Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Baltazar i Blimunda
 
Katalog - dodano
 Kroniki Jaaru. Tajemne imię
- Adam Faber
 Hajmdal. Księżyce monarchy
- Dariusz Domagalski
 Alyssa i czary
- A.G. Howard
 Prawda i iluzja
- Jennifer Sommersby
 Księżniczka Popiołu
- Laura Sebastian
 
- skomentowano
 Artefakt
- Maggie Furey
 Zamęt Nocy
- Patricia Briggs
 Toń
- Marta Kisiel
 Sztylet ślubny
- Aleksandra Ruda
 Marzyciel
- Laini Taylor
 
Patronujemy
 
Szukaj



powered by FreeFind
 

''Przebaczenie'' - Lauren Kate



Prolog
Nic nas nie rozdzieli

Cam wylądował w blasku gwiazd na okapie starego kościoła. Złożył skrzydła i rozejrzał się dookoła. Z wiekowych drzew zwieszały się oplątwy, w blasku księżyca przypominały białe sople. Wokół zarośniętego chwas¬tami boiska i starych trybun stały budynki z pustaków. Od morza wiał wiatr.
Przerwa zimowa w poprawczaku Sword & Cross. Na całym terenie żywej duszy. Co on tu właściwie robił?
Niedawno minęła północ, a on właśnie przyleciał z Troi. Nie pamiętał lotu, nieznana siła kierowała jego skrzydłami. Odkrył, że nuci melodię, o której starał się nie pamiętać przez ostatnie kilka tysięcy lat.
Może powrócił tutaj, bo tu właśnie upadłe anioły spotkały Luce w jej ostatnim przeklętym życiu. Jej trzysta dwudzieste czwarte wcielenie i trzysta dwudziesty czwarty raz, gdy upadłe anioły zebrały się, by zobaczyć, jak tym razem zadziała przekleństwo.
Przekleństwo zostało zdjęte. Luce i Daniel byli wolni.
A Cam cholernie im zazdrościł.
Omiótł spojrzeniem cmentarz. Nigdy by się nie spodziewał, że będzie czuł nostalgię na widok tego śmietniska, ale w pierwszych dniach w Sword & Cross było coś fascynującego. Iskra Lucindy płonęła jaśniej, a choć wcześniej byli przekonani, że wiedzą, czego się spodziewać, tym razem musieli zgadywać.
Przez sześć tysiącleci, za każdym razem, kiedy Luce kończyła siedemnaście lat, wystawiali jedną z wersji tego samego spektaklu: demony – Cam, Roland i Molly – robiły wszystko, by skłonić ją do przejścia na stronę Lucyfera, a anioły – Arriane, Gabbe, czasem również Annabelle – starały się sprawić, by powróciła do niebieskiej owczarni. Żadnej ze stron nigdy nie udało się jej przekonać, żadna nie była nawet blisko.
Za każdym bowiem razem, kiedy Luce spotykała Daniela – a zawsze spotykała Daniela – nie liczyło się nic poza ich miłością. Raz za razem zakochiwali się w sobie i raz za razem Luce ginęła w płomieniach.
Jednakże oto pewnej nocy w Sword & Cross wszystko się zmieniło. Daniel pocałował Lucindę, a ona przeżyła. Wtedy wszyscy zrozumieli. Luce w końcu dostała szansę dokonania wyboru.
Kilka tygodni później wszyscy polecieli na miejsce ich pierwotnego upadku, do Troi, gdzie Lucinda wybrała swoje przeznaczenie. Ona i Daniel ponownie odmówili opowiedzenia się po stronie Nieba lub Piekła. Wybrali siebie nawzajem. Oddali nieśmiertelność, by razem spędzić śmiertelne życie.
Luce i Daniel odeszli, ale Cam nie mógł przestać o nich myśleć. Triumf ich miłości sprawił, że zapragnął czegoś, czego nie ważył się ubrać w słowa.
Znów nucił. Ta melodia. Nawet po tak długim czasie wciąż ją pamiętał...
Zamknął oczy i zobaczył pieśniarkę – jej rude włosy splecione w luźny warkocz, długie palce muskające struny liry, gdy opierała się o drzewo.
Nie pozwalał sobie myśleć o niej przez tysiące lat. Dlaczego teraz?
– Ta puszka się skończyła – usłyszał znajomy głos. – Rzucisz mi kolejną?
Cam obrócił się dookoła. Nikogo nie widział.
Przez rozbite witrażowe okno w dachu zobaczył poruszenie. Zbliżył się i ostrożnie zajrzał do środka, do kaplicy, którą Sophia Bliss wybrała na swój gabinet, kiedy pracowała w bibliotece Sword & Cross.
Wewnątrz Arriane rozprostowała opalizujące skrzydła, potrząsnęła puszką farby w sprayu i wzniosła się nad ziemię, celując otworem wylotowym w ścianę.
Jej malowidło przedstawiało dziewczynę w świetlistym niebieskim lesie. Ubrana w czarną suknię z falbanami spoglądała na jasnowłosego chłopaka trzymającego białą piwonię. Luce i Daniel na zawsze, głosił napis srebrnymi gotyckimi literami na spódnicy dziewczyny.
Za Arriane ciemnoskóry demon z dredami zapalał wysoką świecę w szklanym lichtarzu przedstawiającym Santa Muerte, boginię śmierci. Roland ustawił ołtarzyk w miejscu, w którym Sophia zamordowała przyjaciółkę Luce Penn.
Upadłe anioły nie mogły wchodzić do świątyń Boga. Gdyby przekroczyły próg, cała budowla natychmiast stanęłaby w płomieniach, które pochłonęłyby wszystkich obecnych wewnątrz śmiertelników. Ale ta świątynia została zdesakralizowana, kiedy wprowadziła się do niej panna Sophia.
Cam rozłożył skrzydła, opadł przez wybite okno i wylądował za Arriane.
– Cam.
Roland objął przyjaciela.
– Spokojnie – stwierdził Cam, ale nie próbował się wyrwać.
Roland przechylił głowę.
– Cóż za zbieg okoliczności, że spotkaliśmy się tutaj.
– Naprawdę?
– Nie, jeśli lubisz carnitas – wtrąciła Arriane, rzucając Camowi niewielkie zawiniątko w folii aluminiowej. – Pamiętasz ten food truck z taco na Lovington? Brakowało mi ich od czasu, kiedy odlecieliśmy z tego bagna. – Rozwinęła folię i pochłonęła taco dwoma kęsami. – Pychotka.
Roland zwrócił się do Cama.
– Co ty tu robisz?
Cam oparł się o zimną marmurową kolumnę i wzruszył ramionami.
– Zostawiłem swojego les paula w pokoju.
– I przebyłeś całą tę drogę z powodu gitary? – Roland pokiwał głową. – Pewnie teraz, gdy Luce i Daniel odeszli, wszyscy będziemy musieli znaleźć sobie nowe zajęcia, żeby wypełnić niekończące się dni.
Cam zawsze nienawidził tej siły, która co siedemnaście lat przyciągała upadłe anioły do przeklętych kochanków. Porzucał pola bitew i koronacje. Porzucał ramiona cudownych dziewcząt. Raz zszedł z planu filmowego. Rzucał wszystko z powodu Luce i Daniela. Ale teraz, gdy nieodparte przyciąganie zniknęło, zaczęło mu go brakować.
Jego wieczność była szeroko otwarta. Co zamierzał z nią zrobić?
– Czy to, co wydarzyło się w Troi, dało ci, no nie wiem... – Roland urwał.
– Nadzieję? – Arriane zabrała Camowi niezjedzone taco i pożarła je. – Jeśli po tylu tysiącach lat Luce i -Danielowi udało się stawić czoła Tronowi i zasłużyć na szczęśliwe zakończenie, to czemu innym miałoby się to nie udać? Na przykład nam?
Cam wyjrzał przez stłuczone okno.
– Może to nie dla mnie.
– Wszyscy nosimy w sobie fragmenty naszych wędrówek – stwierdził Roland. – Wszyscy uczymy się na błędach. Kto mógłby powiedzieć, że nie zasługujemy na szczęście?
– Co my wygadujemy. – Arriane dotknęła blizn na szyi. – Cóż takie stare drapieżne ptaki jak my wiedzą o miłości? – Przeniosła wzrok z Cama na Rolanda. – Prawda?
– Miłość nie jest prywatną własnością Luce i Daniela – sprzeciwił się Roland. – Wszyscy jej posmakowaliśmy. I może znów ją poznamy.
Optymizm Rolanda zabolał Cama.
– Nie ja – mruknął.
Arriane westchnęła, wygięła plecy, by rozłożyć skrzydła, i wzniosła się kilkadziesiąt centymetrów nad ziemię. Pusty kościół wypełniło trzepotanie. Zręcznymi ruchami puszki z białą farbą dodała delikatną sugestię skrzydeł nad ramionami Lucindy.
Przed Upadkiem skrzydła aniołów tworzyło empirejskie światło, każda para była doskonała i zupełnie się od siebie nie różniły. W późniejszej epoce skrzydła zaczęły wyrażać ich osobowość, ukazywać błędy i skłonności. Upadłe anioły, które przysięgły wierność Lucyferowi, miały złote skrzydła. Te, które wróciły do niebieskiej owczarni, nosiły na piórach ślad srebra Tronu.
Skrzydła Lucindy były wyjątkowe, czyste i oszałamiająco białe. Nieskalane. Wolne od śladów decyzji, które podjęli pozostali. Jedynym poza nią aniołem, który zachował białe skrzydła, był Daniel.
Arriane zmięła opakowanie po drugim taco.
– Czasami się zastanawiam...
– Nad czym? – spytał Roland.
– Gdybyście mogli cofnąć się w czasie i nie spieprzyć tak epicko sprawy, jeśli chodzi o kwestie uczuciowe, zrobilibyście to?
– A po co się zastanawiać? – spytał Cam. – Rosaline nie żyje. – Roland skrzywił się na dźwięk imienia nieżyjącej ukochanej. – Tess nigdy ci nie wybaczy – dodał, spoglądając na Arriane. – A Lilith...
Tak. Wypowiedział jej imię.
Lilith była jedyną dziewczyną, którą Cam kiedykolwiek kochał. Poprosił ją, żeby została jego żoną.
Nie wyszło im.
Znów usłyszał jej piosenkę, pulsującą w jego duszy, wypełniającą go żalem.
– Nucisz? – Arriane zmrużyła oczy, wpatrując się w Cama. – Od kiedy to nucisz?
– Co z Lilith? – spytał Roland.
Lilith też nie żyła. Choć Cam nie interesował się, jak przeżyła resztę swoich dni na ziemi po ich rozstaniu, wiedział, że musiała przed wielu laty opuścić ten świat i trafić do Nieba. Gdyby miał inny charakter, być może czułby spokój na myśl o otaczającej ją radości i światłości. Ale Niebo było tak boleśnie odległe, że wolał w ogóle o niej nie myśleć.
Wyglądało na to, że Roland czyta mu w myślach.
– Mógłbyś to zrobić na swój sposób.
Skrzydła Cama pulsowały bezgłośnie za jego ple¬cami.
– Ja wszystko robię na swój sposób.
Roland wyjrzał przez stłuczone okno w stronę gwiazd, po czym znów spojrzał na Cama.
– To jedna z twoich najlepszych cech.
– O co chodzi? – spytał Cam.
Roland zaśmiał się cicho.
– Przecież nic nie powiedziałem.
– Jeśli można – wtrąciła Arriane. – Cam, to jest ta chwila, kiedy wszyscy spodziewają się jednego z tych twoich melodramatycznych zniknięć wśród chmur. – Wskazała na sznur mgły zwisający z Pasa Oriona.
– Cam. – Roland spojrzał na niego z wyraźnym niepokojem. – Twoje skrzydła.
Na końcu lewego skrzydła Cama znajdowało się pojedyncze, malutkie białe piórko.
Arriane otworzyła usta.
– Co to znaczy?
Jedna plamka bieli pośród pola złota, ale zmusiła Cama do przypomnienia sobie chwili, kiedy jego skrzydła zmieniły barwę. Przed wielu laty ¬zaakceptował swoje przeznaczenie, ale teraz, po raz pierwszy od tysiącleci, wyobraził sobie coś innego.
Dzięki Luce i Danielowi Cam mógł zacząć od początku. A żałował tylko jednego.
– Muszę iść.
Rozłożył skrzydła, a wtedy kaplicę zalał jaskrawy złocisty blask. Roland i Arriane uskoczyli mu z drogi. Świeca przewróciła się i stłukła, a jej płomyk zgasł na kamiennej posadzce.
Cam wystrzelił w niebo, kierując się w stronę ciemności, która czekała na niego od chwili, kiedy odleciał od miłości Lilith.


Jeden
Ziemia jałowa

Lilith

Lilith obudziła się z kaszlem.
Była pora pożarów – zawsze była pora pożarów – i jej płuca wypełniały dym i popiół z czerwonych płomieni szalejących wśród wzgórz.
Na zegarze przy łóżku pulsowała północ, ale cienkie białe zasłony rozświetlał szary blask świtu. Znów była przerwa w dostawie prądu. Pomyślała o teście z biologii na czwartej lekcji i natychmiast przypomniała sobie bolesny fakt, że poprzedniego wieczoru przez pomyłkę wzięła do domu podręcznik historii Stanów. Cóż to za okrutny żart, że korzystała z dwóch podręczników o dokładnie takim samym kolorze grzbietu. Będzie musiała strzelać i modlić się o tróję.
Wyślizgnęła się z łóżka i wdepnęła w coś ciepłego i miękkiego. Kiedy uniosła stopę, poczuła smród.
– Alastor!
Mały płowy kundelek wbiegł do jej sypialni z nadzieją, że Lilith chce się z nim pobawić. Matka nazywała psa geniuszem z powodu sztuczek, jakich nauczył go Bruce, brat Lilith, ale Alastor miał cztery lata i odmawiał nauczenia się tej jednej najważniejszej sztuczki – czystości.
– To naprawdę barbarzyństwo – złajała psa i pokicała na jednej nodze do łazienki.
Odkręciła kran. Nic.
Do 15 nie będzie wody – przeczytała na kawałku papieru, który jej matka przykleiła do łazienkowego lustra. Korzenie drzew na zewnątrz przebijały rury, a jej matka tego popołudnia będzie w końcu miała pieniądze na hydraulika, kiedy już dostanie wypłatę z jednej z licznych dorywczych fuch.
Lilith usiłowała wymacać papier toaletowy z nadzieją, że przynajmniej wytrze stopę do czysta. Znalazła jedynie brązową tekturową tutkę. Po prostu kolejny wtorek. Szczegóły się zmieniały, ale każdy dzień z życia Lilith był w mniejszym lub większym stopniu koszmarem.
Zerwała kartkę od matki i wytarła nią stopę, po czym, nie przeglądając się w lustrze, naciągnęła czarne dżinsy i czarny podkoszulek. Próbowała sobie przypomnieć choć jedno słowo z tego, co według nauczyciela biologii miało być na teście.
Kiedy dotarła na dół, Bruce właśnie wsypywał resztki zawartości pudełka z płatkami śniadaniowymi do ust. Wiedziała, że te zatęchłe płatki były ostatnim jedzeniem w domu.
– Mleko się skończyło – stwierdził Bruce.
– A płatki?
– Płatki też. I w ogóle wszystko.
Bruce miał jedenaście lat i niemal dorównywał Lilith wzrostem, choć był o wiele szczuplejszy. Chorował. Ciągle chorował. Urodził się za wcześnie, a jego serce nie nadążało za duszą, jak lubiła powtarzać matka. Oczy Bruce’a były zapadnięte, a jego skóra miała sinawy odcień, bo płuca nigdy nie mogły zaczerpnąć dość powietrza. Kiedy na wzgórzach szalały pożary, czyli każdego dnia, najmniejszy wysiłek doprowadzał go do kaszlu. Częściej zostawał w domu w łóżku, niż chodził do szkoły.
Lilith wiedziała, że Bruce potrzebuje śniadania bardziej niż ona, ale jej żołądek i tak zaprotestował. Jedzenie, woda, podstawowe środki higieny – wszystkiego brakowało w tej zdezelowanej stercie gruzu, którą nazywali domem.
Kiedy wyjrzała przez brudne kuchenne okno, zobaczyła odjeżdżający autobus. Jęknęła, chwyciła futerał na gitarę i plecak, upewniła się jeszcze, że jej czarny dziennik jest w środku.
– Na razie, Bruce! – zawołała.
Lilith wbiegła na ulicę przy akompaniamencie klaksonów i pisku opon. Zawsze powtarzała Bruce’owi, że tak nie wolno. Mimo paskudnego pecha, nigdy nie przejmowała się śmiercią. Śmierć oznaczałaby wyzwolenie z tego kołowrotu, którym było jej życie, ale Lilith wiedziała, że nie będzie miała tyle szczęścia. Wszechświat, Bóg – czy cokolwiek – chcieli, żeby wciąż się męczyła.
Odprowadziła wzrokiem odjeżdżający autobus i ruszyła pieszo do oddalonej o prawie pięć kilometrów szkoły, a futerał na gitarę obijał jej się o plecy. Szybkim krokiem przeszła swoją ulicę, mijając pawilon handlowy ze sklepem „wszystko za dolara” i knajpą z chińskim żarciem na wynos, która cyklicznie plajtowała i znów zaczynała działać. Kiedy oddaliła się o kilka przecznic od swojej paskudnej dzielnicy, zwanej w mieście Slump, czyli Spadkiem, chodniki stały się równiejsze, a jezdnie mniej dziurawe. Ludzie, którzy wychodzili, żeby zabrać gazety sprzed drzwi, częściej mieli na sobie garnitury niż obszarpane szlafroki, jak większość sąsiadów Lilith. Starannie uczesana kobieta wyprowadzająca doga pomachała Lilith na powitanie, ale dziewczyna nie miała czasu na uprzejmości. Weszła do biegnącego pod autostradą tunelu dla pieszych.
Szkoła średnia Trumbull mieściła się na rogu High Meadow Road i autostrady nr 2, którą Lilith kojarzyła głównie ze stresującymi wyjazdami na pogotowie, kiedy Bruce’owi naprawdę się pogarszało. Pędząc wzdłuż chodnika w fioletowym minivanie matki, z głową brata na ramieniu, zawsze patrzyła przez okno na zielone znaki z boku autostrady podające odległość do innych miast. Choć nie widziała wiele – właściwie nic – poza miasteczkiem Crossroads, lubiła sobie wyobrażać otaczający je szeroki świat. Lubiła myśleć, że pewnego dnia, jeśli skończy szkołę, ucieknie do lepszego miejsca.
Ostatni dzwonek rozległ się, kiedy wyłoniła się z tunelu w pobliżu szkoły. Kaszlała i piekły ją oczy. Pożary na wzgórzach otaczających miasteczko sprawiały, że szkołę spowijał dym. Pokryty brązowym tynkiem budynek był brzydki, a okrywające go plakaty wykonane przez uczniów nie dodawały mu urody. Jeden reklamował mecz koszykówki następnego dnia, inny podawał szczegóły spotkania kółka fizycznego po lekcjach, lecz na większości znajdowały się powiększone zdjęcia jakiegoś byczka imieniem Dean, który chciał zdobyć dość głosów, by zostać królem tegorocznego balu maturalnego.
Przed głównym wejściem do Trumbull stał dyrektor Tarkenton. Miał niewiele ponad metr pięćdziesiąt wzrostu i nosił garnitur z bordowego poliestru.
– Kolejne spóźnienie, panno Foscor – powiedział, wpatrując się w nią z obrzydzeniem. – Czy nie widziałem twojego nazwiska na liście osób wyznaczonych do pozostania po lekcjach ze względu na spóźnienia?
– To zabawne. Wydaje mi się, że uczę się więcej, gapiąc się po lekcjach w ścianę, niż na jakichkolwiek zajęciach.
– Idź na pierwszą lekcję – powiedział Tarkenton, robiąc krok w stronę Lilith – a jeśli dziś sprawisz swojej matce najmniejszy kłopot w czasie zajęć...
Lilith przełknęła ślinę.
– Moja mama tu jest?
Jej matka kilka razy w miesiącu miała zastępstwa w Trumbull, dzięki czemu Lilith była zwolniona z czes¬nego – inaczej nie byłoby jej stać na posłanie córki do tej szkoły. Lilith nigdy nie wiedziała, kiedy wpadnie na matkę w kolejce na stołówce albo poprawiającą makijaż w damskiej toalecie. Matka nie mówiła Lilith, kiedy zaszczyci swoją obecnością Trumbull, nigdy też nie zaproponowała córce podwiezienia do szkoły.
Zawsze była to paskudna niespodzianka, ale przynajmniej jeszcze się nie zdarzyło, by wpadła na matkę na zastępstwie w swojej klasie.
Najwyraźniej aż do dziś. Jęknęła i ruszyła do środka, zastanawiając się, na której lekcji pojawi się matka.
Na godzinie wychowawczej jej się upiekło. Pani Richards już sprawdziła listę i pośpiesznie wypisywała na tablicy sposoby, na jakie uczniowie mogliby jej pomóc w beznadziejnej kampanii na rzecz recyklingu na terenie szkoły. Kiedy dziewczyna weszła do środka, nauczycielka jedynie pokręciła głową, jakby ciągłe spóźnienia Lilith zwyczajnie ją nudziły.
Zajęła swoje miejsce, opuściła futerał z gitarą na podłogę i wyjęła podręcznik do biologii, który po drodze zabrała z szafki. Zostało jeszcze dziesięć cennych minut godziny wychowawczej, które zamierzała wykorzystać na wkuwanie przed testem.
– Pani Richards – odezwała się dziewczyna siedząca obok Lilith i spiorunowała ją spojrzeniem. – Nagle coś tu zaczęło strasznie śmierdzieć.
Lilith przewróciła oczami. Ona i Chloe King były wrogami od pierwszego dnia szkoły podstawowej, choć Lilith nie umiała sobie przypomnieć przyczyny. Nie była przecież żadnym zagrożeniem dla bogatej i olśniewającej uczennicy najstarszej klasy. Chloe reklamowała odzież firmy Crossroads Apparel i była wokalistką popowego zespołu Rzekome Zniewagi, jak również szefową połowy szkolnych klubów.
Po ponad dziesięciu latach znoszenia złośliwości Chloe Lilith była przyzwyczajona do ciągłych ataków. Kiedy miała dobry dzień, po prostu je ignorowała. Tego dnia skupiła się na genomach i fonemach w podręczniku do biologii i nie zwracać uwagi na Chloe.
Ale inni uczniowie wokół Lilith też zaczęli zatykać sobie nosy. Dzieciak z przodu zaczął udawać, że się krztusi.
Chloe odwróciła się w jej stronę.
– Czy to twoje tanie perfumy, Lilith, czy zesrałaś się w gacie?
Lilith przypomniała sobie, co Alastor zostawił przy jej łóżku, i prysznic, którego nie udało jej się wziąć. Poczuła, że się czerwieni. Złapała rzeczy i wybiegła z sali, ignorując panią Richards wykrzykującą coś o przepustce na korytarz, po czym wpadła do najbliższej łazienki.
Wewnątrz oparła się o czerwone drzwi i zamknęła oczy. Marzyła, by móc ukrywać się w łazience przez cały dzień, ale wiedziała, że kiedy zadzwoni dzwonek, w środku zrobi się tłok. Zmusiła się, by podejść do umywalki. Odkręciła ciepłą wodę, zrzuciła but, uniosła stopę do umywalki i wycisnęła trochę taniego różowego mydła z dozownika. Podniosła wzrok, spodziewając się zobaczyć swoje smutne odbicie, jednak do lustra ktoś przykleił zdobiony brokatem plakat. „King na królową”, głosił napis pod profesjonalnym zdjęciem rozpromienionej Chloe King.
Bal maturalny miał się odbyć pod koniec miesiąca i większość uczniów wydawała się pochłonięta oczekiwaniem. Lilith widziała na korytarzach setki takich plakatów. Mijała dziewczyny pokazujące sobie na ekranach komórek wymarzone bukieciki. Słyszała żarty chłopaków na temat tego, co działo się po balu. Lilith robiło się niedobrze od tego wszystkiego. Nawet gdyby było ją stać na sukienkę i nawet gdyby był jakiś chłopak, z którym chciałaby pójść, nic by jej nie zmusiło do pojawienia się w szkole w czasie, kiedy nie było to absolutnie wymagane.
Zerwała plakat Chloe z lustra i wykorzystała go do wyczyszczenia wnętrza buta, a później wrzuciła go do umywalki i tak długo zalewała wodą, aż twarz Chloe zmieniła się w wilgotną pulpę.


* * *



Na lekcji poezji pan Davidson tak skupił się na zapisywaniu Sonetu 20 Szekspira na tablicy, że nie zauważył spóźnienia Lilith.
Usiadła ostrożnie i zaczęła obserwować innych uczniów, czekając, aż ktoś złapie się za nos albo zacznie krztusić, ale na szczęście zauważali Lilith jedynie jako pośredniczkę w przekazywaniu karteczek. Paige, wysportowana blondynka na lewo od Lilith, trącała ją, a później kładła na jej stoliku złożoną kartkę. Bez podpisu, ale Lilith wiedziała oczywiście, że to nie ona jest adresatką. Wiadomość była przeznaczona dla Kimi Grace, popularnej pół Koreanki, pół Meksykanki, która siedziała po jej prawej. Lilith przekazała dość karteczek między nimi, żeby zorientować się, jakie są ich plany na bal maturalny – późniejsza wielka impreza i długa limuzyna, na którą składały się z kieszonkowego. Lilith nigdy nie dostawała kieszonkowego. Jeśli matka miała jakąś wolną gotówkę, opłacała rachunki za leczenie Bruce’a.
– Prawda, Lilith? – spytał pan Davidson, a Lilith aż podskoczyła.
Wepchnęła karteczkę pod stolik, żeby nikt jej nie zauważył.
– Czy mógłby pan powtórzyć? – spytała.
Naprawdę nie chciała zdenerwować pana Davidsona. Poezja była jedyną lekcją, którą lubiła, głównie dlatego że nie miała z nią problemów, a pan Davidson był jedynym znanym jej nauczycielem, któremu praca sprawiała przyjemność. Podobały mu się nawet niektóre teksty piosenek, które Lilith oddawała jako prace domowe. Wciąż miała tę kartkę, na której pan Davidson napisał po prostu „Wow!” pod tekstem piosenki, którą zatytułowała „Wygnanie”.
– Powiedziałem, że mam nadzieję, iż zgłosiłaś się do otwartego mikrofonu – powtórzył Davidson.
– Jasne – mruknęła, choć tego nie zrobiła i miała nadzieję, że nie będzie musiała. Nawet nie znała terminu.
Davidson uśmiechnął się, zadowolony i zaskoczony. Odwrócił się do reszty klasy.
– W takim razie wszyscy mamy na co czekać!
Davidson odwrócił się znów do tablicy, a Lilith poczuła kuksańca. Kiedy napotkała spojrzenie ślicznych ciemnych oczu Kimi Grace, zastanawiała się przez chwilę, czy dziewczyna chciała porozmawiać o otwartym mikrofonie i czy pomysł czytania przed ludźmi też wywoływał jej niepokój. Ale jedynym, czego Kimi chciała od Lilith, była karteczka ukryta w jej dłoni.
Lilith westchnęła i oddała ją.
Próbowała uciec z wf i pouczyć się biologii, ale oczywiście została złapana i musiała biegać dookoła sali gimnastycznej w dresie i ciężkich butach. Szkoła nie wydawała tenisówek, a matka nigdy nie miała na nie pieniędzy, więc tupot jej stóp, kiedy biegała dookoła dzieciaków grających w siatkówkę, były ogłuszający.
Wszyscy się na nią gapili. Nikt nie wypowiedział na głos słowa „dziwadło”. Wiedziała, że tak właśnie myślą.
Kiedy Lilith dotarła na biologię, była przygnębiona i zmęczona. I wtedy właśnie ujrzała swoją matkę, która w zielonej spódnicy, z włosami upiętymi w ciasny kok, rozdawała testy.
– Cudownie – jęknęła Lilith.
– Cicho! – odpowiedziało kilkoro uczniów.
Jej matka była wysoka, śniada i ciemnowłosa, o ostrych rysach. Lilith miała jasną cerę, a włosy czerwone jak pożary na wzgórzach. Nos miała krótszy niż nos matki, a oczy i wargi mniej wyraziste. Nawet ich kości policzkowe były ułożone pod innymi kątami.
Matka uśmiechnęła się.
– Usiądź, proszę.
Jakby nawet nie znała jej imienia.
Ale córka znała jej imię.
– Jasne, Janet – odparła i usiadła w pustej ławce w rzędzie znajdującym się najbliżej drzwi.
Matka posłała jej zirytowane spojrzenie, po czym uśmiechnęła się i odwróciła wzrok.
„Zabij ich uprzejmością” było ulubionym powiedzeniem matki, przynajmniej wśród ludzi. W domu zachowywała się z większą surowością. O wszystko, czego nienawidziła w swoim życiu, obwiniała Lilith, ponieważ ta urodziła się, kiedy matka była śliczną dziewiętnastolatką z szansami na wielką karierę. Kiedy na świecie pojawił się Bruce, matka pozbierała się po traumie narodzin Lilith na tyle, by rzeczywiście stać się matką. Fakt, że ojciec zniknął z rodzinnego portretu – nikt nie wiedział, gdzie się podział – dawał matce kolejne powody, by żyć dla syna.
Na pierwszej stronie sprawdzianu z biologii znajdowała się tabela, do której mieli wpisać geny dominujące i recesywne. Dziewczyna po lewej pracowicie wypełniała kratki. Lilith nagle nie mogła sobie przypomnieć niczego, czego nauczyła się w ciągu roku. Drapało ją w gardle i czuła pot płynący po karku.
Drzwi na korytarz były otwarte. Na zewnątrz musiało być chłodniej. Zanim właściwie zorientowała się, co robi, stała w drzwiach z plecakiem w jednej ręce, a futerałem w drugiej.
– Wyjście z sali bez przepustki oznacza pozostanie po lekcjach! – zawołała Janet. – Lilith, odłóż tę gitarę i wracaj!
Doświadczenie Lilith nauczyło ją, że należy uważnie wysłuchać tego, co władza ma do powiedzenia – a później postąpić odwrotnie.
Pobiegła korytarzem i wypadła na zewnątrz.


* * *



Na dworze powietrze było białe i rozgrzane. Popiół spadał z nieba, osiadł na włosach Lilith i kruchej szaro-zielonej trawie. Najbardziej dyskretna droga opuszczenia szkoły prowadziła przez jedno z wyjść za stołówką i wysypany żwirem placyk, na którym przy ładnej pogodzie uczniowie mogli zjeść lunch. Teren był „zabezpieczony” lichym płotem z siatki, na który można się było bez trudu wspiąć.
Przeszła przez płot i zatrzymała się. Co jej strzeliło do głowy? Ucieczka z egzaminu nadzorowanego przez własną matkę była bardzo kiepskim pomysłem. Nie uda jej się uniknąć kary. Ale było już za późno.
Gdyby dalej szła przed siebie, skończyłaby w brzydkim, podniszczonym domu. Nie, dzięki. Spojrzała na nieliczne samochody pędzące autostradą, po czym odwróciła się i przeszła przez parking po zachodniej stronie szkoły, gdzie rosły wysokie i gęste szarańczyny. Weszła do lasku i ruszyła w stronę zacienionego brzegu strumienia Rattlesnake.
Przecisnęła się między dwoma grubymi konarami i głęboko odetchnęła. Schronienie. Swego rodzaju. To w każdym razie uchodziło za naturę w miasteczku Crossroads.
Lilith położyła futerał w zwyczajowym miejscu w zgięciu pnia, oparła stopy o stertę kruchych pomarańczowych liści i pozwoliła, by szmer strumienia w betonowym korycie ją uspokajał.
W szkolnych podręcznikach widziała zdjęcia „pięknych” miejsc – wodospad Niagara, Mount Everest, wodospady na Hawajach – ale wolała od nich Rattlesnake, ponieważ nikt poza nią nie uważał tego wysuszonego zagajnika za piękny.
Otworzyła futerał i wyjęła gitarę. Ciemnopomarańczowy martin 000-45 z pęknięciem biegnącym przez środek pudła rezonansowego. Ktoś na jej ulicy go wyrzucił, a Lilith nie mogła sobie pozwolić na grymaszenie. Poza tym sądziła, że przez tę skazę instrument zys¬kał głębsze brzmienie.
Jej palce muskały struny, a gdy powietrze wypełniły akordy, poczuła się tak, jakby głaskały ją niewidzialne ręce. Kiedy grała, czuła się otoczona przyjaciółmi, których nie miała.
Jakby to było, spotkać kogoś, kto podzielał jej gusta muzyczne? Kogoś, kto nie uważał, że Czterej Jeźdźcy brzmią „jak ujadające psy”, jak pewna czirliderka opisała jej ulubiony zespół. Lilith marzyła, by zobaczyć ich występ na żywo, ale nie umiała sobie tego nawet wyobrazić. Byli zbyt wielkimi gwiazdami, by zagrać w Crossroads. A nawet gdyby tu przyjechali, za co kupiłaby bilet, skoro często brakowało im pieniędzy na jedzenie?
Nawet nie zauważyła, kiedy zaczęła grać melodię. Piosenka nie była jeszcze w pełni uformowana – jedynie jej smutek łączący się z gitarą – ale kiedy po kilku minutach przestała śpiewać, ktoś za jej plecami zaczął klaskać.
– Zaraz, zaraz.
Lilith obróciła się i ujrzała opartego o pobliskie drzewo czarnowłosego chłopaka. Nosił skórzaną kurtkę i czarne dżinsy wpuszczone w cholewki podniszczonych ciężkich butów.
– Hej – powiedział, jakby ją znał.
Lilith nie odpowiedziała. Nie znali się. Dlaczego się do niej odezwał?
Wpatrywał się w nią uważnie.
– Wciąż jesteś piękna – powiedział cicho.
– Jesteś... naprawdę dziwny.
– Nie poznajesz mnie?
Wydawał się rozczarowany.
Lilith wzruszyła ramionami.
– Nie oglądam programów kryminalnych.
Chłopak spuścił wzrok, roześmiał się i skinął na jej gitarę.
– Nie obawiasz się, że się pogorszy?
Wzdrygnęła się, wyraźnie zdezorientowana.
– Moja piosenka?
– Twoja piosenka była rewelacyjna. – Odepchnął się od drzewa i ruszył w jej stronę. – Miałem na myśli to pęknięcie gitary.
Lilith patrzyła na jego płynne ruchy – szedł powoli, swobodnie. Zatrzymał się tuż przed nią i zsunął z ramienia płócienną torbę. Jej pasek wylądował na jej -bucie, a ona wpatrywała się weń, jakby chłopak umieścił go tam celowo. Zrzuciła go kopnięciem.
– Jestem ostrożna. – Przytuliła gitarę. – Na razie stosunek gitary do pęknięcia jest idealny. Jeśli kiedykolwiek pęknięcie zacznie dominować nad gitarą, będzie gorzej.
– Wygląda na to, że wszystko sobie przemyślałaś.
Chłopak wpatrywał się w nią na tyle długo, że poczuła się niezręcznie. Jego oczy były oszałamiająco zielone. Wyraźnie nie pochodził z okolicy. Lilith nie była pewna, czy w życiu spotkała kogoś, kto nie pochodził z Crossroads.
Był oszałamiający i intrygujący, a więc zbyt piękny, by być prawdziwym. Od razu go znienawidziła.
– To moje miejsce. Znajdź sobie swoje – powie-działa.
On jednak, zamiast odejść, usiadł. Obok niej. Blisko. Jakby byli przyjaciółmi. Albo bardziej niż przyjaciółmi.
– Grałaś kiedyś z kimś innym? – spytał.
Przechylił głowę, a wtedy Lilith zauważyła na jego karku tatuaż w kształcie stylizowanego słońca. Uświadomiła sobie, że wstrzymywała oddech.
– Co, muzykę? To znaczy, w zespole? – Pokręciła głową. – Nie. Ale to i tak nie twoja sprawa.
Ten gość wlazł na jej terytorium, przerywał jedyne chwile, które miała dla siebie. Chciała, żeby sobie poszedł.
– Co sądzisz o Diabelskim Interesie? – spytał.
– A o co chodzi?
– Jako nazwę dla zespołu.
Instynkt podpowiadał Lilith, że powinna odejść, ale nikt nigdy nie rozmawiał z nią o muzyce.
– A jaki to zespół?
Podniósł z ziemi liść szarańczynu i przyjrzał mu się uważnie, obracając go w palcach.
– Ty mi powiedz. To twój zespół.
– Nie mam zespołu.
Uniósł ciemną brew.
– Może pora, żebyś go założyła.
Lilith nigdy nie pozwalała sobie marzyć o grze w prawdziwym zespole. Odwróciła się, żeby nieco się od niego odsunąć.
– Nazywam się Cam.
– A ja Lilith.
Nie była pewna, dlaczego podanie imienia temu chłopakowi wydawało jej się tak doniosłe, ale tak właś¬nie było. Żałowała, że tu był, że słyszał, jak grała. Z nikim nie dzieliła się swoją muzyką.
– Podoba mi się to imię – powiedział Cam. – Pasuje do ciebie.
Najwyższy czas, żeby odejść. Nie wiedziała, czego chciał ten gość, ale z pewnością niczego dobrego. Podniosła gitarę i wstała.
Cam próbował ją zatrzymać.
– Dokąd idziesz?
– Dlaczego do mnie mówisz? – Coś w nim sprawiało, że krew gotowała jej się w żyłach. Dlaczego wpychał się w jej prywatną przestrzeń? Za kogo się uważał? – Nie znasz mnie. Daj mi spokój.
Bezpośredniość Lilith często sprawiała, że ludzie ¬czuli się niezręcznie. Ale nie ten gość. Zaśmiał się cicho.
– Mówię do ciebie, ponieważ ty i ta piosenką są najciekawszymi rzeczami, na jakie natknąłem się od wieków.
– Musisz mieć bardzo nudne życie.
Zaczęła odchodzić. Musiała się pilnować, żeby się nie oglądać. Cam nie spytał, gdzie się wybiera, ani nie wydawał się zaskoczony, że odeszła w trakcie rozmowy.
– Hej! – zawołał.
– Co znowu?
Lilith nawet się nie odwróciła. Cam był jednym z tych chłopaków, którzy krzywdzili dziewczyny dość głupie, by im na to pozwolić. A ona już dość się wycierpiała.
– Też gram na gitarze – powiedział, gdy znów ruszyła przez las. – Potrzebowalibyśmy tylko perkusisty.









Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2016-05-29 (244 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej