Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Kod Królów
 
Katalog - dodano
 Ziemia złych uroków. Tom I
- Jacek Kloss
 Lucyfer
- Jennifer L. Armentrout
 Heroina
- Mons Kallentoft
 Czarownica
- Małgorzata Lisińska
 Tropiciel
- Małgorzata Lisińska
 
- skomentowano
 Diabelski Młyn
- Aneta Jadowska
 Artefakt
- Maggie Furey
 Zamęt Nocy
- Patricia Briggs
 Toń
- Marta Kisiel
 Sztylet ślubny
- Aleksandra Ruda
 
Patronujemy
 
Szukaj



powered by FreeFind
 

''Okaleczone oko'' - Brent Weeks



Rozdział 1



Dwóch Czarnogwardzistów podeszło do komnaty Bieli. Młodszy, ze zdenerwowania rytmicznie wyłamywał knykcie prawej pięści. Bracia Greylingowie przystanęli przed drzwiami pełni wahania. Pstryk, pstryk, pstryk. Pstryk, pstryk, pstryk.
Starszy brat, Gill, spojrzał na młodszego, jakby próbował naśladować miażdżące spojrzenie ich dowódcy. Gavin nie cierpiał, kiedy Gill to robił, ale przestał wyłamywać knykcie.
– Nic nie zyskamy, czekając – rzekł Gill. – Zrób użytek z tej pięści.
Był wczesny ranek. Normalnie Biel nie opuściłaby komnat przez co najmniej dwie następne godziny. Przez wzgląd na jej słabnące zdrowie Czarna Gwardia robiła, co mogła, żeby ulżyć jej w tych ostatnich miesiącach życia.
– Dlaczego to zawsze ja... – zaczął Gavin.
Dziewiętnastoletni Gill był dwa lata starszy, ale mieli ten sam stopień i zostali pełnoprawnymi gwardzistami w tym samym czasie.
– Jeśli przez ciebie Biel to przegapi, bo musisz się ze mną kłócić... – Gill nie dokończył groźby. – Pięść – warknął.
To był rozkaz.
Krzywiąc się, Gavin Greyling zapukał do drzwi. Odczekał przyjęte pięć sekund, zanim otworzył drzwi. Bracia weszli do środka.
Biel nie leżała w łóżku. Ona i jej osobista niewolnica modliły się, wyciągnięte na podłodze mimo wieku, twarzą ku słońcu wpadającemu przez otwarte wschodnie drzwi balkonowe. Zimny wiatr owiewał dwie starsze kobiety.
– Najszlachetniejsza pani – odezwał się Gill – proszę o wybaczenie. Jest coś, co musi pani zobaczyć.
Spojrzała na nich i natychmiast rozpoznała. Niektórzy arystokraci i światłowładcy nie traktowali najmłodszych pełnoprawnych Czarnogwardzistów poważnie. Wynikało to z krytycznego osądu, który ranił, ponieważ był po części zasłużony. Gavin wiedział, że jeszcze rok temu nie awansowałby na pełnoprawnego gwardzistę w wieku lat siedemnastu. Biel jednak nigdy nie traktowała go jak gorszego od innych. Z radością oddałby za nią życie, nawet gdyby ktoś mu powiedział, że Biel i tak umrze następnego dnia ze starości.
Przerwała modlitwę, młodzieńcy pomogli jej usiąść w fotelu na kółkach, ale kiedy stara niewolnica podreptała kaczym chodem spowodowanym chorobą bioder, żeby zamknąć balkonowe drzwi, Gill ją powstrzymał.
– Biel musi spojrzeć z balkonu, caleen – wyjaśnił Gavin.
Okrył Biel kocami delikatnie, lecz sprawnie. Obaj nauczyli się, ile delikatności zniesie jej duma, a ile bólu jej ciało. Wypchnął fotel na balkon. Nie narzekała, upierając się, że może to zrobić sama. Jeszcze do niedawna rzeczywiście była w stanie.
– W zatoce – powiedział Gill.
Zatoka Małego Jaspisu w dole wyglądała olśniewająco. Dzisiaj było Święto Światła i Ciemności, równonoc, i ranek zapowiadał jeden z tych jesiennych dni, na które człowiek miał nadzieję: powietrze już rześkie, ale niebo oślepiająco niebieskie, tafla wody gładka, a nie jak zwykle pofalowana. Sama zatoka była wyjątkowo opustoszała. Flota nadal nie wróciła; odpłynęła walczyć z Księciem Barw w Ru i powstrzymać jego przemarsz. Gavin też powinien tam być, ale jego i trójkę innych Czarnogwardzistów odesłano z powrotem ślizgaczem w przededniu bitwy, by złożyli raport o rozmieszczeniu i planach floty.
Z pewnością do tej pory bitwa już się odbyła i pozostało tylko czekać na wieści, czy powinni się cieszyć ze zwycięstwa, czy też szykować na wojnę, która rozbije Siedem Satrapii. Pewnie dlatego Biel się modliła, pomyślał Gavin. Czy można modlić się o wynik zdarzenia już po fakcie? Czy modlitwy mają wtedy jakąś wartość?
Czy w ogóle mają jakąkolwiek wartość?
Biel siedziała w milczeniu, patrząc na zatokę. Patrząc na nic, jak obawiał się Gavin. Czyżby za późno jej przeszkodzili? Jednak Biel im zaufała, nie pytała o nic, tylko czekała, podczas gdy minuty się przeciągały.
I wtedy wreszcie kształt nadpłynął zza Wielkiego Jaspisu. Początkowo trudno było ogarnąć jego rozmiar. Wynurzył się sto kroków od wysokich, okalających cały Wielki Jaspis murów, na których ludzie tłoczyli się, żeby coś zobaczyć. Początkowo morski demon był widoczny tylko dzięki kilwaterowi, jaki ciągnął się za nim, kiedy rozorywał wodę na prawo i lewo.
Morski demon przyśpieszał, w miarę jak się zbliżał. Morze wpadało przez na wpół otwartą paszczę w kształcie krzyża do pierścieniowego wola i wytryskiwało skrzelami wzdłuż całego ciała, teraz otwartymi. Z każdym wielkim haustem paszcza otwierała się szerzej, woda strzelała na boki i do tyłu potężnymi wachlarzami co jakieś pięćdziesiąt kroków, a potem, gdy potężne mięśnie kurczyły się, za cielskiem z sykiem wylatywała wodna piana.
Morski demon zbliżał się do wału nadmorskiego, który chronił Zachodnią Zatokę. Jedna z galer uciekała w stronę przesmyku w wale, próbując się wydostać. Zważywszy na szybkość, z jaką morski demon się poruszał, kapitan nie mógł wiedzieć, że obrał niewłaściwy kierunek.
– Biedny głupiec – mruknął Gill.
– To zależy, czy to zbieg okoliczności, czy atak – odpowiedziała Biel z upiornym spokojem. – Jeśli potwór przedostanie się za wał nadmorski, mogą być jedynymi, którzy mu się wymkną.
Galernicy wyciągnęli wiosła z wody jak jeden mąż, starając się jak najmniej burzyć wody. Morskie demony to stworzenia terytorialne, nie drapieżniki.
Stwór minął galerę i popłynął dalej. Gavin Greyling odetchnął z ulgą i usłyszał, że pozostali też wypuścili powietrze. Wtedy jednak morski demon zanurkował, znikając w nagłej chmurze mgły.
Kiedy się wynurzył, był rozgrzany do czerwoności. Woda gotowała się wokół niego. Zawrócił z powrotem ku otwartemu morzu.
Nie mogli nic zrobić. Morski demon wypłynął na morze, a potem zawrócił, przyśpieszając. Celował dokładnie w dziób galery, jakby chciał doprowadzić do zderzenia czołowego z rywalem.
Ktoś zaklął pod nosem.
Morski demon staranował galerę z potworną prędkością. Kilku żeglarzy wyleciało z pokładu, niektórzy do morza, inny szybował, aż uderzył z chrzęstem o guzowatą, kolczastą głowę demona.
Przez chwilę wydawało się, że jakimś cudem statek wytrzyma, ale, niestety, zaraz rozpadł się dziób. Drewno eksplodowało odłamkami na wszystkie strony. Maszty popękały.
Cała galera – a właściwie połowa, która jeszcze się ostała – była pchana do tyłu, dziesięć kroków, dwadzieścia, trzydzieści; wyrzucała potężne wachlarze wody w powietrze. Parcie naprzód morskiego demona osłabło tylko na chwilę. Galera została wepchnięta pod wodę, kiedy wielki nos w kształcie młota wynurzył się jeszcze bardziej z wody i naparł mocniej. Utwardzany w ogniu drewniany kadłub statku roztrzaskał się jak gliniany garnek, gdy cisnąć nim o mur.
Morski demon zanurkował. Z kolczastym łbem oplątanym linami, pociągnął za sobą statek.
Sto kroków dalej na powierzchnię wypłynął ogromny bąbel powietrza – ostatni z pokładów pękł pod naporem wody. Jednak sam wrak nigdy nie wypłynął. Zostały tylko unoszące się na wodzie nieliczne szczątki okrętu, który po prostu zniknął. Kilku członków z liczącej setki ludzi załogi młóciło kończynami fale. Większość nie umiała pływać. Gavin Greyling nauczył się pływać w ramach szkolenia Czarnogwardzisty, ale fakt, że większość żeglarzy nie potrafiła pływać, zawsze uważał za krańcowe szaleństwo.
– Tam – powiedział Gill, wskazując palcem. – Widać smugę bąbelków.
Morski demon nie uwiązł za wałem nadmorskim, dzięki niech będą Orholamowi. Jednakże kierunek, w którym najwyraźniej zmierzał, był jeszcze gorszy.
– Najszlachetniejsza pani – rozległ się głos za ich plecami.
To był Światłowładca Carver Czarny, człowiek odpowiedzialny za przyziemne szczegóły zarządzania Chromerią, które nie podlegały Bieli. Był wysokim łysiejącym mężczyzną o oliwkowej cerze, odzianym w ilytańskie rajtuzy i dublet. To, co zachowało się z jego długich ciemnych włosów, szczodrze przetykała siwizna. Gavin go nie zauważył. Czarnogwardzista, a mimo to go nie zauważył.
– Proszę o wybaczenie, pukałem, ale nikt nie odpowiadał. Potwór okrąża Jaspisy, już piąty raz. Wydałem rozkaz, żeby działa na Armatniej Wyspie nie strzelały, o ile nie zaatakuje. Chcą wiedzieć, czy mają to uznać za atak.
Obrona Małego Jaspisu teoretycznie leżała w jego gestii, ale Światłowładca Czerń był ostrożnym administratorem i wolał unikać odpowiedzialności, o ile tylko było to możliwe.
Co zdziała kula armatnia przeciwko takiej bestii?
– Powiedz im, żeby zaczekali – odpowiedziała Biel.
– Słyszałeś panią! – ryknął Czerń, przykładając do ust zwiniętą dłoń ozdobioną licznymi pierścieniami.
Na dachu, piętro wyżej nad balkonem Bieli, stał sekretarz i trzymał szerokie na krok polerowane zwierciadło. Wychylał się nad krawędzią, żeby słyszeć.
– Tak jest, najszlachetniejszy panie! – Mężczyzna pośpiesznie posłał sygnał świetlny i młodsza kobieta zastąpiła go na krawędzi, starając się słuchać i jednocześnie nie sprawiać wrażenia, że podsłuchuje.
Morski demon trzymał się teraz blisko wybrzeża, pływał po wodach tak płytkich, że widać mu było grzbiet. Staranował pirs przy kapitanacie portu, nawet tego nie zauważając. Wreszcie dotarł do północnego krańca Wielkiego Jaspisu.
– Psiakrew.
Wszyscy tak pomyśleli, ale głos należał do Bieli. Do Bieli? Od kiedy Biel przeklinała? Gavin Greyling nie podejrzewał nawet, że znała jakieś przekleństwa.
Ludzie na Łodydze Lilii stracili z oczu potwora, kiedy zbliżył się do Wielkiego Jaspisu, a teraz morski demon ruszył na most, nim ktokolwiek z tłumu mógł zareagować.
Most unosił się dokładnie na wysokości fal. Żółty i niebieski luksyn tworzył kratownicę bez żadnych podpór, która wyglądała jakby była zielona. Znosił smaganie fal morskich przez setki lat, chromaturgia potrzebna do stworzenia czegoś podobnego wykraczała teraz nawet poza możliwości samego Gavina Guile. Więcej niż raz służył za falochron dla statków uwięzionych poza wałem nadmorskim w czasie sztormów i ocalił setki ludzi. Pierwsze przypadkowe zderzenie morskiego demona z mostem zachybotało całą konstrukcją. Mnóstwo ludzi się przewróciło.
Ogromny kształt sunął wzdłuż luksynu przez odcinek dziesięciu, dwudziestu kroków, a potem zwolnił, jakby ogłupiały. Jednakże konsternacja trwała tylko chwilę, gdyż zaraz wokół demona uniosły się świeże kłęby pary. Głowa potwora zanurzyła się w fale i stwór śmignął na otwarte morze, uderzając ogromnym ogo-nem w wody obok Łodygi Lilii, aż na całej jego długości buchnęły gejzery.
A potem, na morzu, znowu zawrócił.
– Każ Armatniej Wyspie strzelać! – krzyknęła Biel.
Armatnia Wyspa znajdowała się w zatoce po drugiej stronie Łodygi Lilii. Prawdopodobieństwo, że artylerzyści trafią, było niewielkie.
Jednakże lepsza niewielka szansa odwrócenia uwagi demona niż żadna.
Pierwsza kolubryna wystrzeliła natychmiast. Załoga musiała już czekać na rozkaz. Strzelali jednak z odległości co najmniej tysiąca kroków. I spudłowali o co najmniej sto. Pozostałe pięć dział z wyspy wycelowanych we właściwym kierunku przemówiło po kolei, a huk rozlegał się z opóźnieniem po rozbłysku, docierając do wieży mniej więcej w tym samym czasie, w którym widać było rozbryzg wody. Najbliższa fontanna pojawiła się jakieś pięćdziesiąt kroków od celu. Żaden strzał nie powstrzymał morskiego demona.
Załogi artyleryjskie zaczęły przeładowywać działa z szybkością i sprawnością, jaką dawało jedynie nieustające szkolenie. Mimo to nie mieli szansy oddać następnej salwy na czas. Morski demon był zwyczajnie za szybki.
Na Łodydze Lilii zapanował chaos. Końskie zaprzęgi poprzewracały się, zwierzęta panikowały i obracały się bokiem z wozami w ciasnej przestrzeni mostu, blokując i tak cieniutką strużkę ludzi, którzy chcieli wrócić na Wielki Jaspis. Ludzie przechodzili nad i pod końmi, a te młóciły powietrze kopytami i gryzły.
Przy drugim końcu ludzie rzucili się w popłochu do ucieczki, przewracali się, tratowali. Niewielu zdążyło uciec.
– Carverze – rzuciła krótko Biel – idź już, zorganizuj pomoc dla ofiar, zmarłych i rannych. Poruszasz się szybciej ode mnie, a ja muszę zobaczyć, jak to się zakończy.
Światłowładca Czerń wybiegł, zanim skończyła mówić.
Czterysta kroków od mostu. Trzysta.
Biel wyciągnęła rękę, jakby mogła odeprzeć atak morskiego demona siłą woli. Szeptała gorączkowo słowa modlitwy.
Dwieście kroków. Sto.
Drugi ciemny kształt śmignął pod mostem z przeciwnej strony i w potężnym zderzeniu z morskim demonem fontanny wody wystrzeliły w powietrze na sto stóp. Morski demon wyleciał w powietrze obrócony bokiem. Ciemny kształt, potężny, ale drobny w porównaniu z morskim demonem, uderzył stwora od spodu. Oba runęły z powrotem do wody raptem dwadzieścia kroków od Łodygi Lilii.
Ogromny pęd morskiego demona sprawił, że całą swoją masą uderzył w most, a ściana wody uderzyła w luksynową rurę i przelała się nad nią. Konstrukcja zakołysała się, ale wytrzymała.
Pośród rozbryzgów wody wynurzył się czarny ogon z poziomą płetwą. Ogon uderzył w cielsko morskiego demona, a potem wieloryb rzucił się ku Zatoce Małego Jaspisu. Oddalał się od mostu.
– Wieloryb – wyszeptała Biel. – Czy to był...
– Kaszalot, najszlachetniejsza pani – potwierdził Gill. Uwielbiał opowieści morskich zabijaków. – Czarny olbrzym. Długi na co najmniej trzydzieści kroków, łeb ma jak taran. Nigdy nie słyszałem o tak wielkim.
– Nie było kaszalotów na Morzu Lazurowym od...
– Czterystu lat. Odkąd zamknięto Wrota Mroku. Chociaż kilka uparcie tu trwało przez jakieś kolejne sto albo... Proszę o wybaczenie. – Gill nagle się stropił.
Nie zauważyła. Wszystkich zbytnio pochłonęło widowisko. Morski demon ewidentnie został ogłuszony. Jego rozpalone do czerwoności ciało stało się niebieskie i zakryły je fale, ale kiedy morze uspokoiło się po wstrząsie zderzenia, widać było, że znowu rozjarza się czerwienią. Wody zasyczały.
Wielkie cielsko zafalowało pod wodą, odwróciło się i zaczęło płynąć – morski demon ścigał wieloryba.
– Ten gatunek wieloryba jest podobno dość agresywny... – zaczęła Biel.
Czterysta kroków od brzegu nastąpiła kolejna erupcja wody, kiedy dwa lewiatany znowu się zderzyły.
Kaszaloty były jedynymi naturalnymi wrogami morskich demonów na Morzu Lazurowym. Jednakże demony wybiły je wszystkie dawno, dawno temu. Podobno.
Patrzyli, jak olbrzymy znowu się zderzyły, tym razem dalej na morzu. Patrzyli w milczeniu, podczas gdy ratownicy na dole pracowali nad oczyszczeniem Łodygi Lilli.
– Myślałam, że zwykle te wieloryby są... niebieskie? – zapytała Gilla Biel, nie odrywając wzroku od morza.
– Ciemnoniebieskie albo szare. Wspominano też o białych, podobno to stworzenia mityczne.
– Ten wyglądał na czarnego, prawda? Czy wzrok mnie zawodzi?
Bracia spojrzeli po sobie.
– Rzeczywiście był czarny – potwierdził Gill.
– Bez wątpienia – przytaknął Gavin.
– Bilhah! – zawołała Biel, zwracając się do osobistej niewolnicy po imieniu po raz pierwszy, odkąd Gavin sięgał pamięcią. – Jaki mamy dzisiaj dzień?
– Święto Światła i Ciemności, moja pani. Dzień, w którym światło i ciemność walczą o to, kto posiądzie niebo.
Biel nadal się nie odwracała.
– I w tę równonoc – odezwała się cicho – kiedy wiemy, że światło musi umrzeć, kiedy zwycięstwo nie jest możliwe, zostajemy ocaleni... nie przez białego wieloryba, lecz czarnego.
Pozostali pokiwali mądrze głowami, a Gavin poczuł, że omija go jakaś niezwykle znacząca chwila. Popatrzył po pozostałych.
– No i? – zapytał. – Co to znaczy?
Gill zdzielił go po głowie.
– To jest dopiero pytanie, co?


Rozdział 2



Dłonie Gavina Guile krwawiły ciepłą, gęstą szarością wokół gładkiego drzewca wiosła. Myślał, że ma przyzwoicie stwardniałą dłoń jak na człowieka, który pracuje głównie ze słowami, ale nic go nie przygotowało na dziesięć godzin dziennie przy wiośle.
– Chłosta! – zawołał numer siódmy do nadzorczyni. – Więcej bandaży dla Jego Świątobliwości.
To wywołało parę bladych uśmieszków, ale galernicy nie zwolnili. Wielkie bębny z cielęcej skóry wygrywały wielorybi rytm. To było tempo, jakie doświadczeni ludzie byli w stanie utrzymać cały dzień, chociaż z pewnym wysiłkiem. Na każdej ławce siedziało trzech mężczyzn, a dwóch mogło utrzymać wymagane tempo dostatecznie długo, żeby trzeci galernik mógł się napić, zjeść coś albo skorzystać z wiadra.
Chłosta podeszła ze zwitkiem materiału. Gestem wskazała na Gavina, żeby pokazał ręce. Nigdy w życiu nie widział równie krzepkiej kobiety, a znał wszystkie Czarnogwardzistki z ostatnich dwudziestu lat. Oderwał zakrwawione szpony od wiosła. Nie był w stanie otworzyć ani zacisnąć palców, a jeszcze nie nadeszło południe. Będą wiosłować aż do zmroku. Jeszcze pięć godzin o tej porze roku. Chłosta odwinęła płótno. Wyglądało na pokryte strupami.
Gavin przypuszczał, że są gorsze zmartwienia niż zakażenie. Kiedy jednak owinęła mu dłonie ruchami sprawnymi, chociaż pozbawionymi delikatności, poczuł intensywny zapach, jakby żywicy z dodatkiem aromatu podobnego do goździków, i usłyszał brzękliwy trzask łamanego nadfioletowego luksynu.
Na chwilę powrócił stary Gavin, jego umysł już szukał sposobu wykorzystania ich głupoty. Trudno jest krzesać bezpośrednio z rozpadającego się luksynu, ale trudność to pestka dla Gavina Guile. Był Pryzmatem. Nie istniało nic, czego nie mógł...
Nie było czegoś, co by mógł zrobić. Nie teraz. Nie, kiedy oślepł na kolory. Nie mógł krzesać. W słabiutkim świetle powoli kołyszących się latarni świat pogrążał się w odcieniach szarości.
Chłosta skończyła zawiązywać supły na grzbiecie jego dłoni i warknęła. Gavin odebrał to jako sygnał dla niego i przeniósł zmęczone ręce na wiosło.
– Z-z-zwalcza zakażenie – powiedział jeden z jego towarzyszy, numer ósmy, ale niektórzy wołali na niego Kukurwa. Gavin nie miał pojęcia dlaczego. Wykształciła się luźna społeczność z własnym slangiem i prywatnymi żarcikami, ale Gavin do niej nie należał. – Tu na dole zakażenie zabija błyskawicznie jak kopniak.
Nadfioletowy luksyn zwalczał infekcję? W Chromerii tego nie uczono, ale to nie znaczy, że ten człowiek się mylił. A może po prostu to było nowe odkrycie od czasu wojny i nikt mu nie powiedział? Powędrował myślami do swojego brata Dazena, który rozciął sobie pierś. Jak to się stało, że Dazen nie uległ zakażeniu w piekle, jakie Gavin dla niego stworzył?
Czyżby szaleństwo, które przekonało Gavina, żeby zabić uwięzionego brata, nie było wcale szaleństwem, tylko gorączką?
Teraz już za późno. Przypomniał sobie znowu krew i strzępy mózgu, które wyleciały z czaszki Dazena, malując ścianę celi po tym, jak Gavin do niego strzelił.
Położył zabandażowane ręce z powrotem na wyślizganym wiośle, drzewcu wygładzonym potem, krwią i łojem z wielu dłoni.
– Nie garb się, Szóstka – pouczył go numer ósmy. – Lumbago cię wykończy, jeśli będziesz pracował tylko plecami.
No, no, tak wiele słów bez przekleństwa to po prostu cud.
Ósemka w pewnym sensie go adoptował. Gavin wiedział, że żylasty Angarczyk pomaga mu nie tylko z dobrego serca. Gavin był trzecim przy wiośle. Im mniej pracy wykonywał, tym więcej musieli pracować Siódemka i Ósemka, żeby utrzymać rytm, a kapitan Artylerzysta poważnie traktował kwestię tempa. Nie palił się, żeby zostać dłużej w pobliżu miejsca upadku Ru.
W następnym tygodniu Chromeria roześle pirackich łowców – korsarzy, którzy otrzymali oficjalny rozkaz polowania na handlarzy niewolników grasujących wśród wraków floty inwazyjnej. Ratowali ludzi, żeby potem siłą wcielić ich do marynarki. Będą szukali okazji, by wymienić za okup tych, którzy mają majętnych krewnych, ale bez wątpienia wielu trafi z powrotem prosto na wielkie targowiska niewolników Ilyty, gdzie bezkarnie można pozbyć się żywego towaru. Inni poszukają bliższych targów niewolników, gdzie pozbawieni skrupułów urzędnicy podrobią dokumenty stwierdzające, że ci niewolnicy pochodzą z legalnych źródeł w odległych portach. Wielu niewolników straci języki, żeby nie mogli niczego powiedzieć.
Oto, ku czemu poprowadziłem swoich ludzi, Karris. Ku śmierci i zniewoleniu.
Gavin zabił boga i mimo to przegrał bitwę. Kiedy mara powstała z głębin, zmiażdżyła flotę Chromerii, a ich wszystkie nadzieje wylądowały za burtą jak zmyte przez wodę rupiecie.
Nie doszłoby do tego, gdyby ogłoszono mnie promachosem.
Prawda była taka, że Gavin nie powinien był zabić tylko swojego brata. Powinien też zabić ojca. Nawet pod sam koniec, gdyby pomógł Kipowi dźgnąć Androssa Guile, zamiast próbować ich rozdzielić, Andross by nie żył, a Gavin byłby teraz w ramionach żony.
– Myślisz czasem, że nie byłeś dość twardy? – zagadnął Siódemkę.
Mężczyzna trzy razy pociągnął za wiosło, zanim w końcu odpowiedział:
– Wiesz, jak mnie nazywają?
– Chyba słyszałem, jak ktoś wołał na ciebie Orholam. To dlatego, że masz siedzenie numer siedem?
Tak jak sześć to cyfra człowieka, tak siedem to cyfra Orholama.
– Nie dlatego.
Przyjazny jegomość.
– To dlaczego?
– Nie otrzymujesz odpowiedzi na swoje pytania, bo nie czekasz na nie – odparł Orholam.
– Stary, już dość się naczekałem – odparł Gavin.
Dwa kolejne mocne pociągnięcia i Orholam powiedział:
– Nie. Na wszystkie trzy pytania. Trzy razy nie. Niektórzy ludzie uważają, kiedy coś pojawia się po trzykroć.
Nie ja. Idź do diabła, Orholamie. I niech idzie do diabła ten, na którego cześć cię przezwano.
Gavin skrzywił się, czując znajomy ból wiosłowania, i wszedł z powrotem w rytm – zamach i rozciągnięcie, zaparcie się o stopień dla stóp i pociągnięcie. Wredna Szkapa miała stu pięćdziesięciu wioślarzy, osiemdziesięciu ludzi na niższym pokładzie i siedemdziesięciu na wyższym. Prześwity między pokładami pozwalały dźwiękom bębnów i wykrzykiwanym rozkazom wędrować między górnym i dolnym pokładem galery.
Jednakże nie tylko dźwięk wędrował między pokładami. Gavin myślał, że jego powonienie umarło po kilku dniach, ale zawsze znalazł się jakiś nowy odór, który go atakował. Angarczycy uważają się za czystych ludzi i może rzeczywiście tacy byli – Gavin nie widział ani śladu dyzenterii ani chorobliwych potów wśród galerników, a każdej nocy wędrowały wśród niewolników wiadra, pierwsze z mydlinami, żeby się obmyć, a potem drugie z czystą wodą morską do spłukania. Cokolwiek z siebie spłukali, skapywało, rzecz jasna, na niewolników na dolnym pokładzie, a potem jeszcze brudniejsze mydliny trafiały do zęzy. Pokłady zawsze były śliskie, panowały tam upał i wilgoć, galernicy ciągle się pocili, iluminatory nie zapewniały odpowiedniej wentylacji, chyba że mocno wiało, a strużki płynów, które skapywały Gavinowi na głowę i plecy z górnego pokładu, były podejrzanie cuchnące.
Na schodach rozległy się kroki – lekki chód doświadczonego żeglarza. Ktoś pstryknął palcami w pobliżu Gavina, ale on nawet nie zerknął. Teraz był niewolnikiem, musiał zachowywać się jak niewolnik, bo inaczej dostawał cięgi za bezczelność. Za to nie musiał kulić się ze strachu. Nadal jednak musiał wiosłować, a to wymagało wszystkich jego sił.
Chłosta oderwała ręce Gavina od wiosła, rozpięła okowy i zagwizdała do numeru dwa. Numer jeden i dwa znajdowali się na szczycie zmiennej hierarchii niewolników. Wolno im było siedzieć z przodu i odpoczywać, powierzano im różne zadania, które wykonywali bez łańcuchów, i musieli wiosłować tylko wtedy, gdy inny wioślarz zachorował albo zemdlał z wyczerpania.
Kiedy Chłosta skuła mu ręce za plecami, Gavin spojrzał na kapitana Artylerzystę, który stał na szczycie schodów. Artylerzysta był Ilytaninem o skórze czarnej jak noc i zmierzwionej kędzierzawej brodzie. Wspaniały brokatowy dublet wkładał na nagi tors, a poza tym nosił luźne żeglarskie spodnie. Miał wyrazistą urodę szaleńców i proroków. Mówił do siebie. Mówił do morza. Uważał, że nikt nie dorównuje mu ani na niebie, ani na ziemi, i dopóki szło o strzelanie z broni palnej dowolnych rozmiarów, miał słuszność. Nie tak dawno temu Artylerzysta wyskoczył ze statku, który Gavin podpalił i podziurawił jak rzeszoto. Gavin dla kaprysu darował mu życie.
Twoje dobre uczynki w końcu cię zabiją.
– Chodź na górę, mały Guile’u – powiedział kapitan Artylerzysta. – Zaczyna mi brakować powodów, żeby trzymać cię przy życiu.


Rozdział 3



Dłonie Kipa krwawiły żywym szkarłatem wokół gładkiego drzewca wiosła. Ręce miał w pęcherzach. Pęcherze napełniły się bezbarwnym płynem. Delikatna skóra pod nimi popękała. Krew wymieszała się z płynem niczym czerwony luksyn. Przez nieustanne ocieranie o wiosło pęcherze popękały, krwawiły. Kip chwycił mocniej drzewce. Powstawały nowe pęcherze, bezbarwne. Napełniały się szkarłatem. Pękały.
Nie widział jednak koloru. Niczego nie widział. Tylko wyobrażał sobie kolory czekające na niego, kiedy tylko zrzuci opaskę na oczy, którą założył mu Zymun, by uniemożliwić krzesanie. Zymun, polichromata, który popierał Księcia Barw. Zymun, który próbował zabić Kipa w Rektonie i zamordować Gavina w Garristonie. Zymun, który nawet teraz celował w głowę Kipa z pistoletu. Zymun, jego przyrodni brat.
Zymun, którego Kip zabije.
– Co tak szczerzysz zęby? – zapytał Zymun.
Łódka wiosłowa kołysała się na falach tak samo, jak to robiła od dwóch dni. Nie mogąc korzystać ze wzroku, Kip nie ogarniał chaosu fal, nie wiedział, kiedy powinien wiosłować, a kiedy przestać. Od czasu do czasu pociągał za jedno wiosło i czuł, że się wynurza z wody. Szamotał się z nim, dopóki Zymun warknięciem nie podpowiadał mu kierunku. Robili to od dwóch dni. Dwa dni męczarni.
Pierwszego dnia opaska na oczy była przesadą – Kipowi tak zapuchły powieki, że nie mógł otworzyć oczu. W czasie walki niechcący się uderzył, a potem Zymun zdzielił go pięścią w twarz. Miał tuzin drobnych rozcięć na lewej stronie twarzy i na lewej ręce, po tym jak ząb blanek zielonej mary został trafiony kulą armatnią i rozpadł się, siejąc odłamkami. Andross Guile dźgnął go w ramię i ciął przez żebra.
Gdyby nie szkolił się na Czarnogwardzistę w ostatnich miesiącach i gdyby nie fakt, że celowano do niego z broni, nie byłby w stanie się ruszyć. A tak, to całkiem nowe ćwiczenie zredukowało jego mięśnie do rozdygotanej nieporadności. Konał z powodu pleców. Przednia część nóg, cały czas napięta, bo starał się zachować równowagę w rozkołysanej łódce, zwyczajnie go dobijała. Ręce i ramiona jakimś cudem bolały go jeszcze bardziej. A dłonie! Dobry Orholamie, jakby je zanurzył w boleści. Poparzona lewa ręka, która powoli się goiła, teraz wygięła się w szpon. Bolało, gdy ją napinał, bolało, gdy rozluźniał, bolało, gdy ją zostawiał w spokoju.
Kip był gruby, przerażony i skończony.
– Bardziej na bakburtę – rzucił znudzonym głosem Zymun.
Nie przejmował się Kipem na tyle, by dociekać, czemu się uśmiecha. Był zbyt sprytny, żeby zbliżyć się z powodu błahej prowokacji, a fale były dzisiaj zbyt duże, żeby ryzykować utratę równowagi dla chwili przyjemności.
Ani razu nie zaproponował, że teraz on powiosłuje.
Jedynym, co sprawiało, że Kip dalej wiosłował, był strach. To było wyczerpujące bać się dwa dni z rzędu i zaczynało to Kipa doprowadzać do furii.
Tylko co ja mogę? Jestem ślepy i tak osłabiony, że nie dałbym sobie rady z kociakiem, na pewno dostałbym skurczu mięśni albo padłbym przy pierwszej próbie ruchu. Zymun przygotował pole rozgrywki. Miał karty: sześć kolorów i broń.
Jednakże, kiedy tylko Kip dostrzegł, że to gra w Dziewięć Króli, przerażenie osłabło. Wyobraził sobie, jak analizuje rozgrywkę z cierpliwością błękitu. Czy Zymun mógł być choć w przybliżeniu równie przerażającym przeciwnikiem jak Andross Guile? Nie. Jeżeli jednak masz słabe karty, nadal możesz przegrać nawet z kiepskim przeciwnikiem.
Zymun mógł w każdej chwili zabić Kipa, z łatwością i bez obawy, że przyjdzie mu za to zapłacić, bo nikt nigdy się nie dowie.
Tak, tak, to już ustaliliśmy, ale co z tego?
Najlepszą kartą Kipa było lenistwo przeciwnika. Zymun wiedział, że muszą wiosłować, inaczej padną ofiarą piratów i trafią do niewoli. I nie chciał samemu wiosłować, więc Kip był bezpieczny, dopóki nie zirytuje go w takim stopniu, że Zymun przezwycięży swoje lenistwo albo dopóki nie przestanie mu być potrzebny.
Zymun miał świetne karty, ale świetna karta, którą nigdy nie zagrasz, to nic niewarta karta.
Zymun miał wręcz niedorzecznie wysokie mniemanie o sobie – już niezwykle obszernie opowiedział o wszystkich rzeczach, które zrobi, kiedy dotrze do Chromerii. Kip nie pojawiał się w tych opowieściach, a to powiedziało mu wszystko na temat jego przyszłości. Jednakże wysokie mniemanie o sobie oznaczało, że Zymun miał proporcjonalnie złe zdanie o innych. Kip zachowywał się jak pokonany, a Zymun w to wierzył. Oczywiście, że był lepszy. Oczywiście, że Kip musiał być zdruzgotany tym faktem i zdawał sobie sprawę z własnej bezradności.
– Naprawdę spodziewałem się, że rekiny cię dopadną w Garristonie – powiedział Kip z niechętnym podziwem w głosie.
Zymun nie był idiotą mimo jego arogancji. Kiedy słońce zaszło, tracił swoją luksynową przewagę. Zostawały mu wtedy tylko trzy karty: pistolet, obrażenia Kipa i własne mięśnie nieudręczone kilkunastoma godzinami wyczerpującej harówki. Za każdym razem kiedy Kip obracał się we śnie, leżąc na dziobie ich łódki pod ławką, Zymun natychmiast się budził z zamkiem skałkowym już odciągniętym i wycelowaną bronią.
Ryzyko, że Kip zostanie niechcący zastrzelony, kiedy Zymun drgnie przez sen, były przygnębiająco duże.
– Nie była to miła kąpiel – przyznał Zymun. A po chwili dodał: – Spodziewałem się, że wodospad w Rekton cię załatwi.
Poirytowany Kip Pyskacz omal nie napomknął o ich następnym spotkaniu, tym w obozie buntowników, kiedy Zymun go nie rozpoznał. Jednakże szydzenie z człowieka, który dysponuje kilkunastoma pewnymi metodami zabicia cię nie jest najrozsądniejszą rzeczą na świecie.
– Chyba łączy nas coś jeszcze – orzekł Kip. – Trudno nas zabić.
Nie powinien zawracać sobie głowy próbą stworzenia iluzorycznej więzi. Zymun był podłym gadem. Kip uznał, że chłopak musiał to ukrywać przez większość czasu. Jednak nie przy Kipie. Kolejny znak, jak niewiele czasu zostało Kipowi.
– Płynie w nas krew Guile’ów – powiedział Zymun – ale ty zawsze będziesz bękartem. Udowodnię swoją wartość dziadkowi i zostanę spadkobiercą. Spadkobiercą!
Kip wiosłował.
– Jesteś pewien? – zapytał. – Że Karris to twoja matka? Nigdy nie słyszałem żadnych szeptów na ten temat.
Nie cierpiał przepaski na oczach, bo musiał odczytywać ton głosu Zymuna, zamiast szukać przelotnych grymasów czy drgnień, które zdradziłyby prawdę.
– Była zaręczona z Pryzmatem, kiedy mnie poczęli. Dzięki temu jestem prawowitym potomkiem, przynajmniej dla większości ludzi. On zerwał zaręczyny, a ona wyjechała i zatrzymała się u krewnych.
– W Tyrei?! – zdumiał się Kip.
Tam pierwszy raz zobaczył Zymuna, gdy sprzeciwił się mistrzowi i ciskał pociskami ogniowymi w Kipa, zmuszając go do skoku z wodospadu.
– W Krwawej Puszczy. W małym miasteczku zwanym Jabłoniowy Zagajnik. Potem wyjechałem do Tyrei. To było jedyne miejsce poza Chromerią, gdzie można było uczyć się krzesać.
– Pomysł dziadka? – zapytał Kip.
To brzmiało mu jak pomysł Androssa Guile. Kazać chłopaka wykształcić i wyszkolić, nie wykładając jego karty na stół. Idealna ukryta karta. Zymun przygotowywany do roli broni doskonałej nie mógł jednocześnie zdobywać sobie sprzymierzeńców w Chromerii. Idealnie nadawałby się jako broń przeciwko Gavinowi lub Spektrum, ale zarazem nie stanowiłby zagrożenia dla samego Androssa. Chłopak nawet nie zdawał sobie sprawy, jak cynicznie Andross go wykorzystywał.
Chyba sam stałem się nieco cyniczny, skoro widzę to tak wyraźnie. A może jestem cyniczny tylko w kwestiach dotyczących Androssa Guile?
Zymun nie odpowiedział. A może pokiwał głową.
W ciągu dwóch dni Zymun ani razu nie zapytał o Karris. Najwyraźniej uważał, że dzięki jej pozycji w Czarnej Gwardii może ją zaakceptować jako matkę, ale sama w sobie nie miała żadnej władzy i w związku z tym nie była interesująca. Zachowywał swoje pytania, żeby uzbroić się na spotkanie z Androssem Guile. Kip chciałby przy tym być.
Następnym razem, kiedy wiosło Kipa zsunęło się z fali, rozkaszlał się. Krztusząc się, zasłonił usta ręką i przesunął odrobinę opaskę na oczy w górę nosa. Kaszel, nawet udawany, bolał jak diabli. Kip nabrał w płuca mnóstwo wody morskiej, kiedy skoczył do Morza Lazurowego ratować Gavina Guile.
Kiedyś myślał o sobie jako o żółwio-niedźwiedziu obdarzonym nadzwyczajną zdolnością przyjmowania kar. Naprawdę będzie musiał wymyślić sobie jakiś inny szczególny dar. Ten był okropny.
Wrócił do wiosłowania. Zymun kazał mu zdjąć koszulę, żeby widzieć, czy Kip nie próbuje upchnąć w sobie luksynu, i żeby samemu się zagrzać. Przy zachmurzeniu i jesiennym wietrze było chłodno przez większość ranka i wieczoru. Wiosłując i pocąc się, Kip nieszczególnie odczuwał brak koszuli.
Pod koniec każdego pociągnięcia, kiedy głowa w naturalny sposób mu się odchylała, Kip nabierał maleńki łyczek błękitu spod opaski. W słabym, szarym świetle sączącym się przez chmury, morze było jak zupa, a rzęsy i opaska przesłaniały większość koloru, on jednak nie potrzebował dużo. Nie mógł wziąć dużo naraz, bo Zymun mógłby zauważyć. Brał odrobinę za każdym razem, a jego skóra była dostatecznie ciemna, żeby ukryć luksyn, kiedy wędrował z oczu, przez twarz ukrytą pod opaską, po plecach i odkładał się w nogach i na pośladkach, w miejscach zasłoniętych. Zymun już kilka razy sprawdzał mu skórę głowy i twarz pod opaską, więc nadmiar ostrożności był jak najbardziej na miejscu.
Zymun – przekonany, że Kip nie może krzesać – spodziewał się ataku w nocy, kiedy miał najmniej sił. Jednakże jako polichromata z pełnym spektrum Kip wiedział, że słabości nie mierzy się w kolorach. Nie było różnicy między Zymunem dysponującym tuzinem niezawodnych narzędzi śmierci a mającym tylko jedno, jeśli czas był dostatecznie ograniczony. Co więcej, jeśli Zymuna można bardziej zaskoczyć, kiedy dysponuje tuzinem metod zabicia Kipa, niż kiedy ma tylko jedną, wtedy te dodatkowe metody czynią go tylko słabszym.
Niektórzy ludzie myślą, że w Dziewięć Króli gra się przeciwko człowiekowi, a nie kartom. To brzmi sensownie, ale rzadko jest prawdą.
Nim nadeszło późne popołudnie, Kip miał już dostatecznie dużo luksynu. Potrzebował całej koncentracji, żeby wiosłować i odsuwać od siebie ból, powoli przenosząc luksyn po plecach, przez kark, na skórę czaszki. Żeby krzesać, luksyn musi mieć kontakt z krwią. Większość krzesicieli decyduje się rozerwać skórę na nadgarstkach lub pod paznokciami. Po jakimś czasie formuje się tam tkanka bliznowata, ciało się dostosowuje. Jednak nie trzeba przepychać luksynu przez to samo miejsce co do tej pory, a Kip nie miał takiego zamiaru. Każdy ułamek straconej sekundy zwiększał prawdopodobieństwo jego śmierci.
Łyczki błękitu sprawiały, że wszystko wydawało się takie logiczne. Zmysły Kipa były wyostrzone, odfiltrowały wiatr i jego własny oddech. Kip odgadywał, że Zymun siedzi zwrócony twarzą do niego. Wiedział, gdzie znajduje się ławeczka, zorientował się, że Zymun siedzi pośrodku, czując, jak łódka leży na wodzie. Słyszał, że Zymun czasem się przesuwa, oglądając się albo zerkając w stronę brzegu.
Błękit nie potrafił jednak wyciszyć dźwięków, a jedynie odcedzić właściwe. Nieregularne powiewy wiatru zacierały wiele informacji, z których Kip mógłby skorzystać. Niebieski nie wygaszał też bólu w ciele. Kip gospodarował malejącymi zasobami najoszczędniej jak mógł, odgrywając odrobinę bardziej wycieńczonego niż był, żeby odpoczywać chwilę między każdym pociągnięciem wiosłem, balansując między lenistwem Zymuna i zagrożeniem dla własnego życia.
To musiało stać się dzisiaj. Wkrótce. Nie zostało mu już zbyt wiele sił.
Kip zgarbił się, jęknął z bólu, wypuścił wiosła i udał, że złapał go skurcz w nodze. Ruch był dostatecznie nagły, żeby Kip zapracował sobie na kulkę z muszkietu między oczy. Masował nogę obiema rękami, oceniając, sprawdzając, rozciągając nie tylko nogi, ale i dłonie oraz ręce.
Rozległo się nagłe prychnięcie, a po nim cichy okrzyk.
Rozkładając nogi szerzej niż do tej pory, przez co były mniej pomocne przy wiosłowaniu, ale – jak miał nadzieję – bardziej użyteczne przy nagłym skoku, Kip usadowił się z powrotem i zaczął na oślep szukać wioseł. Udawał, że tego nie zauważył, ale omal nie wyzionął ducha.
Zymun musiał przysnąć. Kip obudził wroga. Dysponując błękitem, który wyostrzał mu zmysły, gdyby Kip poczekał jeszcze kilka chwil...
Niestety, nie poczekał. Koniec kropka. Dowódca Żelazna Pięść powiedział im kiedyś: „Oglądanie się za siebie nie pomaga. Roztrząsajcie swoje błędy, kiedy będziecie bezpieczni. Najpierw zapewnijcie sobie bezpieczeństwo”.
– Jeśli myślisz, że ci pomogę, to chyba ci odbiło – powiedział Zymun.
Kip jęknął z powodu bólu w rękach. Nie wiedział, czy będzie miał dość sił, żeby chociaż rzucić się przez łódkę. Macał na oślep, szukając wioseł, które wypuścił.
– Im dłużej szukam wioseł, tym dłużej odpoczywam – powiedział.
– Prawa ręka. W górę i do przodu. Wyżej. Wykorzystaj łańcuch, głupku.
Wiosło w dulce podskakiwało i kołysało się na falach. Uderzyło Kipa w paznokcie, aż chłopak jęknął. Zgiął nadgarstki, żeby sięgnąć do okowów, i po łańcuchu powędrował do wiosła. Wcale nie zapomniał, że tak można. Po prostu wolał wyjść na głupka.
Lepiej, żeby nie było widać, że ocenia, jak dokładnie długi jest łańcuch. Kip złapał wiosło. Potem to samo zrobił lewą ręką i znowu zaczął wiosłować.
– Bardziej na bakburtę – polecił znudzonym głosem Zymun. – O, właśnie.
Istniał tylko jeden sensowny sposób. Kip musiał zrzucić Zymuna do wody i samemu do niej nie wpaść. Gdy już Zymun wyląduje w wodzie, pistolet na nic mu się nie zda. Będzie miał dość czasu, żeby tylko raz cisnąć czymś w Kipa. Ponieważ każdy luksyn miał swoją wagę, to działanie – bez względu na wybrany kolor – wywoła reakcję, która wepchnie Zymuna głębiej pod wodę.
Jeśli Zymun spudłuje przy tym pierwszym uderzeniu, Kip będzie miał szansę. Będzie musiał wiosłować jak szalony. Kiedy zobaczy, jak daleko znajdują się od brzegu, zdecyduje, czy może zaryzykować i zawrócić, żeby zabić Zymuna, czy też zostawi go na łaskę morza. Po ostatniej graniczącej z cudem ucieczce przez wody pełne rekinów Kip zamierzał go dla pewności zabić.
Jeżeli Kip okaże się za wolny, Zymun go zastrzeli. Nie mając pojęcia, w jakim kierunku wiosłować i będąc tak osłabionym, Kip umrze. Jeśli zrzuci ich obu do wody, też umrze. Zymun był lepszym pływakiem, nawet kiedy Kip był zdrowy.
Będzie miał tylko jedną niewielką szansę. Kip musiał być na nią gotowy. Jego źrenice, osłaniane przed światłem przez przepaskę, z natury rzeczy były rozszerzone. Próbował je świadomie zwęzić, to sztuczka znana każdemu doświadczonemu krzesicielowi. Jeśli światło go oślepi, spudłuje. A jeżeli...
Ciężar Zymuna się przesunął.
– Orholamie – mruknął.
Właściwa chwila nadeszła tak nagle, że Kip omal jej nie przegapił.
– Galera – powiedział Zymun.
Niebieski luksyn, który Kip trzymał w sobie, podpowiedział mu, że głos Zymuna jest przytłumiony, bo chłopak obrócił się w bok, żeby spojrzeć.
– Myślę, że to piraci.
Teraz! Niebieski luksyn wyrwał się przez skórę Kipa na skroniach. Palcami niebieskiego luksynu zerwał opaskę z głowy – i skoczył.









Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2015-02-18 (477 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej