Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Neonowy Dwór
 
Katalog - dodano
 Kroniki Jaaru. Tajemne imię
- Adam Faber
 Hajmdal. Księżyce monarchy
- Dariusz Domagalski
 Alyssa i czary
- A.G. Howard
 Prawda i iluzja
- Jennifer Sommersby
 Księżniczka Popiołu
- Laura Sebastian
 
- skomentowano
 Artefakt
- Maggie Furey
 Zamęt Nocy
- Patricia Briggs
 Toń
- Marta Kisiel
 Sztylet ślubny
- Aleksandra Ruda
 Marzyciel
- Laini Taylor
 
Patronujemy
 
Szukaj



powered by FreeFind
 

''Klucz Kłamcy'' - Mark Lawrence



PROLOG



Dwóch mężczyzn w pomieszczeniu o wielu drzwiach. Jeden wysoki, odziany w szaty, o srogiej twarzy naznaczonej okrucieństwem i inteligencją, drugi niższy, bardzo smukły, z niesamowitą strzechą włosów, w wielobarwnym stroju błazna, który zwodził oko.
Niższy zaśmiał się, był to dźwięk wielowymiarowy, równie dobrze mógłby zabijać ptaki w locie, jak i wzbudzać gałęzie do kwitnienia.
– Zawezwałem cię! – Wysoki mężczyzna zaciskał zęby, jakby w wysiłku utrzymania na miejscu tego drugiego, choć ręce miał opuszczone wzdłuż ciała.
– Niezła sztuczka, Kelemie.
– Wiesz, kim jestem?
– Znam wszystkich. – Drapieżny uśmiech. – Jesteś magiem drzwi.
– A ty?
– Ikol. – Błazeński strój z szarego w szkarłatne fleur de lis, zmienił się w niebieski w żółtą poszarpaną kratę. – Olik. – Uśmiech olśniewający i ostry. – Loki, jeśli wolisz.
– Jesteś bogiem, Loki? – W rozkazującym głosie Kalema nie było krzty humoru. Tylko władczość i ogromna, natężona koncentracja w kamienno-szarych oczach.
– Nie. – Loki okręcił się, oglądając drzwi. – Ale znany jestem z kłamstw.
– Wezwałem najpotężniejszego…
– Nie zawsze dostajesz to, czego chcesz. – Nieomal śpiewnie. – Czasem jednak dostajesz to, czego ci trzeba. Dostałeś mnie.
– Jesteś bogiem?
– Bogowie są nudni. Stawałem przed tronem. Zasiada na nim Woden, jednooki starzec, ojciec burz, któremu kruk szepce do każdego ucha. – Loki uśmiechnął się. – Zawsze kruki. Zabawne.
– Potrzebuję…
– Ludzie nie wiedzą, czego potrzebują. Rzadko nawet wiedzą, czego chcą. Woden, ojciec burz, bóg bogów, surowy i mądry. Ale głównie surowy. Spodobałby ci się. Wiecznie-widzący, och i to jak widzący, rzeczy, które ujrzał! – Loki obrócił się, oglądając pomieszczenie. – Ja, ja jestem tylko błaznem na dworze, gdzie stworzono świat. Wygłupiam się, dowcipkuję, pląsam. Jestem nieważną figurą. Wyobraź sobie jednak… a gdybym to ja pociągał za sznurki, a bogowie tańczyli, jak im zagram. Co jeśli u samego źródła, gdybyś kopał wystarczająco głęboko, odkryłbyś wszelką prawdę… Co jeśli sercem wszystkiego… byłoby kłamstwo, jak robak drążący środek jabłka, zwinięty niczym Uroboros, jak sekret, który ludzie ukrywają w każdej swej cząstce, niewidoczny, jak byś nie rozcinał? Czyż to nie byłby dobry żart? Kelem zmarszczył brwi, słysząc te nonsensy, ale otrząsnął się szybko i skupił na swym celu.
– Zbudowałem to miejsce. Z wielu porażek. – Wskazał na
drzwi. Trzynaście, umieszczonych wzdłuż ścian pustego pomieszczenia.
– To drzwi, których nie mogę otworzyć. Można opuścić to miejsce, ale żadne drzwi nie otworzą się, póki nie zostaną otwarte zamki wszystkich. Tak je stworzyłem. Jedyna świeca rozjaśniała pomieszczenie, jej płomień tańczył w rytm poruszeń mężczyzn, a ich cienie poruszały się w takt tej melodii.
– Dlaczego miałbym chcieć opuścić to miejsce? – W dłoni Lokiego pojawił się puchar, srebrny, pełny po brzegi wina ciemnego, czerwonego niczym krew. Upił łyk.
– Rozkazuję ci, na dwunastu archaniołów…
– Tak, tak. – Loki zbył gestem magiczne zagrywki. Wino pociemniało aż stało się tak czarne, że przyciągało oko i oślepiało je. Tak czarne, że srebro stało się skazą, zniekształceniem. Tak czarne, że stało się brakiem światła. I nagle stało się kluczem. Kluczem z czarnego szkła.
– Czy to…? – W głosie maga zadźwięczała żądza. – Czy otworzy zamki?
– Taką mam nadzieję. – Loki zakręcił kluczem w dłoni.
– Co to za klucz? Chyba nie Acherona? Skradziony z niebios gdy…
– To mój klucz. Stworzyłem go. Przed chwilą.
– Skąd wiesz, że je otworzy? – Kalem omiótł wzrokiem pomieszczenie.
– To dobry klucz. – Loki podchwycił spojrzenie maga. – To wszechklucz. Każdy klucz, który istniał i istnieje, każdy, który będzie istniał, który mógłby zaistnieć.
– Daj mi…
– Hej, a gdzie zabawa? – Loki podszedł do najbliższych drzwi i oparł na nich palce. – Te. – Wszystkie drzwi były proste, drewniane, lecz, gdy ich dotknął, stały się połacią czarnego szkła, nieskazitelną, lśniącą. – Te są wyjątkowe. – Loki położył na nich dłoń i z powierzchni wyłoniło się koło. Ośmioszprychowe, z tego samego czarnego szkła, pojawiło się wyraźne, jakby gotowe by je obrócić i w ten sposób otworzyć drzwi. Loki nie tknął go. Postukał kluczem w ścianę obok i naraz w pomieszczeniu zaszła przemiana. Stało się wysokie o czystych liniach, ścianach z lanego kamienia, a w sklepieniu pojawiły się wielkie okrągłe drzwi ze srebrzystej stali. Światło wydobywało się z paneli osadzonych w ścianach. Prowadzący do sali korytarz niknął w dali. Wzdłuż obrzeża stropu znajdowało się trzynaście stalowych łuków, każdy odstawał na jakąś dłoń od ściany i lśnił mieniącym się blaskiem, jak gdyby poświaty tańczącej na lustrze wody. Tylko jeden z nich, ten, przy którym stał Loki, był czarny, a jego kryształowa powierzchnia załamywała i połykała światło. – Otwórz te, a skończy się świat.
Loki zaczął obchodzić pomieszczenie, kolejno dotykając drzwi.
– Twoja śmierć, Kelemie, znajduje się za jednymi z tych.
Mag zesztywniał, a potem wykrzywił się drwiąco.
– Bóg-krętacz nie…
– Nie martw się – rzekł Loki z uśmiechem. – Tych nigdy nie uda ci się otworzyć.
– Daj mi klucz. – Kelem wyciągnął rękę, ale nie ruszył w stronę gościa.
– A te drzwi? – Loki spojrzał w górę na stalowy krąg. – Próbowałeś je przede mną ukryć.
Kelem milczał.
– Od ilu pokoleń twoi ludzie żyją tu, w jaskiniach, ukryci przed światem?
– To nie jaskinie! – żachnął się Kelem i cofnął rękę. – Świat jest zatruty. Dzień Tysiąca Słońc…
– To było dwieście lat temu. – Loki od niechcenia machnął kluczem na sklepienie. Wielki właz zazgrzytał, a potem zawisł na zawiasach, zasypując ich ziemią i pyłem. Stalowa płyta miała grubość równą wysokości dorosłego mężczyzny.
– Nie! – krzyknął Kelem, padając na kolana i osłaniając rękoma głowę. Pył osiadł na nim, zmieniając go w starca. Podłogę zaściełała warstwa ziemi, fragmenty roślin, wijącego robactwa, rozbieganych owadów, a w górze, na końcu długiego szybu, jaśniał krąg błękitnego nieba.
– Proszę, otworzyłem dla ciebie najważniejsze z drzwi. Wyjdź, opanuj, co zdołasz zanim wszystko sczeźnie. Tereny na wschodzie zaludniają inni. – Loki rozejrzał się wokół, jakby szukał własnej drogi wyjścia. – Nie musisz mi dziękować.
Kelem podniósł głowę, trąc zapylone, czerwone, załzawione oczy.
– Daj mi klucz. – Zaskrzeczał.
– Będziesz musiał go poszukać.
– Nakazuję ci… – Ale klucz zniknął, Loki zniknął. Został tylko Kelem. Kelem i jego porażki.









Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2017-12-15 (134 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej