Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Rozdeptać pająka, tom 1
 
Katalog - dodano
 Kroniki Jaaru. Tajemne imię
- Adam Faber
 Hajmdal. Księżyce monarchy
- Dariusz Domagalski
 Alyssa i czary
- A.G. Howard
 Prawda i iluzja
- Jennifer Sommersby
 Księżniczka Popiołu
- Laura Sebastian
 
- skomentowano
 Artefakt
- Maggie Furey
 Zamęt Nocy
- Patricia Briggs
 Toń
- Marta Kisiel
 Sztylet ślubny
- Aleksandra Ruda
 Marzyciel
- Laini Taylor
 
Patronujemy
 
Szukaj



powered by FreeFind
 

''Na imię mi Zack'' - Mons Kallentoft



Prolog

SIERPIEŃ 1880



1999


Dwunastoletni chłopiec leży na plecach w wysokiej trawie.
Szybko oddycha.
Sierpniowa noc jest ciemna i ciepła.
Zapach żelaza – zapach świeżej krwi – miesza się z wonią polnych kwiatów. Szeroko otwartymi, przytomnymi oczami chłopak wpatruje się w bezkresne niebo.
Jest usłane niezliczonymi małymi punkcikami, gwiazdkami, które walczą o swoje miejsce w obrębie gwiazdozbiorów – Wielkiej Niedźwiedzicy, Kasjopei i Oriona. W długiej smudze na niebie gęsto stłoczone gwiazdy tworzą białą mgłę.
Drogę Mleczną.
W podstawówce nauczyciel opowiadał, że Słońce to tylko nic nieznacząca kropeczka na peryferiach galaktyki Drogi Mlecznej. A skoro tak, to czym jest Ziemia? Ziarnkiem piasku, niewartym nawet wzmianki.
Chłopcu trudno było to zaakceptować. Tak jakby wszystko, co robił człowiek, było pozbawione jakiegokolwiek znaczenia.
Teraz, gdy wyleguje się na łące i gapi na tę nieogarnioną nieskończoność, chciałby, żeby faktycznie tak było. By nic nie miało większego znaczenia. Żeby to, co wydarzyło się owego wieczoru, znikło w galaktycznym mrowiu nieważnych spraw.
Ten drugi leży zaledwie kilka metrów dalej. Chłopiec nie ma odwagi spojrzeć w tamtą stronę. Kaszle, czuje ból w żebrach. Wilgoć przenika przez koszulkę. Słyszy głośne cykanie. Ten dźwięk mu się nie podoba. Tak jakby świerszcze zdradzały:
„Jest tutaj! Widzimy go!”.
Chłopiec wie, że nie może tu leżeć w nieskończoność. Musi iść dalej. Problem w tym, że jest tak potwornie zmęczony.
Jakaś siła przyciska jego ciało do ziemi, tak jakby planeta nagle przyśpieszyła. Gwiazdy są coraz bliżej, a biała smuga Drogi Mlecznej wyraźniejsza, jak te diabelskie twarze schowane w ciemnych dziurach pośród gwiezdnego pyłu.
Zabierz mnie stąd. W kosmos. W zapomnienie.


Część I

O unicestwianiu zapomnianych,
o rozwierających się wygłodniałych paszczach
oraz o tych, co jeszcze żyją i krzyczą w podziemiach
.



1.
SZTOKHOLM 2014


W budynku dawnej stoczni panuje skwar.
Podeszwy kleją się do porozlewanego na niewielkim parkiecie piwa, a powietrze jest tak wilgotne, że pot z trudem wydostaje się z ciała.
W tym pozbawionym okien pomieszczeniu nikt nie zdaje sobie sprawy z tego, że na odrapane mury padają już poranne promienie słońca. Tu nie ma godziny zamknięcia, ostatniej kolejki w barze. Organizator imprezy kończy ją wtedy, gdy uzna to za stosowne – albo kiedy pojawi się policja. Niby zwyczajna czerwcowa noc z niedzieli na poniedziałek. Ale sztokholmskie nocne anioły trzepocą swoimi skrzydłami tak jak nigdy dotąd.
DJ stopniowo podkręca tempo, bity zagęszczają się. Parkiet przyjmuje to z entuzjazmem, a temperatura w dawnej hali montażowej rośnie.
Młody mężczyzna zrzuca koszulkę. Tańczy z pewnością siebie charakterystyczną dla kogoś, kogo nie obchodzi, co myślą o nim inni. Do spoconego czoła przylepiły mu się długie blond kosmyki. Odgarnia je, co nie uchodzi uwagi kilku kobiet. Patrzą na jego twarz i na wytrenowany, gładki, nagi tors. Podoba im się to, co widzą.
Dwie z nich próbują nawiązać z nim kontakt wzrokowy. Na oko dwudziestoletnie – blondynka z fryzurą na pazia i długowłosa brunetka. Obie w obcisłych kusych sukienkach.
Szepczą między sobą o tym, jak bosko się prezentuje, o jego pełnych ustach i prostym, wyrazistym nosie. Wygląda jak heros z powieści dla dziewcząt albo z greckiego dramatu. On rzuca im jedynie przelotne spojrzenia. Teraz chce tylko tańczyć. Poddać się dynamicznym loopom, oczyścić mózg i duszę z myśli i emocji.
Pociąga piwo z butelki, patrzy wokół. Nagle szeroko się uśmiecha, jego spojrzenie ożywia się. Robi kilka kroków, potyka się o jakiś kabel, odzyskuje równowagę, a następnie rusza w kierunku ciemnowłosej dziewczyny. Ta przez chwilę zastanawia się, co mu powiedzieć. Ale wtedy na bok spycha ją przeciskający się obok potężnej budowy typ w czarnym podkoszulku. Dłonie obu mężczyzn łączą się w mocnym uścisku. Obejmują się na powitanie. Postawny mówi coś na ucho blondynowi. Ten ostatni kiwa głową i razem przeciskają się przez tłum na parkiecie.

Przerdzewiała rynna pisuarowa w męskiej toalecie cuchnie moczem. Ściany są pobazgrane i upstrzone reklamami undergroundowych klubów i podejrzanych portali internetowych.
Drzwi się zamykają. Hałas cichnie, nie muszą już do siebie krzyczeć. Mężczyzna z nagim torsem chwyta swojego towarzysza za wielkie bary i lekko nim potrząsa.
Abdula, dobrze cię widzieć. Już myślałem, że się nigdy nie pojawisz.
Wiesz, jak jest, mam sporo roboty.
O tej porze?
Zack zerka na zegarek. 3.35.
Pracujesz do późna.
Abdula się uśmiecha.
Najważniejsze, żeby dogodzić przyjacielowi.
Otwiera drzwi do jednej z trzech kabin i wykonuje głęboki teatralny ukłon.
Pan przodem, monsieur Herry.
Deska sedesowa porysowana jest żyletkami i innymi ostrymi przedmiotami. Abdula wysypuje zawartość niewielkiego przezroczystego woreczka i dzieli ją srebrną, wydaną przez bank Nordea visą. Zack odruchowo spogląda na kartę formującą kreski kokainy.
Pod szesnastoma cyframi widnieje nazwisko i imię: KHAN, ABDULAH.
Wie, że jego kumpel faktycznie nazywa się trochę inaczej. Ale kiedy w 1993 roku rodzina Kahnów przyjechała do Szwecji, machnęli się w urzędzie. Po latach Abdula próbował to wyprostować – urzędnicy chcieli mu pomóc, tyle że żądali za to kilka tysięcy koron. Abdula postanowił więc pozostać przy nieprawidłowo zapisanym imieniu i nazwisku.
Proszę bardzo, częstuj się – mówi i podaje Zackowi jaskraworóżową słomkę.
Ten patrzy zaskoczony na przyjaciela.
A co to niby ma być? Zacząłeś wciągać kokę przez rurkę z McDonalda?
Nie z McDonalda – są za długie i za cienkie – tylko z tego nowego baru z milkshake’ami przy Mariatorget. W zasadzie ta też była za długa, ale przeciąłem ją na pół. Teraz pasuje idealnie.
A po co ci właściwie słomka? Do tego różowa? Gdzie się podziała twoja chromowana rurka w tym bajeranckim etui? – śmieje się Zack, z sarkazmem kładąc nacisk na epitet „bajerancki”.
Gliny, sam wiesz – odpowiada Abdula i puszcza do niego oko. – Jeśli znajdą u ciebie taką rurkę, od razu się czepiają, nawet jeśli jesteś czysty.
Dobra, dobra. Dawaj – mówi Zack i wyrywa mu słomkę.
Wkłada ją do nosa i wciąga kreskę.
Siedzą przez chwilę przy sedesie w ciasnej kabinie i tylko patrzą na siebie, podczas gdy koks zaczyna robić swoje.
Myśli się rozjaśniają. Wzrok wyostrza. Jest tak spokojnie. Tak dobrze. Wszystko wokół ma teraz wyraźne kontury.
Zack patrzy Abduli w oczy. Ma całą masę znajomych, ale tylko jednego prawdziwego przyjaciela. Wiele razem przeszli. Lata szaleństw, kłopotów i ciągłej walki. Oraz miłości, takiej, jaka łączy braci.
Dałbym się za ciebie zastrzelić, myśli Zack.
Czuje ukłucie w piersi. Abdula napotyka jego wzrok – jakby czytał w myślach przyjaciela. Kiwa porozumiewawczo głową.

Znów na parkiecie. Płuca walczą o tlen w lepkim ukropie.
Stopniowo zaciera się granica między paniką a ekstazą.
Monotonny bit doprowadza Zacka do szaleństwa. Przyjemnego szaleństwa. Pot spływa mu po torsie, a od wilgoci jasne włosy jeszcze bardziej się skręcają. Tuż obok tańczą tamte dwie dziewczyny. Blondynka i brunetka. Ramię przy ramieniu. Udo przy udzie. Muzyka pulsuje. Kolejna wizyta w toalecie. Cztery osoby stłoczone w jednej kabinie. Karta visa niczym dzięcioł stuka o deskę klozetową. Dziewczyny chichoczą. Mają pierwszeństwo przy wciąganiu kresek. Pochylają się, a ich dekolty prawie wszystko odsłaniają. Odrzucają włosy i dotykają palcami nosów. Wstają. Ciała blisko siebie w ciasnym pomieszczeniu. Usta, które się spotykają. Języki.

Pocałował cię z języczkiem?
Trzy Azjatki siedzą na sfatygowanej kanapie w dużym pokoju mieszkania w bloku z lat siedemdziesiątych i radośnie chichoczą. Tajska whisky Mekong podziałała; atmosfera się rozluźniła.
Co za pytanie! Nie mam zamiaru ci o tym opowiadać – mówi młoda kobieta klęcząca na poduszce po drugiej stronie stolika. Zdradza ją jednak zażenowany uśmiech.
Ależ Mi Mi, przecież ty masz dopiero osiemnaście lat – z udawanym oburzeniem mówi najstarsza z kobiet, a dwie pozostałe znów chichoczą.
Ale wtedy miałaś chyba z siedemnaście?
Mylisz się, skończyłam osiemnaście. W październiku. Szesnastego – odpowiada dziewczyna i na chwilę zanurza się we wspomnieniach.
Cztery świeczki kołyszą się w stojącej na stole misie wypełnionej wodą i rzucają chybotliwe refl eksy na tapety w kolorze terakoty. W pokoju unosi się delikatny zapach kolacji – kolendry, chili, ryżu i suszonej ryby.
Powoli kończy się stojąca na stoliku ryżowa whisky, podobnie jak cola w dwulitrowej butelce. Ostatnia paczka chipsów jest już pusta.
Kobiety są zmęczone i obolałe. Właściwie to powinny się już kłaść, ale dobrze tak sobie posiedzieć w miłej atmosferze. Gawędzą prawie wyłącznie o życiu w rodzinnych stronach, o powodziach, które nawiedziły ich wioski, o dzieciach, którymi opiekują się babcie i dziadkowie.
Rozmowy na temat dzieci, rodzin wiele je jednak kosztują. Tęsknota za domem staje się wtedy jeszcze bardziej dotkliwa. Problemy sercowe osiemnastolatki to w takich sytuacjach doskonała odskocznia.
Czterdziestotrzyletnia Daw Mya pochyla się, nalewa sobie odrobinę whisky i uzupełnia ją dużą ilością coli. Zwraca się do Mi Mi:
– Może dolać szanownej królowej całowania z języczkiem?
Mi Mi pąsowieje, a pozostałe dziewczyny parskają śmiechem. Myśli o wieczorze nad rzeką. Ciało Yan Nainga, twarde, a zarazem miękkie. Ciepłe jak tamta noc. Jego usta i język jeszcze cieplejsze, wilgotne jak deszcz w te pierwsze dni pory monsunowej.

Chichot kobiet niesie się w letnią noc przez uchylone w salonie okno. Po ścieżce na dole zdecydowanym krokiem idzie mężczyzna. Pospiesznie zerka w kierunku okna, przecina plac zabaw i kieruje się w stronę wejścia.
Popsuta huśtawka dynda na jedynym ocalałym łańcuchu. Na butwiejącej drewnianej ramie piaskownicy walają się odłamki potłuczonej butelki.
Sporych rozmiarów blok komunalny jest równie przytulny jak betonowy bunkier. Jeden z wielu podobnych do siebie budynków. Beżowe elewacje z cegły, ciemnoszare balkony.
Wszechobecne anteny satelitarne.
Winda jest popsuta, ale nawet gdyby działała, wybrałby schody. Nie chce hałasować bardziej niż to konieczne.
Gdzieś ujada pies. Z worka ze śmieciami pod drzwiami jednego z mieszkań na trzecim piętrze wydobywa się fetor zepsutej ryby. Mężczyzna dociera na kolejne piętro i staje pod drzwiami, na których ktoś czarnym sprayem nabazgrał: Śmierć wszystkim czarnuchom. Poza tym żadnego numeru, żadnego nazwiska. Na wrzutni na listy jedynie lepkie pozostałości naklejki z wizytówką.
Ostrożnie naciska klamkę; spodziewa się, że drzwi będą zamknięte, ale te bez trudu ustępują.
Z korytarza nie widać dużego pokoju, ale przez otwarte drzwi po prawej stronie doskonale słychać głosy kobiet. Na ścianie dostrzega chybotliwy cień, a potem wąską półkę, na której stoi fi gurka Buddy i cztery świeczki w fi oletowych świecznikach.
Mi Mi nieruchomieje, gdy widzi wchodzącego do pokoju obcego mężczyznę z pistoletem w dłoni. Chce krzyknąć, ale nie jest w stanie wydobyć z siebie głosu. Kiedy uzmysławia sobie, że jest już za późno, że oto nadszedł koniec, przez głowę przelatują jej wspomnienia. Pluski i śmiechy podczas kąpieli w rzece Gyaing z kuzynem Myat Noe, pierwsza podróż na wielki targ w Pa-An, deszczowy dzień ukończenia szkoły, pomarszczone ręce babci w jej włosach, dłonie Yan Nainga na jej ciele i to jego miłe, łakome spojrzenie, które – chciałaby – już zawsze było skierowane tylko na nią.
Migoczące światło latarni ulicznych przedostające się przez szparę w plandece ciężarówki, gdy z płaczem żegnała się w obozie z rodziną.
Z Yan Naingiem.
Na pace, gdzie leży z jakimiś obcymi ludźmi, jest ciasno i niewygodnie. Światła migoczą szybciej i szybciej.

Dość ma już migoczącego światła stroboskopów. Znikło kokainowe odprężenie i Zack ma wrażenie, że wszystko na niego napiera – ciała, pot, chuć. Pospiesznie żegna się z Abdulą, sprawnie lawiruje w tańczącym tłumie, pędzi w dół po masywnych drewnianych schodach ku wielkim blaszanym drzwiom, które zatrzaskuje za nim ochroniarz z napompowanymi sterydami bicepsami. W końcu hałas cichnie i przechodzi w delikatne dudnienie. Zack wpada prosto w letni poranek jak ze snu.
Światło dnia, blask słońca, śpiew ptaków.
Wdycha wonne, rześkie powietrze, oczarowany pięknem dnia i tym, jak wszystko wokół tętni życiem. Spacerkiem kieruje się w stronę miasta. Chłodna bryza znad zatoki muska jego twarz i nagi tors, włoski na rękach się unoszą. Uświadamia sobie, że w klubie zostawił przewieszoną przez poręcz koszulkę.
Waha się przez chwilę, czy zawrócić i znów wejść w ten parujący kocioł.
Spogląda w górę na ogromny budynek, który właśnie opuścił, i czuje się taki malutki. Wielka, solidna i kanciasta bryła – typowy obiekt przemysłowy. Niepokojąco przytłaczająca. Relikt dawnych czasów, który nie chce dać za wygraną, mimo że pod tą szerokością geograficzną nikomu nie są już potrzebne pomieszczenia przemysłowe.
Farba, którą na ścianie wymalowano napis, prawie zupełnie się złuszczyła. Nadal jednak widać kontury liter.
HERALDUS
Zack zastanawia się, dlaczego ten potężny koncern przemysłowy pozwala, by należący do niego budynek popadał w ruinę. Może traktują go jak zabytek minionej epoki? Albo pomnik porażki, o której nie wolno zapominać. A może to kolejny przykład zdolności do adaptacji, z której znana jest ta firma: Dobra, stąd już więcej kasy nie wyciśniemy. Zamykamy tę budę i eksploatujemy kolejną żyłę złota.
Od głuchego dudnienia basów drżą szyby na piętrze. Zack zastanawia się, czy zarząd koncernu wie, że stare pomieszczenia stoczniowe zostały przekształcone w nielegalną spelunę.
Odwraca się i idzie dalej w stronę miasta. Mniejsza o koszulkę.
Smużki pary unoszą się z asfaltu ogrzewanego przez poranne słońce. Za sitowiem spokojne wody zatoki. Na drugim brzegu rzędy okazałych domów. Nowe luksusowe nieruchomości z wychodzącymi na zatokę panoramicznymi oknami. Stare murowane budynki stylizowane na dworki, masywne kolumny wspierające daszki nad drzwiami. Ostentacyjnie luksusowe białe łodzie motorowe przycumowane do prywatnych pomostów.
Kto tak mieszka? – zastanawia się. Gwiazdy rocka? Hokeiści, którzy powrócili z kontraktów w Kanadzie?
Pewnie ci, którzy sprawują realną władzę. Bogate familie z długimi tradycjami pazerności i bezwzględności sięgającymi kilku pokoleń wstecz. Takie, które na przykład – jak rodzina Wallenbergów – robiły interesy z nazistami.
Rzygać się chce.
Osiem minut później siedzi w taksówce. Jest zmęczony, opiera czoło o szybę. Szum opon na asfalcie działa na niego usypiająco.
Mijają ich wozy policyjne. Za oknem przesuwają się szeregi nijakich wieżowców, stłoczonych jak tamci ludzie na parkiecie. Te budynki przypominają mu osiedle, na którym dorastał. Typowe miejsce stworzone do bezbarwnego, anonimowego życia. Dla tych, którzy nie wszędzie pasują.
Których gdzieś trzeba poupychać.
Dla szaraczków.
Takich jak on i jego ojciec.
Miał sześć lat, kiedy przeprowadzili się z Kungsholmen do Bredäng. Ojciec starał się jak mógł, żeby mu to osłodzić. Opowiadał, że zamieszkają wysoko w wielkim domu, z którego będą mieć niesamowity widok.
Nawet gwiazdy będą bliżej – powiedział. – Poznasz masę nowych kolegów.
Już drugiego dnia na podwórku Zack dostał łomot. Ojcu powiedział, że podczas meczu ktoś trafi ł go piłką w nos. A potem zapytał:
Tato, dlaczego się tu przeprowadziliśmy? – Mimo że znał odpowiedź.
Dlatego że zmarła mama.
Ojciec próbował mu wszystko objaśnić. Wspomniał coś na temat pieniędzy. Zack nie wszystko wtedy rozumiał. Jednak wystarczająco dużo. Teraz mieli o wiele mniej pieniędzy i nie mogli już mieszkać w centrum.
Na to stać było tylko bogaczy.
Beton znika, pojawia się zieleń. Po obu stronach drogi ciągnie się las, między drzewami migocze woda. Jadą drogą nr 222; niesamowite, jaki tu o tej porze panuje mały ruch. Wjeżdżają na Kvarnholmen, mijają gigantyczny kompleks bloków komunalnych przy Henriksdalsringen na wzgórzu. Mostem docierają na Södermalm. Mijają Stadsgårdskajen, gdzie promy do Finlandii czekają już, by przyjąć na pokład kolejny ładunek pasażerów pragnących zasmakować iluzorycznego luksusu i pozdradzać sobie pozostawionych w domach partnerów. Dalej przez Slussen, na Skeppsbron w Gamla Stan. Wszędzie połyskuje woda. Oczom Zacka ukazuje się widok na Skeppsholmen, gdzie budynki wyrastają ze skał niczym miraż dawno minionych czasów.
Taksówkarz ma ulice tylko dla siebie. Przejazd przez śródmieście zajmuje mu krótką chwilę. Wyższe sfery, Östermalm. Solidne murowane kamienice, stare fortuny, dziedziczna władza. Zackowi zawsze wnętrzności się przewracają, gdy tu dociera.
Auto wjeżdża w ślepą uliczkę w pobliżu Humlegården i zatrzymuje się pod okazałym białym budynkiem z przełomu wieków, okolonym kamiennym ogrodzeniem z czarną furtką z żelaza. Zack wręcza taksówkarzowi kilka pomiętych stukoronowych banknotów i wysiada. Furtka otwiera się bezgłośnie. Zamyka ją za sobą, idzie brukowaną ścieżką wzdłuż przystrzyżonego trawnika, otwiera ciężkie dębowe drzwi. Nie ma domofonu. Nigdy nie przestanie go to dziwić.
– Mieszczą się tu głównie przedstawicielstwa dyplomatyczne – mawia ona. – Sprawa byłaby zbyt skomplikowana. Toż to istny raj dla bezdomnych. Zwłaszcza zimą.
Zacka korci czasem, żeby poinformować o tym zainteresowanych. Wtedy eleganccy panowie pod krawatem musieliby przeskakiwać przez śpiących pijaczków albo zygzakiem omijać rzygowiny i szczyny, żeby rano dostać się do pracy. To by im dobrze zrobiło.
Zasuwa kratę starej windy marki Asea i siada na obitym zieloną skórą stołku. Jedzie na najwyższe, szóste piętro. Znajduje się tu tylko dwoje drzwi. Jedne prowadzą na poddasze. Dzwoni do tych drugich.
Otwiera mu kobieta około trzydziestki. Ciemne włosy ma potargane; dopiero co wstała. Nosi okulary w stalowych oprawkach, ma na sobie czarny jedwabny szlafrok.
Mera Leosson.
Jej spiczasty nos odznacza się na tle otynkowanej na biało ceglanej ściany w przedpokoju. Lekko przechyla głowę i mierzy go hardym wzrokiem.
Podchodzi do niego i namiętnie całuje, delikatnie przygryza mu dolną wargę. Chwyta jego dłoń i prowadzi przestronnym korytarzem, gdzie o uwagę walczą dzieła amerykańskich artystów: Richarda Aldricha, Justina Liebermana i Geralda Davisa. Zackowi podobają się szczególnie odjechane prace Davisa. Są jak lustro, w którym przeglądają się wszelkie ludzkie żądze. Wszystkie te obrazy to oczko w głowie Mery.
Przechodzą przez przestronny salon, gdzie osiemnastowieczne meble gustownie skomponowano z duńskim designem i kolejnymi dziełami sztuki współczesnej na ścianach. Wchodzą do sypialni, w której króluje zrobione na zamówienie wielkie łoże. Kosztowało mniej więcej tyle, ile wynoszą roczne zarobki Zacka.
Mera zdejmuje okulary, rozchyla poły szlafroka i popycha go na łóżko.

Głowa uderza z hukiem o podłogę. Mi Mi straciła połowę twarzy. Kobieta obok niej nie jest w stanie dłużej krzyczeć – na jej policzku rozbryzgał się mózg Mi Mi.
Mężczyzna ponownie naciska spust. Tłumik sprawia, że wystrzał brzmi jak walnięcie w worek bokserski. Pistolet lekko szarpnął. Kolejna kobieta pada do tyłu. Kula rozrywa jej klatkę piersiową.
Dwie kobiety leżą na podłodze. Trzecia zwisa z kanapy z nogami ułożonymi pod dziwacznym kątem. Została jeszcze jedna.
Czy ona w ogóle rozumie, jaka jest brudna?
I te jej wrzaski. Dziwki nie powinny się odzywać. Wszystkie są takie same, trajkoczą i paplają, walczą o swoje i czasem trzeba im na to pozwolić, nawet jeśli tylko dla pozorów.
Ale nie tutaj.
Nie teraz.
Tu się usuwa brud, tu ma panować cisza.
Kobieta wykrzykuje mnóstwo niezrozumiałych słów. Patrzy na niego, składa dłonie i potrząsa nimi jak w jakiejś płomiennej modlitwie.
Myśli, że jej to w czymś pomoże.

Leży na plecach, a on przesuwa po niej językiem, palcami.
Skórę ma ciepłą i wilgotną od potu.
Przymyka oczy. Uruchamia inne zmysły. Czuje lekkie drżenie jej najdrobniejszych mięśni. Podoba mu się, jak na nią działa, że dzięki niej jest tu, w tym miejscu, i przeżywa chwile, które należą tylko do nich.
Przewraca ją na brzuch.
Całuje w kark.
Rozsuwa jej nogi.
Wchodzi w jej ciepłe zakamarki.
Ale to jest dla niej zbyt delikatne.
Wypina się. Napiera na niego. Mocniej. Jeszcze mocniej.
Czuje ból.
Ale Mera tego właśnie pragnie. Żeby bolało, aż wszystko straci kontury.
Krzyczy, kiedy zalewa ją pierwsza fala rozkoszy. Zack wspiera się na rękach, dłonie z rozczapierzonymi palcami położył na jedwabnym prześcieradle. Dociska ją, mocno na nią napiera. Zaraz dojdzie.
Ich ciała uderzają o siebie.
Zack zamyka oczy.
Nie.
Tylko nie to. Nie chce mieć przed oczami tych obrazów, nie teraz.
Widzi jej blond włosy i czarno-białą twarz, na fotografii, gdy leży na ziemi. Pod brodą ma ziejący czarny otwór.
Zakrwawiony nóż przecina powietrze, świszcze ostatnia kula, kłapią w ciemności ociekające śliną wilcze paszcze.
Wszystko eksploduje.
Wreszcie koniec.
Ale to się nigdy nie kończy. Ta ciemność nigdy nie przemija. Nie ma już tego światła, które kiedyś jaśniało w blond puklach mamy.
Widzi uśmiechniętą kobietę, która przygląda mu się przytomnie.
Kładzie się obok niej. Wypuszcza z płuc powietrze.
Ona przyciska do niego swoją długą nogę i szepcze mu do ucha:
– Zack Herry, Zack Herry, Zack Herry.









Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2015-10-26 (219 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej