Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Łuska w cieniu
 
Katalog - dodano
 Alyssa i czary
- A.G. Howard
 Prawda i iluzja
- Jennifer Sommersby
 Księżniczka Popiołu
- Laura Sebastian
 Ostatni potomkowie. Przeznaczenie bogów
- Matthew J. Kirby
 Proxima
- Stephen Baxter
 
- skomentowano
 Artefakt
- Maggie Furey
 Zamęt Nocy
- Patricia Briggs
 Toń
- Marta Kisiel
 Sztylet ślubny
- Aleksandra Ruda
 Marzyciel
- Laini Taylor
 
Patronujemy
 
Szukaj



powered by FreeFind
 

''Peryferal'' - William Gibson



1

Haptyki



U brata Flynne nie zdiagnozowali zespołu stresu pourazowego. Uznali, że czasami dopadają go haptyki. Ich zdaniem było to trochę jak bóle fantomowe amputowanej kończyny, wspomnienie po wojennych tatua­żach, dyktujących, kiedy ma biec, kiedy zamierać w bezruchu, a kiedy zagrać zajebistego twardziela, oraz w którą stronę i na jaki dystans. Dzięki nim dostał małą rentę dla kalek. Wprowadził się do przyczepy przy strumieniu. Kiedy byli mali, mieszkał w niej wujek alkoholik, weteran innej wojny, starszy brat ich ojca. Była fortem w zabawach jej, Burtona i Leona latem, miała wtedy dziesięć lat. Leon próbował zapraszać do niej dziewczyny, to później, ale później to już za bardzo śmierdział. A kiedy Burtona puścili do cywila, stała pusta, jeśli nie liczyć gniazda os tak wielkiego, jakiego w życiu nie widzieli.
Leon powiedział, że to ich najcenniejsza rzecz, ten airstream z 1977 roku. Pokazał jej zdjęcia z eBaya. Wyglądały na nich jak tępe pociski karabinowe, a szły za szalone pieniądze, niezależnie od stanu technicznego. Wujek oblepił ją białą gąbką z metra, teraz już szarą, postrzępioną. Ocieplała i uszczelniała. Leon twierdził, że to gąbka uratowała ją przed kolekcjonerami. Jej zdaniem przyczepa wyglądała jak wielki stary wykarczowany pień, ale z tunelami prowadzącymi do okien.
Na ścieżce widziała strzępki pianki wbite mocno w ciemną ziemię. Zostawił włączone światła w przyczepie. Z bliska, przez okno, dostrzegła brata: wstawał, obracał się, na plecach i bokach miał ślady po zdjęciu haptyków, jakby skórę pokrywała przydymiona rybia łuska. Twierdzili, że je też mogą usunąć, ale nie chciał ciągle wracać do przeszłości.
– Hej, Burton! – zawołała.
– Kruchy Lód – odpowiedział. Tak się nazywała w grach.
Jedną ręką otworzył drzwi, drugą upychał w spodniach nowy biały podkoszulek przykrywający pierś, dar Korpusu i srebrną łatę nad pępkiem wielkości karty do gry.
W środku przyczepa miała barwę wazeliny, w którą wetknięto LED-y podłączone do bursztynowych gniazd z Hefty Mart. Nie chciało mu się przynieść przemysłowego odkurzacza z garażu, tylko zbombardował wnętrze prawie trzycentymetrową warstwą chińskiego polimeru, po wyschnięciu elastycznego i przezroczystego. Widać było przez nią resztki wypalonych zapałek i przypominające fakturą korek zgniecione filtry starszych od Flynne, sprzedawanych niegdyś legalnie papierosów. Wiedziała, gdzie szukać zardzewiałego jubilerskiego śrubokrętu, a gdzie dwudziestopięciocentówki z 2007 roku.
Co tydzień, czasem dwa, wynosił swoje rzeczy i zmywał wnętrze wodą z węża, jakby mył Tupperware. Leon twierdził, że to warstwa konserwacyjna i że można ją zerwać przed wystawieniem amerykańskiego klasyka na eBayu na licytację. Razem z nią zniknie też cały brud.
Burton wziął ją za rękę, ścisnął, pociągnął do siebie i w górę.
– Jedziesz do Davidsville? – spytała go.
– Leon po mnie podjedzie.
– Łukasze 4:5 protestują. Tak mówiła Shaylene.
Wzruszył ramionami. Jego mięśnie lekko zagrały.
– To byłeś ty, Burton. W zeszłym miesiącu. W Wiadomościach. Ten pogrzeb, w Chicago.
Prawie się uśmiechnął.
– Mogłeś zabić tego chłopca.
Pokręcił głową, zaledwie dostrzegalnie. Oczy mu się zwęziły.
– Mam stracha, że się bawisz w to gówno.
– Nadal prowadzisz zwiad dla tego prawnika z Tulsy?
– Nie gra. Pewnie prawo zbyt go zajmuje.
– Byłaś najlepsza. Udowodniłaś mu to.
– Gra to tylko gra – powiedziała bardziej do siebie niż do niego. – Równie dobrze mógł zaangażować komandosa.
Wydawało się jej, że dostrzegła wówczas, co zrobiły mu haptyki. To drżenie. Pojawiło się i znikło.
– Chcę, żebyś mnie zastąpiła – powiedział, jakby nic się nie stało. – Pięciogodzinna zmiana. Pilotujesz quadcoptera.
Spojrzała nie na niego, lecz na jego wyświetlacz. Nogi duńskiej supermodelki znikające w jakimś samochodzie, którego nikt z jej znajomych nigdy nie poprowadzi, pewnie takich już się nawet nie widzi, nie na drodze.
– Dostajesz rentę za kalectwo. Nie wolno ci pracować.
na nią nieruchomym wzrokiem.
– Gdzie się pracuje? – spytała.
– Nie mam pojęcia.
– Outsourcing? Wydział Do Spraw Kombatantów cię dorwie.
– Gra – powiedział. – Beta jakiejś gry.
– Strzelanka?
– Nie ma do czego strzelać. Oblatujesz wieżę na wysokości trzech pięter, od pięćdziesiątego piątego do pięćdziesiątego siódmego. Obserwujesz. Może coś się pojawi?
– Jakie coś?
– Paparazzi. – Pokazał jej wyprostowany palec wskazujący. – Takie malutkie drobiażdżki. Wchodzisz im w drogę. Przepłaszasz je. I to już wszystko.
– Kiedy?
– Dzisiaj. Przygotuję cię, nim zjawi się Leon.
– Miałam pomóc Shaylene. Później.
– Dostaniesz dwie piątki. – Wyjął portfel z kieszeni dżinsów, wysunął z niego dwa nowiutkie banknoty, okienka bez rys, jasno świecący hologram.
Zwinęła je, schowała do prawej przedniej kieszeni szortów.
– Przyciemnij światło – poprosiła. – Oczy mnie bolą.
Przesunął dłonią po displeju. Wnętrze przyczepy wyglądało jak sypialnia siedemnastolatka. Wyciągnęła rękę, rozjaśniła je lekko.
Usiadła w jego fotelu. Chińskim, skonfigurowanym już na jej wzrost i wagę. Brat przysunął sobie stary metalowy stołek niemal całkiem odarty z farby. Gestem wywołał ekran.
MILAGROS COLDIRON SA.
– A to co? – spytała.
– Dla nich pracujemy.
– Jak płacą?
– Przez Hefty Pal.
– No to złapią cię z pewnością.
– Na konto Leona. – Leon służył w piechocie mniej więcej wtedy, co Burton w marines, ale nie nabawił się żadnego kalectwa. Jak mawiała ich matka, nie mógł nawet udawać, że to tam nabawił się głupoty. Ale Flynne była zdania, że głupotą chytrze maskuje lenistwo. – Potrzebujesz mojego loginu i hasła. Hak Dziad. – Tak literowali jego nick, Hap-Zwiad, żeby utrzymać go w tajemnicy.
tylnej kieszeni wyjął kopertę, rozłożył ją, otworzył. Jej kremowy papier wydawał się bardzo gruby.
– To z Fabu?
Wyciągnął długi pasek podobnego papieru, zadrukowany pełnym akapitem liter i symboli.
– Zeskanujesz to albo zapiszesz poza tym okienkiem i tracimy pracę.
Wzięła kopertę z czegoś co, jak się jej wydawało, było złożonym stołem. Papeteria Shaylene, z najwyższej półki, trzymana dosłownie na najwyższej półce. Kiedy od wielkich firm albo prawników przychodziły polecenia pisemne, sięgało się właśnie tam.
Przesunęła palcem po logo w lewym górnym rogu.
– Medellin?
 Ochroniarze.
– Powiedziałeś, że to gra.
 To dziesięć tysięcy dolarów. Z ręki do ręki.
– Od kiedy to robisz?
 Od dwóch tygodni. Niedziele mam wolne.
– Ile dostałeś?
– Dwadzieścia pięć tysięcy. Za tydzień.
– Więc płacisz dwadzieścia. Nie dałeś mi czasu i muszę wystawić Shaylene.
Dał jej następne dwie piątki.


2

Ciasteczko śmierci



Nethertona obudził znacznik Rainey pulsujący mu pod powiekami w rytm powolnego bicia serca. Otworzył oczy. Nawet nie próbując poruszyć głową, potwierdził, że jest w łóżku, sam. W obecnych okolicznościach dobrze i dobrze. Powoli unosił głowę z poduszki, coraz wyżej, aż zobaczył, że jego rzeczy nie leżą tam, gdzie, jak mu się wydawało, je rzucił. Wówczas czyściciele wypełzłyby ze swych gniazd pod łóżkiem, odciągnęły je, obrały z choćby niewidzialnych cząsteczek tłuszczu, płatków skóry, zanieczyszczeń atmosferycznych, resztek jedzenia i innych.
– Brudne – powiedział ochryple, poświęciwszy przelotną chwilę rozważaniom, co by było, gdyby czyściciele miały psychikę.
Głowa opadła mu na poduszkę.
Znacznik Rainey strobował, żądał wyjaśnień.
Usiadł. Wstać... to będzie prawdziwa próba sił.
– Tak?
Strobowanie ustało.
– Un petit probleme – oznajmiła Rainey.
Zamknął oczy, ale wtedy został tylko jej znacznik, więc znów je otworzył.
– Ona jest twoim pieprzonym problemem, Wilf.
Skrzywił się, sprawiło mu to zdumiewający ból.
– Zawsze byłaś taka purytańska? Jakoś nie zauważyłem?
– Jesteś reklamiarzem. Ona celebrytką. Związek międzygatunkowy.Oczy, o numer za duże na oczodoły, wydawały mu się szorstkie.
– Pewnie dociera do plamy – powiedział, próbując instynktownie stworzyć wrażenie, że jest czujny i w pełni kontroluje sytuację, choć w istocie miał spodziewanego, lecz nie mniej przez to strasznego, kaca.
– Już są prawie nad nią. Z twoim problemem.
– Co zrobiła?
– Jeden z jej stylistów jest też, najwyraźniej, tatuatorem.
znów znacznik zdominował jego własną, bolesną ciemność.
– Tego nie zrobiła – powiedział, otwierając oczy. – Zrobiła?
– Zrobiła.
– Mieliśmy w tej sprawie bardzo dokładną umowę ustną.
– Załatw to. Teraz. Świat patrzy, Wilf. W każdym razie tyle świata, ile zdołaliśmy ściągnąć. Świat zadaje sobie teraz pytanie: czy Daedra West pogodzi się z plamiarzami? Pyta: czy popchną nasz projekt? Chcemy odpowiedzi „tak” i „tak”.
– Dwóch ostatnich posłów zjedli na śniadanie – powiedział. – Halucynowali w synchu z lasem kodu, przekonani, że ich goście to szamanistyczne duchy zwierząt. W zeszłym miesiącu, w Connaught, przez pełne trzy dni przekazywałem jej wytyczne. Dwóch antropologów. Trzech neoprymitywistycznych kuratorów sztuki. Żadnych tatuaży. Naskórek czysty, nowiutki, jak spod igły. No i mamy.
– Zniechęć ją do tego pomysłu, Wilf.
Wstał. Tytułem próby. Nagi pokuśtykał do toalety. Odlał się najgłośniej, jak potrafił.
– Do czego dokładnie mam ją zniechęcić?
– Lotu na paralotni...
– Przecież taki był plan...
– Bez niczego oprócz jej nowych tatuaży.
– Poważnie? Powiedz, że nie.
– Poważnie – powiedziała Rainey.
– Ich estetyka, jeśli nie zauważyłaś, opiera się na pojęciach niezłośliwych raków skóry, dodatkowych sutków. Konwencjonalne tatuaże to ikoniczna oznaka statusu. Jakby przed spotkaniem z papieżem założyć na fiuta pierścień erotyczny i dopilnować, by widział, jak się wystroiłeś. Prawdę mówiąc, to jeszcze gorzej. Jak to wygląda?
– Sam nazywasz ich postludzkim śmieciem.
– Pytam o tatuaże!
– Mają coś wspólnego z Wirem. Abstrakcyjne.
– Kulturowe zawłaszczenie. Wspaniale! Gorzej już być nie mogło. Na twarzy? Szyi?
– Na szczęście nie. Możesz namówić ją na kombinezon, drukujemy go właśnie na mobie, i może uda się jeszcze ocalić projekt.
Podniósł głowę. Spojrzał w sufit. Wyobraził sobie, że sufit się otwiera, a on wstępuje w... nie miał pojęcia w co.
– Jest jeszcze sprawa saudyjskiego wsparcia – powiedziała Rainey. – Poważnego wsparcia. Widoczne tatuaże to już może być za dużo. Nagość pozostaje nienegocjowalna.
– Nagość mogą odebrać jako sygnał dostępności seksualnej. – On sam tak ją odebrał.
– Saudyjczycy?
– Nie. Plamiarze.
– Może przyjmą to jako jej ofertę: jestem waszym posiłkiem, ale tak czy inaczej to będzie ich ostatni posiłek. Jest ciasteczkiem z wróżbą śmierci, Wilf. I będzie nim przez następny mniej więcej tydzień. Jeśli ktoś choćby ukradnie jej całusa, ma jak w banku wstrząs anafilaktyczny. Jest też coś z paznokciami jej kciuków, ale o tym wiemy mniej.
Przewiązał biały ręcznik w pasie. Pomyślał o karafce wody stojącej na marmurowym barze i poczuł, jak ściska mu się żołądek.
– Lorenzo – wezwała nieznany mu znacznik. – Wilf Netherton wyświetla się na twoim feedzie w Londynie.
Omal nie zwymiotował. Przez nagły przypływ danych: jaskrawe mętne światło nad Plamą Śmieci, poczucie ruchu w przód.


3

Odbugowanie



Udało się. Skończyła rozmowę, nie wspominając o Burtonie. W liceum Shaylene chodziła z nim, tak trochę, ale naprawdę zainteresował ją, kiedy zwolniono go z marines z tym wszystkim, co mu wisiało na piersi, no i były jeszcze krążące po miasteczku historie o Pierwszej Haptycznej Zwiadu... Flynne miała wrażenie, że bawi się w coś, co różne telewizyjne „Rozmowy o związkach” nazywały „uromantycznieniem patologii”.
Ale w okolicy nie dało się łatwo znaleźć czegoś lepszego.
W każdym razie, jak Shaylene, bała się, że Burton wpadnie w kłopoty z powodu Łukaszów 4:5, i przynajmniej pod tym jednym względem były zgodne. Nikt nie lubił Łukaszów 4:5, ale Burton wpadł na poważnie. Ona sama miała wrażenie, że tylko znaleźli się we właściwym miejscu we właściwym czasie, ale i tak się ich bała. Zaczęli jako kościół czy też może w kościele, nie lubili gejów, aborcji, nawet kontroli urodzin. Oprotestowywali wojskowe pogrzeby, duża rzecz. W zasadzie byli po prostu dupkami, uważającymi, że dowodem boskiego uznania dla ich działań jest sam fakt, że wszyscy inni mają ich za dupków. Burtonowi służyli jako sposób na uwolnienie się od tego czegoś, co go krępowało zawsze, gdy nie był wśród nich.
Pochyliła się, zajrzała pod stół. Szukała czarnej nylonowej pochwy, w której trzymał tomahawk. Nie byłoby dobrze, gdyby zabrał go ze sobą do Davisville. Nazywał go toporkiem, nie tomahawkiem, ale toporek to coś, czym rąbie się drewno. Przyciągnęła pochwę do siebie. Nie musiała jej otwierać, ale i tak otworzyła. U góry była szersza, żeby zmieścić tę część, którą rąbie się drewno. Wyglądała trochę jak ostrze dłuta, chociaż miała kształt orlego dzioba. No i toporek jest z drugiej strony płaski, jak młotek, a tomahawk miał dziób, mniejszy od ostrza, ale podobny, chociaż wygięty w drugą stronę. Oba miały grubość małego palca i były tak ostre, że mogły skaleczyć, nim się poczuło, że tną skórę. Drewniany trzonek, zgrabnie wygięty, nasycony był czymś, co sprawiało, że drewno wydawało się twardsze i bardzo elastyczne. Twórca narzędzia miał kuźnię w Tennesee, wszyscy żołnierze Pierwszej Haptycznej Zwiadu sprawili sobie u niego takie zabawki. Ta wyglądała na używaną.
Uważając na palce, zamknęła pochwę. Wsunęła ją z powrotem pod stół.
Przesunęła telefonem przez wyświetlacz, w ten sposób sprawdziła mapę okręgu Borsuka. Oznaka Shaylene wskazywała jej obecność w Forever Fab, cząstka niepokojącego fioletu w pierścieniu emo. Nie wydawało się, by ktokolwiek robił cokolwiek interesującego. Nic dziwnego. Madison i Janice grali, Sukhoi Flankers, staroświecki sym lotów, Madison na nim zarabiało najwięcej. Ich pierścienie były beżowe, oznaka zanudzenia na śmierć, ale tę barwę u nich miały zawsze. A więc pracowały dziś cztery znane jej osoby... łącznie z nią samą.
Wygięła telefon, tak jak lubiła do gier, wpisała „Hak Dziad” w okienko loginu, i cholernie długie hasło. Wcisnęła „GO”. Nic się nie zdarzyło, a potem nagle cały displej rozjarzył się jakby strzeliła lampa w antycznym aparacie fotograficznym na starym filmie, zabłysł srebrno niczym pamiątki po haptykach.
Zamrugała.
A potem uniosła się z tego, o czym Burton powiedział jej, że będzie lądowiskiem na dachu furgonetki. Jakby siedziała w windzie. Nie miała jeszcze żadnej kontroli. A wszędzie wokół, i tego już Burton nie powiedział, słyszała ciche lecz natarczywe szepty, chmurę niewidzialnych elfów, dyspozytorów policji.
I to inne wieczorne światło, deszczowe, różane i srebrzyste, a po lewej rzeka barwy zimnego ołowiu. Mroczny kopiec miasta, w dali wieże, trochę świateł.
Kamerka w dół, widok białego kwadratu furgonetki, coraz mniejszego w perspektywie ulicy. Kamerka w górę, w dali wielki, wysoki budynek, skalna ściana wielkości świata.









Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2016-04-13 (311 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej