Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Stacja Cold Flat Junction
 
Katalog - dodano
 Dystrykt Warszawa
- Rafał Babraj
 Vice versa
- Milena Wójtowicz
 Diabeł wcielony
- Donald Ray Pollock
 Ale z naszymi umarłymi
- Jacek Dehnel
 Jednookie walety
- antologia
 
- skomentowano
 Cress
- Marissa Meyer
 Kroniki Belorskie
- Olga Gromyko
 Dzikie dziecko miłości
- Aneta Jadowska
 Magia niszczy
- Ilona Andrews
 Harda horda
- antologia
 
Patronujemy
 
Szukaj



powered by FreeFind
 

Trzynasta noc - Alan Gordon

Rozdział 1


( ... ) my głupi dla Chrystusa ( ... )
I Kor 4, 10

Zebraliśmy się w karczmie, aby osądzić smak młodego piwka. Właśnie zassałem głęboki, przyjemny łyk, gdy wkroczył nieznajomy człowiek, odrywając naszą uwagę od tego godnego zajęcia. Powiedzieć, że się wyróżniał, byłoby niedorzecznie, gdyż wyglądał jak najpospoliciej - znoszona szara opończa na przepoconych rajtuzach i znużone piwne oczy nad kasztanowej barwy sumiastymi wąsiskami. Ale pospolicie wyglądający człek wyróżnia się, gdy wejdzie do izby pełnej rozbrykanych błaznów, podobnie jak zwykły wróbel w otoczeniu pawi i papug zda się wybrykiem natury. Jego przyodziewek zdradzał fach, postawa - żołnierza. Ale w tych niebezpiecznych czasach tylko krok dzielił kondotiera od kupca i na odwrót. Pośród piosenek, sprośnych żarcików, sztuczek dopiero co powstałych i z brodą moi kamraci i ja ocenialiśmy go, gdy szedł między nami, ciekawi, kogo też uszczęśliwi swoim towarzystwem. Wyobraźcie sobie, że usiadł koło mnie i poprosił o wybaczenie.

- Wybaczenie? - powtórzyłem. - Opisz obelgę, zanim ocenię, czy można ją wybaczyć.

- Szukam kogoś - rzekł. Mówił niezgorszym toskańskim, jednak z wyraźnym słowiańskim akcentem. - Błazna.

- Spójrz za karczmarza - doradziłem mu. Uczynił, co mu zaleciłem, i ujrzał w szkle swoje odbicie. - Znalazłeś go.

- Szukam wyjątkowego błazna - ciągnął uparcie dalej.

- Więc szukasz kogoś, kogo ziemia nie nosi. Taki ktoś nie istnieje. Jeśli to błazen, coż z niego za wyjątek. A jeśli to wyjątek, nie może być błaznem.

- To tylko marne żarciki - osądził mnie surowo. - Spodziewałbym się czegoś lepszego po kimś z cechu błaznów.

- Jestem między kontraktami - broniłem się. - Kiedy przyjdzie czas, sięgnę po krzemień mej inteligencji i moje dowcipy nabiorą ostrości rapiera. Lecz którego błazna szukasz? Może go znam.

- Opisano mi go jako drania, od stóp do głów w błaźniej pstrokaciźnie i który źródełko dowcipu musi co rusz ratować zawartością chmielowego dzbana.

Ryk śmiechu.

- Rozejrzyj się po tej gospodzie, a znajdziesz dwudziestu takich zuchów. I jeszcze pół setki schlanych na umór w domu cechowym.

Moi kamraci pozdrowili go, obsypując zadziwiającym bogactwem grubiańskich toastów i odgłosami jeszcze paskudniejszej natury. Jak rzekłem, zażywaliśmy odpoczynku od pracy. Przedniejsze teksty trzeba oszczędzać dla klientów z kiesą. Nieznajomy skąpo się uśmiechnął i znów przemówił.

- Jego imię Feste.

Nie ucichł ani jeden głos, nikt też gestem czy spojrzeniem nie zareagował na dźwięk mego imienia. Lata ćwiczeń narzucają emocjom parawan.

- Obiło mi się o uszy - rzekłem - ale jego samego nie widziano tu od jakiegoś czasu. Czy ktoś wie, gdzie obecnie zarabiałby na utrzymanie? - Nikt nie wiedział. Odwróciłem się do nieznajomego. - Mogę tylko powiedzieć, że pojawia się i znika w nieregularnych odstępach czasu. Pozostawiona wiadomość kiedyś do niego dotrze.

Przybysz uważnie mi się przyjrzał.

- Przynoszę ją w ramach przysługi oddanej pewnej damie, ale interesy wzywają mnie do Mediolanu, nie mogę zwlekać. Wiadomość jest krótka.

- Tym łatwiejsza do zapamiętania. Wyduśże ją.

- Orsyno nie żyje.

"Żadnej reakcji, żadnej reakcji", napomniałem siebie w duchu.

- Zmarł z przyczyn naturalnych?

- Nie.

- A więc...?

- Znaleziono go martwego u podnóża morskiego urwiska. Był znany z tego, że pogrążony w myślach lubił spacerować jego krawędzią. Panuje opinia, że noga się mu omsknęła i spadł. Wypadek.

- A księżna?

Ostro na mnie spojrzał.

- Skąd wiesz o jej istnieniu?

- Zwykle gdzie książę, tam i księżna. Jak się wiedzie damie?

- Opłakuje go. Przez siedem dni nie odstępowała trumny, łzami zwilżając kwietne okrycie zmarłego. Następnie udała się do pałacu i od tamtej pory nikt z zewnątrz jej nie widuje.

- Smutny stan spraw. A sprawy stanu, co w tej kwestii postanowiono?

- Kiedy wyjeżdżałem, były w zawieszeniu. Książątko liczy sobie ledwie jedenaście lat, a regenta jeszcze nie wybrano.

- Kiedy zginął Orsyno?

- Został znaleziony trzy tygodnie temu.

Popadłem w zamyślenie i pociągnąłem piwa, jakbym zapamiętywał zrelacjonowane fakty, szykując się je dalej przekazać.

- Hmm, jeśli to wszystko, co masz mi do powiedzenia, rozpuszczę wici. Jeśli ten Feste znów się pojawi i będzie dość trzeźwy, aby mnie wysłuchać, a ja dość trzeźwy, aby mu powiedzieć, wtedy on natęży uszu, a ja puszczę w ruch język. Nic więcej ponad to nie mogę obiecać.

Spojrzał na oberżystę i zapytał:

- Czy temu człowiekowi można zaufać?

- Ufam mu bezgranicznie, byle tylko zapłacił z góry - odparł tamten.

Uniosłem kufel (ciężki z tej racji, że jak wszystkie inne był z grubej cyny i z przykrywką), wznosząc zdrowie przybysza.

- Ach, panie... - zatrzymałem go jeszcze, gdy zbierał się do odejścia. Spojrzał na mnie i uczyniłem jakby znak krzy-

ża. -Wybaczam ci. Idź i nie grzesz więcej.

W jego spojrzeniu nie było wiele satysfakcji ze spełnienia misji, ale się więcej nie odezwał i wyszedł. Wesołe odgłosy zabawy towarzyszyły mu do drzwi i dalej, aż jego słuch już nie obejmował zasięgiem tego, co się działo i mówiło w oberży.

- Niccolo! - zawołałem i przy kontuarze w mig stawił się młody błazen. - Idź za nim, dobra?

Popędził, jakby go własne grzechy goniły. Położyłem srebrnika na kontuarze.

- Wystarczy? - spytałem.

- Póki znów nie napełnisz kufla - uspokoił mnie karczmarz, wkładając monetę do naczynia i stawiając je na półce obok innych, należących do wysłanych z misją towarzyszy. - Będzie na ciebie czekał.

Szybko się pożegnałem i równie pośpiesznie ruszyłem do domu cechowego, pogrążony w myślach. Był nietypowo zimny grudzień tego pierwszego roku trzynastego stulecia. Jakoś udało się nam przeżyć dwunaste i ku wielkiemu zawodowi tych, którzy liczyli na lepszy porządek, świat się nie skończył. Była taka jedna przesadnie nabożna sekta, która sobie wykalkulowała, że będzie trwał tyle wieków, ilu było uczniów Pana. Teraz dokonywała przeliczeń. Z tego, co ostatnio słyszałem, wyszło jej, że przez wzgląd na apostoła Pawła zostało nam jeszcze jedno stulecie. Sekta topniała w oczach, jako że nikt się nie spodziewał, iż przyjdzie mu się tak długo pałętać po tym padole. Ja w każdym razie - całkiem pewien, że przyjdzie mi zaskwierczeć w ogniu piekielnym, gdy nastąpi mój czas - radowałem się bieżącym stanem rzeczy. Zwłaszcza gdy pod naporem świeżutkiego chmielowego nektaru strzelał szpunt.

Jednak ile tylko by się piwa wychłeptało, chłodek potrafi szybko przejaśnić w głowie i w myślach cofnąłem się piętnaście lat. Dobry był pan ten Orsyno, gdy tylko przetrzeźwiał z szaleństwa. A co do niej... Cyt, serce. Nie czas na wspominki.

Sama wieś wcale nie była tak bardzo na uboczu. Prowadziła do niej dobra droga z południa, przez ukrywający naszą siedzibę las. Znaleźliśmy przytulisko w kotlinie u podnóża Dolomitów i podróżny musiałby dobrze się natrudzić, chcąc nas znaleźć.

Cech przez stulecia po cichu wykupywał ziemię na tych terenach, korzystając z nieregularnych wpłat członków i łaskawych darów wdzięcznych dobroczyńców. Mieliśmy dość uprawnej ziemi i górskich pastwisk, aby nie musieć się nadmiernie wysilać w ramach fachu. W wiosce była krzyżówka, przy której stały tylko dwa warsztaty - kołodzieja i stolarza. Swoje domy mieli tam też aptekarz i osoba prowadząca najważniejszą działalność w każdym szanującym się ludzkim skupisku - karczmarz. Po stronie północnej, tam, gdzie skierowałem swe kroki, był sam dom cechowy, duża, nieregularna budowla osadzona w zachodnim stoku niewysokiej górki. Wzniesiona przed kilkoma wiekami fajczyła się razy kilka i dźwigając z pogorzeliska, każdorazowo bogaciła to o taki fragment, to o inny, tak że nawet nasi kronikarze nie potrafili wskazać pierwotnych zrębów. Wielką izbę, wysoką na dobre pięćdziesiąt stóp, zwykle wykorzystywano do nauki i występów. Dormitorium ulokowano na tyłach, stajnie po prawej, chociaż niejeden z nas po dniu hulanki mylił te pomieszczenia i kończył go, zapadłszy w sen obok bydlątek.

Kiedy wkroczyłem do wielkiej izby, brat Tymoteusz prowadził zajęcia z żonglerki. Nowicjusze siedzieli w niemym zachwycie, gdy podrzucał cztery maczugi, posyłając je coraz bardziej skomplikowanymi torami. Myślałem, że mnie nie zauważył, ale gdy mijałem go w odległości jakichś dwudziestu kroków, nadleciała maczuga, jakby omyłkowo wycelowana w moją głowę. Instynktownie złapałem ją i odrzuciłem. Frunęła kolejna, potem jeszcze jedna i zanim zdałem sobie sprawę, co się wyprawia, zostałem wprzęgnięty w duet.

- Przy dwóch żonglerach sześć maczug to absolutne minimum - oświadczył brat Tymoteusz, puszczając w ruch kolejne dwie. - Tak naprawdę rzecz sprowadza się do tego, że zamiast wyrzucać je w górę, posyła się je w bok i wychwytuje, kiedy zmierzają ku tobie. Powinniście ćwiczyć obiema rękami... - Maczugi latały to do prawicy, to do lewicy i znów do prawicy. Musiałem się nieźle uwijać, chcąc je odesłać. - Co zaś się tyczy siedmiu...

- Czekaj! - wrzasnąłem, ale jego pomocnik już mu rzucił kolejną, która bezzwłocznie wpadła w moją prawicę, zakreśliwszy idealny łuk.

- To wszystko sprawa rytmu - ze spokojem kontynuował Tymoteusz. - Powinniście się nauczyć naturalnie wyczuwać siedem, nie dzielić całości na dwójki czy trójki. Dzięki temu będziecie je płynniej przerzucać. Nie uważasz, Teofilu?

Zacząłem wypacać młode piwko.

- Zawsze myślałem o siedmiu jak o ułomnej ósemce. -

Już dyszałem, a wyrzucane przeze mnie maczugi przelatywały coraz pokraczniejszymi torami.

Tymoteusz pokręcił głową.

- Widzicie, jakie błędy popełnia. Traci rytm i żeby zyskać na czasie, wyrzuca maczugi wyżej, niżby należało. Ale skoro czuje się pewniej z ósemką...

- Nie powiedziałem... - zacząłem, ale już nadlatywała kolejna. Poruszałem się tak szybko, jak tylko potrafiłem, ale chwytałem każdą w ostatniej chwili. Odrzucałem je w dziwacznych płaszczyznach, żeby wytrącić Tymoteusza z kontenansu, ale zręcznie je łapał i odrzucał, nadając im piorunującą szybkość.

- A teraz dziewięć - obwieścił, wyzuwając stopę z sandała i balansując maczugą na palcach nóg.

- Nie potrafię dziewięcioma - powiedziałem błagalnie, ale było za późno. Chyba tylko siłą rozpaczy wyrzuciłem wysoko nad siebie dwie maczugi, trzecią posłałem Tymoteuszowi, czwartą przerzuciłem z lewicy do prawicy, a piątą złapałem w uwolnioną lewą dłoń. Wynik tych nieudolnych usiłowań był taki, że szósta, wyrzucona z niezwykłą mocą, trafiła mnie prosto w podbródek. Zatoczyłem się i ulewa pozostałych obaliła mnie na posadzkę. O, hańbo! O, wstydzie!

- Nie mylisz się, nie potrafisz - potwierdził do wtóru śmiechu nowicjuszy Tymoteusz.

Powstałem z taką godnością, na jaką było mnie stać w tych okolicznościach, zrobiłem krok i niezwłocznie znów gruchnąłem na podłogę, poślizgnąwszy się na maczudze. Jednak gdy rozległ się kolejny huragan śmiechu, wykorzystałem dynamikę upadku. Zrobiłem serię przerzutów w tył, zakończoną saltem. Kiedy tylko nowicjusze zrozumieli, że drugi upadek był celowy, zgotowali mi aplauz.

- Teofil w przyszłym tygodniu będzie demonstrował ucieszne upadki - ogłosił Tymoteusz, gdy stanąłem na nogach. - A za cenę kufelka piwa, kiedy tylko zechcecie.

- Dzięki, dzięki wam wszystkim - powiedziałem wyniośle, wymachując chustą. - A teraz pozostawiam was we właściwych rękach.

Niczym się nie wyróżniające drzwi zaprowadziły mnie do spiżarni. Zapaliłem świeczkę, przesunąłem fragment ściany i wykutymi w skale schodami zszedłem w głąb góry, na której przycupnął dom cechowy. Topornie żłobiony tunel wił się może jakieś pięćset stóp do klasztoru na wschodnim stoku. Szedłem, od czasu do czasu pochylając głowę, gdyż drogę wykuto dla niższych niż ja. Otworzyłem drzwi po drugiej stronie tunelu, za którymi był korytarz, i szedłem nim tak długo, aż dotarłem do komnatek ojca Geralda; delikatnie zapukałem do drzwi.

- Wejść! - zawołał.

Zastałem go pochylonego nad stosem pożółkłych pergaminów. Czerwone sznurki, którymi je przewiązano, leżały zwinięte przy świeczce. Setki innych zwojów wypełniały przegródki, zasłaniając całą ścianę tego małego pokoiku, ułożone wedle porządku znanego tylko stałemu lokatorowi tych przestrzeni. Nikt nie miał pojęcia, ile lat liczy sobie ojciec Gerald, chociaż wszyscy się zgadzali, że nie ma nikogo, kto by go w tym względzie przebijał. W owym czasie jego oblicze wyglądało tak, jakby ukształtowali je jacyś przedwieczni drążyciele tuneli, których owoc prac dopiero co pokonałem.

- Teofil, dobrze - przywitał mnie, skinieniem artretycznej dłoni wskazując ławkę. - Uwolniłeś mnie od mitręgi, nie musiałem szukać kogoś, kto by po ciebie poszedł. Siadaj, chłopcze, siadaj. Przyszedłeś opowiedzieć mi o śmierci księcia Orsyna.

- Masz szpiegów w karczmie? - spytałem, posłusznie siadając.

- Mam, ale to nie twój interes. Tak się złożyło, że posłaniec z wieściami wpierw przybył do domu cechowego. Szukał Feste. Wyobraź sobie.

- Wyobrażam sobie.

Zmierzył mnie ostrym spojrzeniem.

- A czemu ktokolwiek miałby cię szukać? - spytał.

- Bo Orsyna zamordowano.

- Nie to oznajmił posłaniec. Ale załóżmy, że się nie mylisz. Podejrzewasz tamtego człowieka, Malwolia?

- Naturalnie. Kogo by innego?

Ojciec Gerald spiorunował mnie wzrokiem.

- Kogo by innego? Myślisz, że ktoś zabiłby Orsyna dla innej przyczyny? - Skinął na mnie, wyciągając rękę nad stołem, i rozwinął mapę. Nigdy nie spodziewaj się niczego dobrego, kiedy irlandzki mnich rozwija mapę. - Orsyno, Orsyno - mruczał.

- Wybrzeże dalmatyńskie między Zarą a Spalato - pospieszyłem mu z pomocą.

- Oczywiście. - Wskazał na mnie zakrzywionym paluchem, jakby to był sierp, którym chciał mnie dźgnąć. - Pamiętam, do jakiej irytacji mnie doprowadziłeś, kiedy w raporcie użyłeś nazwy Iliria. Tylko ty używasz takich przestarzałych pojęć. Od wieków nikt tak nie mówi na te tereny.

- Mnie tak się bardziej podoba - zaprotestowałem, wzruszając ramionami.

- Zacznijmy od tego, że Orsyno był podporządkowany Węgrom. Ale Węgry są daleko, a Wenecja blisko. Był panem ziem nad Adriatykiem, a tam wszystkie intrygi mają swoją kolebkę w pałacu doży. Albo w Pizie. Albo w Genui, gdyby tamtejsi władcy uznali, że Orsyno skłania się ku Wenecji. Lub też w Rzymie, czy też na Węgrzech, gdyby z kolei tam nabrano podejrzenia, że skłania się ku Konstantynopolowi.

- Lub też u Saracenów ze wszystkich wymienionych wyżej powodów, czy też po prostu aby doprowadzić do zamieszania. A może katolicy uznali go za katara lub też katarzy doszli do wniosku, że zbytnio skłania się ku katolicyzmowi. A może też gwelfowie zaczęli go podejrzewać, że jest nazbyt gibeliński, czy też gibelinowie uznali go za nazbyt gwelfowskiego w poglądach i postawie. - Mówiłem, nie przejmując się tym, że jest coraz bardziej rozzłoszczony. - Może zaskoczył go zazdrosny małżonek. Lub zazdrosna małżonka, lub kochanka. Jeden z jego spadkobierców o nad wiek rozwiniętych ambicjach. Może zginął wskutek przypadku, w wypadku. Może się uchlał. Może bogowie zerknęli na niego ze swych wyżyn i dali nieborakowi prztyczka, strącając go ze skały. Żeby się zabawić i pokazać nam, że nic nie znaczymy. Ale nic z tych rzeczy.

- A czemu to, według ciebie? - zawarczał ojciec Gerald.

- Temu, że po mnie posłano.

Z wolna skinął głową.

- Racja, w tym sęk. Czy wcześniej były jakieś listy?

- Wyjechałem czternaście lat temu. Kilka listów przyszło do domu cechowego, ale ostatni z górą dziesięć lat temu.

Usiadł wygodniej i uniósł plik pergaminów.

- Zapoznawałem się z twoimi raportami z tej misji, ale wolałbym usłyszeć relację z twych słodkich usteczek.

W mig zebrałem myśli.

- Miasto leży u ujścia rzeki. Utrzymuje się z myta płaconego przez barki przypływające z głębi lądu i ceł ściąganych ze statków wpływających do portu. Większość handlu kontrolowały dwie rodziny, jednej przewodził Orsyno, drugiej młódka Oliwia, hrabina. W tym czasie, gdy byłem tam z misją zleconą przez cech, świętej pamięci książę szalał na punkcie hrabiny. Odrzucała jego zaloty, gdyż była w żałobie po śmierci świętej pamięci brata. Melancholia tak usidliła Orsyna, a Oliwię rozpacz, że całkowicie zaniedbali sprawy miasta. Cech zaniepokojony tym, że strategiczny port może się stać celem saraceńskich piratów lub nawet ataku, wysłał tam mnie.

- Z zadaniem nakłonienia obu familii do zawarcia przymierza - wspomniał ojciec Gerald.

- Tak, tyle że ona go nie chciała, co może i dobrze się składało. Nie pasowaliby do siebie nawet w najbardziej sprzyjających okolicznościach. A tak byli jak sparaliżowani. Ją emablował tamten człowiek, Malwolio, który, jak się przekonałem, miał na widoku ukryte cele. Początkowo uznałem, że pragnie jej dla bogactwa, które wniosłaby mu w posagu, ale po bliższej obserwacji zacząłem podejrzewać, że może być agentem jakiejś nieznanej potęgi.

- Czy udało ci się przejrzeć jego zamiary?

- Nie. Był niezwykle skryty. Mniemam, że omotał hrabinę, podsycając jej rozpacz. Może nawet podawał jej jakieś subtelnie działające opiaty, osłabiające wolę. Uznałem, że należy interweniować, uciekając się do pomocy z zewnątrz. Dowiedziałem się o przydatnych bliźniętach różnej płci. Pochodzili z dobrej rodziny i byli w rozkwicie młodości. Korzystając ze środków cechu, doprowadziłem do tego, że statek, którym podróżowała para młodych ludzi, rozbił się nieopodal miasta, a nasi agenci przywiedli rozbitków do jego wrót. Liczyłem na to, że ich pojawienie obudzi z odrętwienia księcia lub hrabinę.

- Jedna z tych twoich typowych intryg, których powstydziłby się nawet najmniejszy ptasi móżdżek.

- Dzięki stokrotne, ojcze. Ale wydarzyło się coś niespodziewanego. Dziewczę z tej parki, Wiola, okazało się niezwykle zaradne. Lękając się o własne bezpieczeństwo, przebrała się za mężczyznę i znalazła zatrudnienie jako sługa Orsyna. Wysłał ją jako emisariusza swej miłości do hrabiny, ale ta raz na nią... czy też na niego... spojrzała i zakochała się po uszy. Z kolei Wiola zakochała się w księciu, ale lękała ujawnić swoją płeć. Sprawy niebywale się skomplikowały, ale szczęściem brat panny, Sebastian, w końcu pojawił się na scenie wydarzeń. Udało mi się tak pokierować jego krokami, że hrabina szast-prast wyszła za niego za mąż. Orsynowi łuski spadły z oczu i odwzajemnił uczucia Wioli. Szczęśliwe zakończenie.

- Z jednym wyjątkiem - dorzucił ojciec Gerald.

- Z wyjątkiem Malwolia. Pozbawiłem go jakiegokolwiek wpływu na wydarzenia, podsuwając pewną sztuczkę krewnemu hrabiny, panu Tobiaszowi. Stosując przeróżne zabiegi, Tobiasz i inni domownicy przekonali Malwolia, że hrabina go kocha i zareaguje na przedziwne zachowania, które mu podszepnęliśmy. Nabrał się na to i uznany za chorego na umyśle z miejsca trafił do ciemnicy. Przebywał w niej, dopóki bezpieczny obrót spraw nie sprawił, że stał się zupełnie niegroźny. - Przerwałem, wspominając złowieszcze przekleństwo Malwolia, gdy oddalał się rozjuszony. "Potrafię jeszcze zemścić się na całej waszej bandzie".

- Czy cię rozgryzł?

- Nie sądzę. Byłem zbyt mizerną kreaturą, aby raczył poświęcić mi uwagę. Ale niewątpliwie żywił podejrzenia względem Wioli. Odkrył tożsamość jednego z naszych agentów, kapitana statku, na którym przypłynęła, i kazał go uwięzić pod jakimś pretekstem. Był bystry, ale tak zarozumiały, że łatwo dał się zwieść.

- Uważasz, że groził serio?

- Z pewnością. Po tym, co mu zaaplikowaliśmy, wydawał mi się zdolny do każdego porywczego czynu. Ale najzwyczajniej w świecie spakował manatki i wyjechał z miasta.

O ile pamiętam, skierował się na południe. Udałbym się za nim i sprawdził, czy zniknął na dobre, ale zażądano ode mnie, bym zabawiał gości na uroczystościach weselnych, tak więc w ten obowiązek musiałem ubrać naszego kapitana.

- Co dalej?

- Rutynowa procedura. Z Pantolinem, który w owym okresie był w trasie jako trubadur, ułożyłem rymowaną opowieść o tym, co się wydarzyło, marginalizując własną rolę. Dodatkowo Pantolino zabrał ze sobą rysopis Malwolia, do rozprowadzenia wśród członków cechu, na wypadek gdyby tamten się gdzieś pokazał. Wtedy ostatni raz o nim słyszałem. Rok później wyjechałem z Orsyno.

Stary mnich wybrał ze stosu kartę i wręczył mi ją.

- To przyszło rok po tym, jak otrzymałem twój raport.

Był to spisany po grecku list. Widniejące na nim kleksy świadczyły, że sporządzono go w pośpiechu.


Drogi wuju. Napotkałem kogoś, kto bardzo przypomina mi owego Malwolia, o którym pisałeś. Miałem na oku Tygrysa , który trzy dni temu zawinął do portu. Statek pływa pod banderą genueńską, ale załoga otwarcie handluje z Ajjubidami i podejrzewa się, że szpieguje dla Saladyna. Malwolio opłacił podróż do Bejrutu. Myślę, że popłynę w jego ślady. Załodze przyda się trochę rozrywki. Gdy tylko przybędziemy na miejsce, skontaktuję się z Twoim człowiekiem. Muszę pędzić, Twój w Chrystusie, Sean.


- Więc pracował dla Saladyna - stwierdziłem, podnosząc wzrok znad listu.

- Cztery miesiące później dostaliśmy z Damaszku to - powiedział, wręczając mi kolejny raport.


Oto relacja z dziwnych wydarzeń i mojego w nich udziału. Mam nadzieję, że się spisałem. Potoczyły się jak z bicza strzelił i dopiero teraz przystępuję do ich analizy.

Do tej pory dowiedzieliście się o zwycięstwach Saladyna pod Hittinem i Jerozolimą. Z wyczerpanymi wojskami zrezygnował z oblegania Tyru i wrócił do Damaszku, gdzie byłem zmuszony pozostać na czas kampanii. Znów stawiłem się u jego boku, ożywiając dni władcy, a zarazem ile się dało, przenikając jego plany. Wygląda na znużonego, a w mieście krążą pogłoski, że niedługo już zabawi na tym świecie. Niepomyślnym obrotem fortuny został sprowokowany do ostatniej wojny grabieżami tak zwanego pana Keraku, Rejnalda de Châtillon, wynikiem czego wielu oddało duszę.

Czternastego dnia miesiąca maja, jeśli nadal dobrze liczę dni po tak długim pobycie w muzułmańskich krajach, przyprowadzono przed oblicze sułtana chrześcijańskiego więźnia, w kajdanach i żeglarskim przyodziewku. Czarnobrody i ogorzały sprawiał wrażenie szaleńca, gdy strzelał oczami we wszystkich kierunkach. Ku mojemu zaskoczeniu Saladyn zaczął go lżyć po arabsku, a więzień płynnie odparł w tym samym języku. Łajano go za nieudane przeprowadzenie jakiejś misji - nie wdawano się w szczegóły. Nieudacznik przede wszystkim błagał sułtana o łaskę i kolejną szansę oddania mu usług. Byłem gotów zlekceważyć ten incydent, uznając przesłuchiwanego za kolejnego zwykłego szpiega, gdy pośród wielu pierścieni, które miał na palcach, zauważyłem nasz cechowy sygnet. Nie miałem wątpliwości. Żelazna obrączka, drobny szafir oszlifowany na kształt oślego pyska. Doszedłem do wniosku, że widzę jednego z naszych, i zacząłem wypatrywać okazji, aby zamienić z nim słówko.

Łatwiej było sobie wyznaczyć ów cel, niż go zrealizować. Saladyn kazał go cisnąć w lochu, do którego ja i mnie podobni nie mieli wstępu, ale tak długo przymilałem się do strażnika i bawiłem go żarcikami, aż udało mi się uzyskać dostęp do celi. Szepnąłem hasło, Stultorum numerus, ale nie usłyszałem odzewu. Podszedł tylko do kraty i długo się we mnie wpatrywał. "Jesteś błaznem!", rzekł zadziwiony. Powtórzyłem hasło: "Stultorum numerus ..." i tym razem podał odzew: "... infinitus est! *", po czym zacisnął na mej dłoni palce.

"Nie wiedziałem, że napotkam tu błazna - wyznał. - Chwała niech będzie naszemu Panu, Jezusowi Chrystusowi".

"Chwała - powtórzyłem za nim. - Niewielu w naszym cechu wie o mojej misji. Masz szczęście, że tu byłem i dostrzegłem sygnet na twym palcu".

"Tak, nasz cech. Oczywiście. - Zaczął chodzić w tę i we w tę po celi, przygładzając włosy. - Wybacz mi, ale jestem wyprowadzony z równowagi. Nadzieja, że dobrze zniosę tortury, okazała się płonna".

"Nieboraku. Czy mogę ci jakoś pomóc?"

Złapał za kraty i syknął:

"Możesz mnie stąd wydostać?"

To zbiło mnie z pantałyku. Jesteśmy szkoleni, że w wypadku niepowodzenia misji należy oddać się w ręce przeznaczenia. Gdybym podjął się uwolnienia go, mógłbym narazić siebie i samą misję. Wytłumaczyłem mu to.


* łac. - "Głupców (błaznów) nieprzeliczony jest poczet".

"Przecież cech jest najważniejszy. Wybacz".

"Ale nie rozumiesz? Właśnie chodzi o cech".

"Wytłumacz".

Znów zaczął się miotać po celi.

"Pojmano mnie po tym, jak kompan błazen, który podobno był członkiem cechu, wkradł się w moje zaufanie i zdradził mnie. Zbyt późno odkryłem, że był saraceńskim szpiegiem. Miał przeniknąć do cechu i dowiedzieć się o jego sekretach".

"Niemożliwe - powiedziałem. - Potrzeba lat szkolenia, aby zostać błaznem".

"Przeszedł je - rzekł z naciskiem więzień. - Potrafił śpiewać, grać na licznych instrumentach, mówi na zawołanie mową wiązaną w kilku językach, żongluje, robi fikołki, tańczy i recytuje. Pięknie wywiódł mnie w pole i gdy na statku pozbawiono mnie wolności, pojawił się przede mną i chwalił swym planem. Mówię ci, to skrytobójca, i cały cech jest w niebezpieczeństwie. Tylko ja wiem, jak on wygląda".

Nie muszę dodawać, że jego raport napełnił mnie zgrozą. Zgodziłem się mu pomóc. Przeprowadziwszy staranną obserwację, dowiedziałem się, który niewolnik przynosi strażnikom wieczorny posiłek. Dosypałem do niego wolno działającego proszku nasennego. W środku nocy zakradłem się do lochów i uwolniłem naszego kompana. Przeprowadziłem go za bramy miasta, korzystając z jednego z podziemnych akweduktów, i zaopatrzyłem w prowiant na trzy dni. To wszystko, co mogłem zrobić.

Wrzawa po jego ucieczce już opadła i na szczęście podejrzenia nigdy nie skierowały się w moją stronę. Zastanowiwszy się, dostrzegam dziwne rzeczy w tym człowieku i jego opowieści. Mimo że nosił nasz sygnet i znał odzew, nie zrobił na mnie wrażenia kogoś z naszej braci, chociaż wiem, jak różnorodna bywa natura członków błaźniego cechu. Być może zgorzkniał, zakosztowawszy losu więźnia.

Przesyłam ci to ostrzeżenie na wypadek, gdyby nie udało mu się powrócić do domu cechowego. Między nami jest zdrajca, ojcze. Miej baczenie na wszystko. Al-Mutabbi.


Oddałem raport staremu mnichowi, który smutno wpatrywał się w ogień na kominku.

- O Seanie wszelki słuch zaginął - rzekł cicho. - Na Al-Mutabbiego złożono anonimowy donos, z którego Saladyn dowiedział się, że nasz kompan jest szpiegiem, i kazał go ściąć. Mówią, że zaśmiewał się do rozpuku, kiedy topór poszedł w ruch.

- Sean był twoim bratankiem? Nie miałem o tym pojęcia.

- Sam nałożyłem mu na palec sygnet, kiedy był wprowadzany do cechu. Niesforny, niecierpliwy chłopak. Wyglądał jak mój brat w tym wieku. - Siedział w milczeniu, podczas gdy płomienie nagle strzeliły w górę. - Poślemy kogoś do Orsyno - rzekł w końcu.

- Poślemy mnie - powiedziałem.

Potrząsnął głową.

- On będzie cię oczekiwał. To zbyt niebezpieczne.

- To będzie zbyt niebezpieczne dla każdego durnia, który nie wpadnie na to, że należy mieć oczy dookoła głowy i jakiś plan działania. Przynajmniej znam teatr działań i aktorów.

- Znałeś, Teofilu. To było piętnaście lat temu. Każdy się zestarzał, nie wykluczając ciebie.

To mi się nie spodobało.

- Nie ufasz mi.

Nie popatrzył na mnie.

- Jak rzekłeś, mam szpiegów w karczmie. I donoszą mi, że masz na koncie takie pohulanki, że bledną przy nich wyczyny Herkulesa.

- A jakże. To normalne między misjami. Mam zbyt wiele wolnego czasu. Czemu mnie nie wysłałeś?

- Powiadają również, że gdy nie pijesz, siedzisz ponuro zasępiony, co zaraz wiedzie do kolejnego pijaństwa. Z tego wszystkiego wnoszę, że po ostatniej misji nie doszedłeś do siebie.

- Chcesz powiedzieć, po ostatnim niepowodzeniu.

Potrząsnął głową.

- Teofilku, chłopcze drogi, musisz pogodzić się z tym, że naszą rolą zawsze będzie wywierać subtelny wpływ, a gdy celem jest starzec, który miał nieszczęście osłabnąć na umyśle, zanim oddał władzę, nie jest twoją winą, że sprawy przybrały zły obrót.

- Powinienem był zostać.

- To by nic nie zmieniło. I póki sobie tego nie uświadomisz i nie odzyskasz choć w części podobieństwa do starego dobrego Teofila, zamierzam cię tu trzymać. Nadal jesteś jednym z moich najlepszych ludzi i właśnie dlatego nie posyłam cię do rozwikłania nowego kłębka kłopotów, gdy nadal jesteś zamotany w poprzedni. Wysyłam kogoś innego.

Podniosłem się z ławki.

- W takim razie, ojcze, z żalem stwierdzam, że rezygnuję z członkostwa w cechu.

Spojrzał na mnie zaskoczony.

- Nie pozwolę na to.

- To bez znaczenia. Jeśli nie wyślesz mnie z ramienia cechu, wyruszę na własny rachunek. Chodzi o ludzi, na których mi zależy, a jeśli sprawcą jest Malwolio, w takim razie ja odpowiadam za to, co ich dotknęło. Wyruszam.

Odwrócił się do kominka i pogrążył w myślach. Nie przeszkadzałem mu.

- Czy ktokolwiek z nich widział cię z niemalowaną twarzą? - spytał nagle.

- Nie, ojcze. Bardzo na to uważałem.

- W takim razie proponuję, co następuje. Jedziesz, ale nie jako Feste. Nawet nie jako błazen.

- Ale...

- Nie przerywaj, chłopcze. Próbuję uratować ci życie. Pojedziesz jako kupiec. Wymyśl jakąś wiarygodną legendę, która uzasadni przyjazd i okresowy pobyt w Orsyno. Kilka dni po twoim przybyciu ktoś się tam pojawi. Wysłany z mojego polecania błazen. Tak będziemy mieli na miejscu dwóch agentów i Malwolio skupi wysiłki na tym drugim.

To był dobry plan, chociaż irytowało mnie, że nie będę pracował w ramach mojej profesji, raczej jak zwykły szpieg niż jako błazen. A przecież życiowym celem nie było szpiegostwo. Gdyby tak było, równie dobrze mogłem zostać aktorem.

- Kogo poślesz?

- Jeszcze nie jestem pewien. Spodziewam się kogoś z Toledo, kto mógłby się do tego nadać. Nie znasz go. Bez względu na to, kto to będzie, ujrzysz na jego palcu ten pierścień. - Podniósł kunsztowne srebrne cacuszko, wyobrażające głowę osła. - Kiedy go zobaczysz, posłuż się hasłem.

- Świetnie. Hmm... jeśli mam odgrywać kupca, będę potrzebował pieniędzy. Więcej niż zwykle.

Sięgnął do szuflady pod stołem i wyjął chudawą kieskę.

- To zapewni ci dotarcie aż do Wenecji. Brat Tymoteusz da ci list kredytowy do naszego rachunku w tym mieście.

- Mam się pchać do Wenecji? To trochę nie po drodze.

- Niekoniecznie. Nawet o tak późnej porze roku zapewne znajdziesz łódź, która cię tam dowiezie. Tak bezpieczniej niż lądem. Dotarły nas słuchy, że Serbowie i Chorwaci znów rzucili się sobie do gardeł.

- Jakie stanowisko zajmuje cech w tym konflikcie?

- Ach, życzę im, aby się nawzajem wykończyli. Mielibyśmy ich wreszcie z głowy - burknął. - Nie słuchaj, wcale tego nie powiedziałem. Cech nie zajmuje żadnego stanowiska. Usiłujemy doprowadzić ich do opamiętania. A jak na razie droga przez ich tereny jest ryzykowna, więc skieruj się przez Wenecję. Kiedy tam dotrzesz, nawiąż kontakt z Dominem. Będzie znał plotki o księciu, jeśli jakieś się rozejdą.

- W porządku, ojcze. - Skierowałem się do wyjścia, ale zawróciłem, tknięty poczuciem winy. - Obawiam się, że będę musiał zrezygnować z obecności podczas święta.

Smutno skinął głową.

- Słyszałem, że zamierzałeś mnie sportretować - powiedział. - Cieszyłem się na to. Ale może nie ma z czego rezygnować.

To zabrzmiało niepokojąco.

- Co chcesz przez to powiedzieć? - spytałem.

Znów zapatrzył się w ogień, z roztargnieniem masując czoło.

- Rzymowi się wydaje, że kontroluje cech, i wolimy, aby trwał w tym wyobrażeniu. Ale ostatnio święto wzbudziło niezwykle ostrą krytykę, nie tylko z ust tego bałwana, biskupa Paryża. Nasz papież Innocenty zmienia front. Kościół jest atakowany, ponieważ w końcu wierni zaczynają głośno pytać, dlaczego mają tak mało, podczas gdy słudzy Chrystusa mają tak wiele, i Jego Świątobliwość jest coraz wrażliwszy na szyderstwa. A te obejmują święto głupców*.

- Ależ to śmieszne. Ten rytuał jest nieszkodliwy.

- Bynajmniej, Teofilu. Jest wywrotowy. Podważa fundamenty gmachu, podczas gdy oni doklejają kolejne złote liście do kopuły, co właśnie zachęciło cech do stworzenia tego święta. Rzym o tym nie wie, ale wie, że mu się ono nie podoba. Używamy wszelkich możliwych wpływów, aby powstrzymać wydanie absolutnego zakazu. Jeśli wyrazi jedynie niezadowolenie, wyniesiemy skórę cało, ale możliwe, że będziemy kroczyć po bardzo kruchym lodzie. To kolejna przyczyna, dla której chciałem cię tu zatrzymać. Jednakże sądzę, że przez jakiś, niezbyt długi czas, zdołam się bez ciebie obejść. Kiedy się spotkasz z Dominem, poinformuj go o tym, co ci teraz przekazałem. Niech wykorzysta swoje wpływy w Wenecji i zadziała na naszą korzyść.

- Tak, ojcze. - Odwróciłem się do wyjścia.

- Teosiu. Jest jeszcze jedna rzecz.

Zawróciłem kolejny raz. Obszedł stół i ujął moją dłoń.

- Pragnąłbym, abyś przed wyjazdem przyszedł do mnie do spowiedzi - rzekł.

Serce osunęło mi się w piersiach.

- Nie mogę, ojcze. Muszę jeszcze uczynić rachunek sumienia. Jak mogę do ciebie przyjść?


* Urządzana od ok. V do XVI w. przez duchownych i świeckich karnawałowa zabawa (najpopularniejsza we Francji, ale również na Wyspach Brytyjskich, w Hiszpanii i krajach niemieckojęzycznych), podczas której odprawiano liturgię na niby, słudzy przebierali się za panów, ci za sługi, mężczyźni za kobiety i odwrotnie, itp. Zakazana na soborze florenckim (zakończony w 1443 r.).

- Martwię się nie tylko o twoje życie, mój chłopcze. Muszę się również martwić o twoją nieśmiertelną duszę. I nie mogę przestać myśleć o tym, co może ci się przydarzyć.

- Nie jestem jeszcze gotowy, ojcze. Może, kiedy wrócę.

Poklepał mnie po ręce i wypuścił ją z uścisku.

- W takim razie postaraj się na pewno wrócić, Teosiu.

- A ty się postaraj żyć, kiedy wrócę.

Po raz pierwszy się roześmiał.

- Ruszaj, chłopcze. Zawarliśmy pakt. - Kolejny raz ruszyłem do wyjścia. - Teosiu...! - zawołał, kiedy już wyszedłem z jego izdebki.

- Tak, ojcze? - odparłem, zaglądając do środka.

- Znajdź Malwolia. Dowiedz się, co wie o cechu i dla kogo pracuje. Potem możesz mu sprawić chrześcijański pochówek.

- Tak, ojcze. - Poszedłem korytarzem.

- Teosiu! - krzyknął.

- Tak, ojcze?

- Nie ma dla mnie zbytniego znaczenia, czy pochowasz go żywego czy też umarłego.

- Tak, ojcze. - Ruszyłem do tunelu, podczas gdy drzwi jego izdebki z hukiem się za mną zatrzasnęły.










Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2008-07-22 (1481 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej