Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Kraniec nadziei
 
Katalog - dodano
 Królestwo
- Jess Rothenberg
 Nasi przyjaciele z Frolixa 8
- Philip K. Dick
 Żółte ślepia
- Marcin Mortka
 Lanny
- Max Porter
 Pułapka Tesli (wyd.2)
- Andrzej Ziemiański
 
- skomentowano
 Vice versa
- Milena Wójtowicz
 Rozdziobią nas Loki, wrony
- Kevin Hearne
 Cress
- Marissa Meyer
 Kroniki Belorskie
- Olga Gromyko
 Dzikie dziecko miłości
- Aneta Jadowska
 
Patronujemy
 
Szukaj



powered by FreeFind
 

''Wagabunda'' - Bernard Cornwell



Thomas posuwał się naprzód wraz z łucznikami z pułku lewej ręki. Nie uszli jednak dalej niż dwadzieścia jardów, gdy tuż za rowem, skarpą i młodymi krzewami tarniny musieli przesunąć się na prawo. Natknęli się bowiem na wielką wyrwę w stoku, o bokach zbyt stromych, żeby mogły być zaorane. W niecce rosły paprocie, których liście jesiennie już się zażółciły, a po jej drugiej stronie znajdował się pokryty mchem kamienny mur. Gdy Thomas przez niego przechodził, jego worek na strzały zahaczył o chropowatą krawędź i płótno się rozdarło. Wypadła z niego tylko jedna strzała, wbijając się w sam środek okrąglutkiej białej kropki na czerwonym kapeluszu muchomora. Thomas zastanawiał się, czy powinien był to traktować jako zły, czy dobry znak. Jednak w tym budzącym grozę hałasie, jaki czyniły szkockie bębny, nie mógł pozbierać myśli. Podniósł strzałę i przyspieszył kroku. Dobosze bez opamiętania uderzali teraz w napięte koźle skóry i zdawało się, że od tego dźwięku wibrowało nawet powietrze. Szkoccy ciężkozbrojni unosili tarcze, sprawdzając, czy oby na pewno zdołają nimi zasłonić i siebie, i pikinierów. Jakiś kusznik naciągał cięciwę, kręcąc korbą koła zapadkowego i zaczepiając ją na haku mechanizmu spustowego. Mężczyzna spojrzał z niepokojem na nadciągających angielskich łuczników, po czym opuścił korbę mechanizmu zapadkowego i założył bełt. Szkoci zaczęli wydawać okrzyki bojowe i Thomas mógł teraz odróżnić niektóre słowa. „Jeżeli nienawidzicie Anglików” usłyszał, ale tuż za nim świsnął bełt kuszy i natychmiast zapomniał o nieprzyjacielskich pokrzykiwaniach. Przez pola podążały setki angielskich łuczników. Większość z nich biegła, by czym prędzej wydostać się spoza zasięgu kusz. Choć Szkoci mieli zaledwie kilka kusz, broń ta miała o wiele większą siłę rażenia niż angielskie długie łuki wojenne. Tuż przed Thomasem po trawie prześlizgnęła się strzała. Nie był to bełt z kuszy, tylko strzała wystrzelona z jednego z nielicznych szkockich łuków cisowych. Jej widok uprzytomnił mu, że był prawie w zasięgu wrogich pocisków. Znajdujący się na przedzie angielscy łucznicy zatrzymali się, naciągnęli cięciwy i chmura strzał wzbiła się w powietrze. Jakiś łucznik w pikowanym, skórzanym kaftanie padł na plecy, a z czoła sterczał mu bełt. Krew trysnęła w niebo, po którym szybowała bezużytecznie jego ostatnia, wystrzelona prawie pionowo strzała.
– Celować w łuczników! – krzyknął mężczyzna w zardzewiałym napierśniku. – Najpierw zabić łuczników!
Thomas zatrzymał się i poszukał wzrokiem królewskiego sztandaru. Dostrzegł go w oddali po swojej prawej stronie. Dystans dzielący go od króla był naprawdę duży, jednak swego czasu Thomas strzelał do jeszcze bardziej odległych celów. Odwrócił się, zebrał siły, po czym w imię Boga i świętego Jerzego nałożył swoją najlepszą strzałę na cięciwę i naciągnął ją. Białe gęsie pióra znalazły się na wysokości jego ucha. Wpatrywał się w króla Szkocji Dawida, widział złote promienie słońca odbijające się od jego hełmu, zauważył otwartą zasłonę hełmu. Namierzył królewską pierś, lekko popchnął łuk na prawo, by zrównoważyć podmuch wiatru, i zwolnił cięciwę. Strzała poszybowała równiutko, bez wibracji, które pojawiłyby się, gdyby wystrzelił nieprawidłowo. Obserwował, jak pocisk wzbija się w niebo i po chwili opada; widział, jak ciało króla wygina się do tyłu i jak zostaje ciasno otoczone przez jego świtę. Trzymaną w pogotowiu drugą strzałę przełożył więc do lewej ręki i poszukał wzrokiem innego celu. Jakiś szkocki łucznik utykał z powodu strzały wbitej w nogę i burzył szyk. Ciężkozbrojni zagarnęli go z powrotem do szyku, ściśle otaczając rannego i ciężkimi tarczami uszczelniając szyk. Thomas słyszał psy gończe trzymane gdzieś w głębi formacji wroga, a może był to tylko ryk wojowników z dzikich plemion. Król odwrócił się teraz i jego ludzie nachylali się ku niemu. Niebo nabrzmiałe było gradem strzał, a pracujące łuki wydawały miarowe, niskie dźwięki. O tej swoistej muzyce Francuzi zwykli mawiać, że to sam diabeł gra na harfie. Thomas nie widział już żadnego szkockiego łucznika. Krwawy los zgotowały im celnie naprowadzane angielskie strzały. Teraz więc łucznicy skierowali swoje pociski w stronę wojowników z pikami, mieczami, toporami i włóczniami. Wystrzeliwane przez nich strzały z brzękiem uderzały w tarcze i pancerze ustawionych w głębokie na sześć lub osiem szeregów formacje ciężkozbrojnych, za którymi umieszczono ogarniętych furią, zarośniętych wojowników z dzikich plemion. Rycerze, ciężkozbrojni i pikinierzy nie ustawali w wysiłkach, by osłonić się przed tym gradem śmiercionośnych strzał. Jednak część pocisków zawsze znajdowała jakieś luki pomiędzy tarczami, podczas gdy inne gładko przebijały się przez obite skórą wierzbowe deski tarcz. Głuchy odgłos uderzających w tarcze strzał rywalizował teraz z ostrzejszym łomotem bębnów.
– Naprzód, chłopcy, naprzód! – wołał do swoich ludzi jeden z przywódców łuczników, zachęcając ich, by zbliżyli się do wroga jeszcze o dwadzieścia kroków, żeby ich strzały z jeszcze większą siłą trafiały w jego szeregi. – Dalej, zabić ich!

W trawie leżały ciała dwóch angielskich łuczników, stanowiąc niezbity dowód na to, że Szkotom udało się wyrządzić w angielskich szeregach trochę strat, nim spadła na nich lawina nieprzyjacielskich strzał.
Inny Anglik szedł chwiejnym krokiem, zataczał się, jakby był pijany, i ściskał palcami brzuch, z którego na rajtuzy cienką strużką płynęła krew. Cięciwa w jego łuku zerwała się i strzała wyskoczyła na bok. Łucznik zaklął i sięgnął pod tunikę po zapasową cięciwę.
Teraz Szkoci nie mogli już nic zrobić. Nie mieli więcej łuczników, zaś Anglicy przysuwali się coraz bliżej, dopóki wystrzeliwane przez nich strzały nie osiągnęły prostej trajektorii lotu, a ich stalowe groty przebijały tarcze, kolczugi, a nawet sporadycznie występujące pancerze pełnych zbroi płytowych. Stojący ledwie siedemdziesiąt jardów od szyków wroga Thomas z zimnym rozmysłem wybierał swoje cele: namierzał wystającą spod tarczy nogę i po chwili z rajtuz nieszczęśnika sterczała jego strzała. Dobosze uciekli i tylko dwa z ich wielkich instrumentów, z membraną popękaną niczym skórka zepsutego owocu, leżały porzucone na trawie. Tuż za spieszonymi szeregami wroga stał wierzchowiec jakiegoś bogacza, którego strzała wystrzelona z łuku Thomasa ugodziła prosto w pierś. Kilka chwil później zwierzę leżało już na ziemi, a jego upadek spowodował zamęt we wrogich szeregach, gdy żołnierze w panice próbowali wydostać się spoza druzgoczącego zasięgu końskich kopyt. Rozluźnione na moment tarcze odsłoniły mężczyzn, których natychmiast dopadły kłujące groty angielskich strzał. Chwilę później ze skulonych szeregów wroga wypadła sfora pół tuzina długowłosych, ujadających i szczerzących żółte kły psów myśliwskich, ale i one zostały trafione śmiercionośnymi pociskami.
– Zawsze jest tak łatwo? – zapytał znajdującego się w pobliżu łucznika jakiś chłopiec, najwyraźniej po raz pierwszy biorący udział w bitwie.
– Tak, jeżeli druga strona nie ma łuczników – odparł starszy mężczyzna – i dopóki mamy strzały. Wtedy jest łatwo. Ale potem robi się piekielnie ciężko.
Thomas naciągnął i zwolnił cięciwę, namierzając pod kątem, poprzez szkocki front, swój cel, tak by długi promień strzały przeleciał tuż za tarczą i trafił prosto w brodatą twarz mężczyzny. Szkocki król nadal siedział na koniu, teraz ochraniany przez cztery tarcze, wszystkie najeżone strzałami. Przypomniało to Thomasowi poruszające się z trudem po pikardyjskim zboczu francuskie rumaki, z których nóg, szyi i tułowi sterczały zakończone białymi piórami promienie strzał. Pogrzebał chwilę w swoim rozerwanym worku, wyciągnął jeszcze jedną strzałę, którą wystrzelił w stronę królewskiego rumaka. Wojska nieprzyjaciela znalazły się teraz w podbramkowej sytuacji, mając do wyboru albo ucieczkę przed szaleńczym ostrzałem, albo odwet w postaci wściekłej szarży na szczuplejsze liczebnie siły angielskie. Sądząc jednak po okrzykach dobywających się zza naszpikowanych strzałami tarcz, Thomas przypuszczał, że nieprzyjaciel wybierze to drugie rozwiązanie.
Nie mylił się. Czasu wystarczyło mu ledwie na wystrzelenie jednej z ostatnich kilku strzał, jakie mu pozostały, gdy dał się słyszeć straszliwy wrzask i cały wrogi szyk ruszył bezładnie do szarży. Szkoci biegli przed siebie, wyjąc i krzycząc. Angielscy łucznicy rzucili się do ucieczki. Szarżowały na nich tysiące rozjuszonych Szkotów. Nawet gdyby łucznicy wystrzelili w tę napierającą hordę wszystkie strzały, jakie im pozostały, i tak w mgnieniu oka zostaliby przez nią zmiażdżeni. Biegli więc co sił, by czym prędzej znaleźć schronienie za tarczami swoich ciężkozbrojnych. Wdrapując się na kamienny mur, Thomas potknął się, ale zaraz podniósł się i biegł dalej. Zauważył jednak, że inni łucznicy zatrzymali się, by mierzyć z łuków do ścigających ich Szkotów. Kamienny mur wstrzymywał wroga, więc Thomas zawrócił i zdążył wbić dwie strzały w pozbawionych ochrony wojaków, zanim nieprzyjaciel przewalił się przez tę barierę, zmuszając go ponownie do ucieczki. Biegł w stronę niewielkiego prześwitu, jaki zrobił się w angielskim szyku, w kierunku powiewającej na wietrze chorągwi z korporału świętego Cuthberta. Obszar ten jednak szybko zapchał się łucznikami, którzy usiłowali dostać się poza pancerną linię. Thomas skierował się więc na prawo w stronę skrawka wolnej przestrzeni pomiędzy flanką armii a stromym stokiem wzgórza.
– Tarcze do przodu! – krzyknął na angielskich ciężkozbrojnych siwowłosy wojownik z otwartą zasłoną hełmu. – Zewrzeć szeregi! Zewrzeć szeregi!
Angielski szyk, głęboki zaledwie na cztery lub pięć szeregów, trwał nieruchomo, gotując się na odparcie szaleńczego ataku, wysuwając do przodu tarcze i zapierając się prawymi nogami.
– Święty Jerzy! Święty Jerzy! – wołał jakiś wojownik. – Trzymać teraz mocno! Tarcze w przód i trzymać mocno!
Znajdujący się na flance armii Thomas odwrócił się i zobaczył, że w tej pośpiesznej szarży Szkoci rozwinęli swoje szyki. W pierwotnym ustawieniu tworzyli zwarty szyk, ale teraz, biegnąc, rozproszyli się, a to oznaczało, że ich najbardziej wysunięty na zachód schiltron został zepchnięty ze zbocza wzgórza prosto do głębokiej niecki, która tak niespodziewanie zawęziła pole bitwy. Żołnierze nieprzyjaciela znajdowali się na jej dnie, skazani na śmierć, wpatrując się w linię horyzontu.
– Łucznicy! – krzyknął Thomas, wracając myślami do Francji, gdzie był odpowiedzialny za oddział łuczników Willa Skeata. – Łucznicy! – wrzasnął, posuwając się w stronę krawędzi niecki. – Zabijcie ich!
Mężczyźni zbliżyli się do miejsca, w którym stał Thomas, wydali okrzyk triumfu i naciągnęli cięciwy.
Nastał czas zabijania, czas łuczników. Prawe skrzydło szkockiej armii znajdowało się w wielkim dole, a ponad uwięzionymi żołnierzami stali łucznicy, którzy nie mogli chybić. Dwóch mnichów donosiło dodatkowe wiązki strzał, w każdej po dwadzieścia cztery sztuki równo ułożone pomiędzy dwoma skórzanymi dyskami rozdzielającymi drzewce i chroniącymi opierzenia przed zgnieceniem. Mnisi przecinali sznury trzymające strzały i rozdzielali pociski, układając je na ziemi tuż przed łucznikami, którzy nie ustawali w naciąganiu cięciw i strzelaniu do wroga uwięzionego w dole śmierci. Thomas słyszał dochodzący z centrum pola bitwy ogłuszający trzask ścierających się ciężkozbrojnych.
Thomas spędził dzieciństwo w Hookton, małej wiosce na południowym wybrzeżu. Tam też, na żwirowej plaży, znajdował się głęboki kanał wyżłobiony przez strumień wpadający do morza. W pewnym miejscu kanał wyginał się, tworząc na okalającym go terenie zakrzywienie w postaci haka. Stanowiło ono ochronę dla łodzi rybackich. Raz do roku, kiedy szczury pomieszkujące w ładowniach i na zęzach łodzi stawały się bardzo tłuste, rybacy osiadali łodziami na mieliźnie dna strumienia, wypełniali zęzy kamieniami i czekali, aż nadchodzący przypływ zaleje cuchnące kadłuby i wygoni szczury z łodzi. Dzień ten był świętem dla miejscowych dzieciaków, które stawały na czubku haka, czekając, aż szczury zaczną uciekać, i wówczas kamienowały zwierzęta z okrzykami radości i zachwytu. Przerażone szczury miotały się w panice, co tylko podsycało dziecięcą wesołość, a stojący wokół dorośli śmiali się, bili brawo i zachęcali najmłodszych do dalszych działań.
Podobnie działo się i teraz. Szkoci znajdowali się w dole, łucznicy zaś na jego krawędzi i śmierć była w ich rękach. Strzały prostym lotem wpadały w głąb niecki, prawie nigdy nie zakrzywiając swojej trajektorii, trafiając w cel z dźwiękiem tasaka rzeźniczego, który wbija się w mięso. Na dnie wyłomu Szkoci zwijali się i umierali, a pożółkłe liście paproci zabarwiały się na czerwono. Niektórzy próbowali wspiąć się po zboczach w stronę swoich dręczycieli, ale tym łatwiejszym stawali się dla nich celem. Część usiłowała uciec do drugiego końca niecki, ale strzały trafiały ich w plecy. Tylko nielicznym udało się w kompletnym chaosie wydostać górą. Sir Thomas Rokeby, szeryf Yorkshire i dowódca lewego skrzydła Anglików, zobaczył uciekinierów, po czym wydał czterdziestu swoim ludziom rozkaz, by dosiedli koni i przeszukali dolinę. Zakołysano mieczami i morgensternami, gdy jeźdźcy w kolczugach ruszyli, by dokończyć krwawego dzieła łuczników.
Dno wyrwy wypełniała skręcająca się w agonii, zakrwawiona ludzka masa. Odziany w zbroję płytową wojownik, w hełmie z pióropuszem wspinał się, próbując wydostać się z tej rzezi, ale dwie strzały przebiły jego napierśnik, a trzecia trafiła w szczelinę w przyłbicy i mężczyzna, wstrząsany drgawkami, upadł do tyłu. Gąszcz strzał sterczał z namalowanego na jego tarczy sokoła. Strzały padały teraz rzadziej, gdyż niewielu Szkotów jeszcze żyło. Wówczas pierwsi łucznicy wskoczyli do dołu. Wyciągnęli noże, by dobić umierających i splądrować zwłoki.
– I kto teraz nienawidzi Anglików? – szydził jeden z łuczników. – Dalej, szubrawcy, odpowiadajcie! No kto teraz nienawidzi Anglików?
Nagle z centrum dobiegł krzyk:
– Łucznicy! Na prawe skrzydło! Na prawe skrzydło! – w głosie krzyczącego pobrzmiewała nuta najprawdziwszej paniki. – Na prawo! Na litość boską, prędko, ruszać się!









Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2009-07-21 (1406 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej