Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Historia Lisey
 
Katalog - dodano
 Żółte ślepia
- Marcin Mortka
 Lanny
- Max Porter
 Pułapka Tesli (wyd.2)
- Andrzej Ziemiański
 Port Cieni
- Glen Cook
 Notebook
- Tomasz Lipko
 
- skomentowano
 Vice versa
- Milena Wójtowicz
 Rozdziobią nas Loki, wrony
- Kevin Hearne
 Cress
- Marissa Meyer
 Kroniki Belorskie
- Olga Gromyko
 Dzikie dziecko miłości
- Aneta Jadowska
 
Patronujemy
 
Szukaj



powered by FreeFind
 

''Eon. Powrót Lustrzanego Smoka'' - Alison Goodman



Zrobiłam krok w bok i zakręciłam przed sobą mieczami, przygotowując się na drugą sekwencję Koźlego Smoka. A tymczasem Ranne ruszył na mnie z kopyta z wysoko uniesionymi mieczami. To już nie był Koźli Smok. Zapoczątkował trzecią sekwencję Końskiego Smoka. Sprężyłam się w sobie i dosłownie w ostatniej chwili uniosłam miecze. Stal z miażdżącą siłą uderzyła o stal i zepchnęła mnie na luźny piasek. Zwarliśmy się jelcami. Wparłam się w piasek bokiem stopy, żeby się nie ślizgać. Jego twarz znalazła się o włos od mojej, na skórze poczułam gorący, śmierdzący oddech.
– To nie Kozioł… – wydyszałam. Moja tylna noga wciąż się osuwała.
– Pomyliłem się…
Szarpnął się w moją stronę, tak że cały jego ciężar spoczął na moich jelcach, a dłonie i ramiona zadrżały mi z wysiłku. Serce biło mi głośno, lecz jeszcze głośniej zachowywał się tłum na trybunach; zupełnie zagłuszył słowa Ranne’a. Nie miałam sił pchać. Lada chwila ręce odmówią mi posłuszeństwa i rąbnie mnie łokciem w twarz.
Szczur pada na ziemię.
To nie był nawet głos, tylko wiedza ukryta gdzieś głęboko. Jakimś trafem mięśnie, ścięgna i kości wiedziały, co trzeba uczynić. Upadłam do tyłu, pociągając za sobą miecze; szarpnęłam nimi w bok, żeby uwolnić żelazo. Kiedy grzmotnęłam o piasek, dostrzegłam wyraz zaskoczenia w jego szeroko otwartych ustach, odzwierciedlający zapewne moje własne zdumienie. Tłuszcza wyła z podniecenia: kulawy się odgryza!
Wąż zwija się do ataku.
Obróciłam się i dźwignęłam na kolana. Ranne już oprzytomniał i nacierał z furią. Jego miecze wirowały, blisko ze sobą skrzyżowane. Trzecia sekwencja Psiego Smoka. A więc koniec udawania, że obowiązuje jakaś kolejność. Zamierzał zasypać mnie serią druzgocących wypadów. Ciężko wstałam z uniesionymi mieczami, czekając na pierwszy.
Moja zastawa była nieporadna: tępa strona miecza odskoczyła mi prawie do samej twarzy. Drugą zastawę ułożyłam pod złym kątem i przy potężnym ciosie omal nie wypuściłam rękojeści z drżącej dłoni. Tajemna wiedza opuściła mnie równie nagle, jak przyszła. Z trudem chwytałam powietrze. Trzeci atak zmusił mnie do zasłony z dłonią skręconą na rękojeści. Pionowy cios – niczym uderzenie młota – przełamał mój osłabiony uchwyt. Zwichnięty nadgarstek do niczego się już nie nadawał. Przez chwilę Ranne był ciemną plamą w szarej mgle, powstałej z mojego bólu. Poczułam, jak rusza sztychem i wytrąca mi miecz, który potoczył się po piasku. Wokół areny przetoczyło się westchnięcie tłumów.
Cofnęłam się na chwiejnych nogach z nadgarstkiem przyciśniętym do piersi. Przynajmniej ostała mi się prawa ręka. Ranne znów się zbliżał: jeden miecz wysoko, drugi z rękojeścią do ataku w drugiej sekwencji Tygrysiego Smoka. Czekała mnie seria szybkich razów z wykorzystaniem ciężkiej głowicy w charakterze maczugi. Zmrużyłam oczy, próbując się skupić mimo bólu. Jeden miecz, jedna zastawa. Zaatakuje z wysoka. Uniosłam klingę, żeby osłonić głowę.
Królik kopie.
Pradawna wiedza. Rozum starał się utrzymać mnie na nogach, ja już jednak padałam na ziemię i zdrową nogą celowałam w jego kolana. I trafiłam golenią. Poczułam, jak się składa wpół i ląduje na piasku. Przeszył mnie morderczym spojrzeniem.
Smok chłoszcze ogonem.
Nie!
Ranne wykonał piorunujący wypad i prawie przekłuł mi stopę. Cofnęłam się, żeby mnie nie dosięgnął. Szurając mieczem, wzbiłam chmurę piachu.
Smok chłoszcze ogonem.
Nie!
Moje biodro! Nie mogę…
Ranne podźwignął się na mieczu wbitym w ziemię. Pochylił głowę i ruszył do ataku z szeroko rozstawionymi mieczami. Nawet nie używał znanych mi układów. Po prostu walczył. Pozbierałam się i uklękłam, mając przed sobą dwie możliwości: pogrzeb lub kalectwo.
Kaleką już byłam.
Nim zdążyłam unieść miecz, Ranne wymierzył cios w moją głowę. Gwałtownie odskakując, poczułam powiew powietrza tuż przed tym, jak drżąca klinga przeszła obok mojej twarzy. Straciłam równowagę. Nie było dokąd uciekać. Dostrzegłam zamgloną dłoń. Błysnęło żelazo zbliżające się do mojej głowy. Od potwornego wstrząsu pociemniało mi w oczach i wpadłam w czarną otchłań.



* * *



Otworzyłam oczy. Zewsząd padał biały blask, od którego jeszcze bardziej łupała mnie głowa. Łzy ciekły po nosie i policzkach i skapywały na stratowany piasek. Zacisnęłam powieki.
– Eon… – odezwał się ktoś w oddali, bardzo daleko.
Oblizałam wargi. Sól i kurz.
– Eon.
Poczułam na ramieniu jakiś ciężar. Potrząsano mną. Zamrugałam, dopuszczając do oczu kłujące światło. Leżałam pod cesarskim lustrem, za dwoma szeregami kandydatów.
– Mistrzu…
Wyostrzyły się rysy jego twarzy. Miał pochmurną minę.
Zawiodłam jego nadzieje…
– Musisz wstać, Eon.
Uniosłam głowę i zwymiotowałam, bluzgając na piasek kwaśną wodą.
– Chyba nie spodziewasz się, że będzie się w stanie pokłonić? – usłyszałam czyjś głos.
Obok mistrza klęczał stary urzędnik. Zauważyłam błysk na jego diamentowej szpilce.
– Poznał mnie – stwierdził mistrz. – Nie postradał rozumu.
– Wątpię, czy zdoła wstać – powiedział urzędnik. – To trudna sytuacja. Masz pełne prawo domagać się usunięcia Ranne’a.
– Ranne jest tylko sługą. Należałoby usunąć lorda Ido.
– Możesz wnieść skargę. – Urzędnik silił się na spokój, lecz wyczułam w nim zapał.
Mistrz parsknął śmiechem.
– Mam się poświęcić dla dobra rady? Nic z tego.
– Ktoś musi ukrócić ambicje lorda Ido.
– To był wasz obowiązek, ale pokpiliście sprawę. Dawno minęła chwila, kiedy można go było poskramiać.
Urzędnik skrzyżował ramiona.
– Cóż było czynić? Popiera go wielki lord Sethon.
– Odwrotnie, rzekłbym – mruknął mistrz.
Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu.
– A zatem nie wycofujesz swojego chłopaka? – zapytał na koniec urzędnik. – Pokłoni się?
– Pokłoni.
– Wobec tego stawiaj go na nogi. Właśnie wezwano dziesiątego kandydata. To już długo nie potrwa. – Wstał ociężale z kupy piasku i ukłonił się mojemu mistrzowi. – Powodzenia, heurysie Brannonie.
Mistrz pokiwał głową i odwrócił się do mnie.
– Przepraszam… mistrzu… – wycharczałam przez ściśnięte gardło.
– Masz, napij się wody. – Przystawił mi kubek do ust.
Pociągnęłam głęboki łyk i z bólem przełknęłam.
– Wiem, że to męczące, ale musisz wstać – powiedział. – Musisz pokłonić się Szczurzemu Smokowi.
– Nie ukończyłam sekwencji. Nie wybierze mnie.
Prychnął.
– To nie była sekwencja. Prędzej już zasadzka. – Ponownie przechylił kubek, żebym mogła się napić. – Nikt nie wie, czym się kieruje smok. Wytrzymamy do końca.
Zarzucił mi rękę na ramiona i pomógł się podnieść do pozycji siedzącej. Poczułam, jak wygładza mi włosy i zatrzymuje dłoń na moim karku. Arena zakręciła się i zakołysała. Gdy zaczęłam głębiej oddychać, uspokoiła się, aczkolwiek od czasu do czasu dwoiło mi się jeszcze przed oczami.
Miałam wrażenie, że dwóch Baretów walczy z dwoma mistrzami miecza. Mrużąc oczy, usiłowałam pozlepiać sobowtórów.
Baret nieźle sobie radził. Nic dziwnego, skoro Ranne przechodził z układu do układu w znanej nam wszystkim kolejności. Jeszcze trochę i Baret zostanie nowym uczniem lorda Smocze Oko.
A ja uciekinierem.
Częściowo wyswobodziłam się z uchwytu mistrza. Przytrzymał mnie jednak za rękę.
– Idź pomału, Eon. Do ostatniego pokłonu zostało trochę czasu.
Owacje na cześć Bareta przeplatały się z wyzwiskami pod adresem Ranne’a. Zamknęłam oczy i ostrożnie dotknęłam napuchniętej skroni. Usłyszałam głos heroldów, dobiegający jak gdyby z wielkiej dali, wzywający na pojedynek Dillona i Jin-pa. Moje obrażenia wydawały się niegroźne, lecz na wszelki wypadek powoli prześledziłam przepływ hua przez siódmy ośrodek mocy. Uszkodzenie było swoistym zatorem w strumieniu energii, który wszakże nie został przerwany. A zatem nic strasznego. Otworzyłam oczy i arena znów się rozdwoiła. Zamrugałam i zaraz uległa scaleniu.
Wtedy ujrzałam smoki. Siedziały nad lustrami i obserwowały pojedynek toczący się na piasku areny. Bestie nie miały trwałego kształtu ani koloru – wyglądały jak zaburzenie w materii powietrza, dające mętne wyobrażenie postury, ciężaru, zarysów ciała. Jedynie oczy wydawały się bardziej uchwytne: były punktami gęstej ciemności, jakby powstały w tych miejscach dziury w tkance świata. Tłum nie zdawał sobie sprawy z ich obecności. Nawet lordowie Smocze Oko przenikali je wzrokiem na wylot. Czemu nie widzieli własnych smoków?
Wrzaskliwy zgiełk na trybunach oznajmiał zakończenie sekwencji. Starałam się nie zważać na żar i hałas, gdy Dillon kłaniał się przed lustrem. Szczurzy Smok pochylił swoją roziskrzoną głowę, żeby mu się przyjrzeć. Po geście należnego szacunku Dillon na chwilę skamieniał – czyżby wiedział, że przewiercają go z bliska ogromne smocze oczy? Patrzyłam, jak wraca do szeregu. Wydawał się po prostu zmęczony. Wezwano następnego kandydata. Zamknęłam oczy, wyczerpana niemiłosiernym blaskiem słońca. Wrzawa tłumów przycichła, była już tylko odległym pogwarem, kiedy uczucie odprężenia pozwoliło mi zapomnieć o bólu.
Ktoś mną szarpnął. Znów musiałam się zmierzyć z drażniącym światłem. Wokół mnie arena wybuchła pełnią życia.
– Eon, nie zasypiaj! – napomniał mnie mistrz. – Został ostatni kandydat. Zaraz trzeba się będzie pokłonić.
Przymrużyłam powieki, otumaniona feerią barw i dźwięków. Rozejrzałam się po arenie. Smoki znikły, przynajmniej sprzed moich oczu. Mistrz ciągnął mnie za ramię.
– Do szeregu! Ja muszę wracać na swoje miejsce.
Moja wędrówka po piasku trwała tyle, że ostatni kandydat zdążył w tym czasie ukończyć sekwencję. Przy każdym kroku kręciło mi się w głowie. Runęłam na kolana za Quonem, akurat gdy heroldowie wbiegli na środek i utworzyli ośmiobok. Brzęk gongów przebił się przez huczną wrzawę widowni.
– Dwunastu udowodniło swoją zręczność i wytrzymałość – oznajmili. – Oto nadeszła chwila ujrzenia Szczurzego Smoka, a także nowego ucznia lorda Smocze Oko.
Ludzie wrzeszczeli i tupali nogami. Teraz i tylko teraz zwyczajny człowiek mógł zobaczyć jedną z potężnych bestii – najpierw jej widok w lustrze, gdy smok kroczył po piasku, żeby dokonać wyboru. Potem miała nadejść majestatyczna chwila zjednoczenia, kiedy nowy uczeń położy ręce na perle, a smok przybierze widzialną postać.
Gongi uciszyły rozochoconą tłuszczę.
– Oto nastąpi ostatni pokłon! Oto jeden chłopiec zostanie wyniesiony do chwały zjednoczenia ze Szczurzym Smokiem!
Głos gongów tym razem został zagłuszony dzikim aplauzem widzów. Heroldowie zbiegli na bok i stanęli rzędem pod murkiem, gdzie czekali na ogłoszenie imienia ucznia.
Z pochylni wynurzył się lord Ido. Kiedy zmierzał do lustra Szczurzego Smoka, cesarscy trębacze i bębniarze zagrali uroczystą melodię – zrazu cicho, potem coraz głośniej. Przed nami pojawił się sędziwy urzędnik, który wcześniej rozmawiał z moim mistrzem.
– Wstańcie – powiedział – i ustawcie się w szeregu od numeru pierwszego do dwunastego, gotowi do ostatniego pokłonu.
Wryłam miecze w piasek, żeby się na nich wesprzeć. W sposób niewybaczalny złamałam zasady, ale nic mnie to już nie obchodziło. Ledwo się trzymałam na nogach, a głowę rozsadzał łomot bębnów. Pomimo to skrzyżowałam miecze na znak pozdrowienia i poczłapałam za Quonem. Podniecona, skrzesałam w sobie resztkę sił, wyprostowałam się i ruszyłam naprzód. Może jeszcze tliła się dla mnie nadzieja? Ustawiliśmy się przed lustrem Szczurzego Smoka i w rozjaśnionym szkle zobaczyłam pozostałych kandydatów: twarze poszarzałe ze strachu, lecz podniesione czoła i wypięte piersi. Każdy starał się pokonać zmęczenie.
Instrumenty nagle zamilkły.
Lord Ido odwrócił się do lustra. Stanął w rozkroku, jakby opierał się naporowi wiatru, i uniósł ramiona. W lustrzanym odbiciu patrzyłam, jak jego wzrok przesuwa się po twarzach chłopców. Na chwilę nasze spojrzenia się spotkały. Zadrżałam. W jego oczach srebrzyła się hua, podstawowa energia, obdzierająca jego oblicze ze wszelkich uczuć. Uciekłam wzrokiem od tej surowej miny.
– Jeden z nich jest godzien! – zawołał do lustra głosem będącym dziwną mieszaniną rozkazu i błagania. – Wskaż nam tego, który będzie ci służył!
Na trybunach wszyscy bez wyjątku wychylali się z ławek ze wstrzymanym oddechem i oczami skierowanymi na jasne lustro.
Ponad rzeźbionym złotym szczurem zafalowało powietrze. Z wolna w szkle ukazał się wielki pazur. Nad pięcioma opalowymi szponami mieniły się bladoniebieskie łuski. Szczurzy Smok schodził ze swojego stanowiska; jego przezroczyste ciało uzyskiwało widzialną formę tylko w lustrze, kiedy się przed nim przesuwał. Odbicie czegoś, czego nie ma. Po raz pierwszy w życiu oglądałam całą postać jednej z duchowych bestii. Moje pełne zdumienia westchnienie łączyło się z westchnieniami widowni. W szkle ujawniła się najpierw potężnie umięśniona przednia noga. Na ramieniu i podbrzuszu masywnego torsu błękit łusek nabrał mrocznego odcienia morskiej toni. Potem ukazała się broda: białe włosy gęste i zebrane w koński ogon. Przez mgnienie oka pod grubymi kosmykami widziałam smoczą perłę – źródło jego wiedzy i potęgi; zatknięta na szyi, jarzyła się niebieskim światłem.
Perłę szybko przesłoniła rozwarta paszcza; delikatne łuski i szlachetne chrapy podkreślały rozmiary zakrzywionego kła, który sterczał spod górnej wargi.
Smok odwrócił się i popatrzył na cesarza. W lustrze odbijało się duże, czarne oko i zakręcone rogi nad szerokim czołem. Usłyszałam głuchy pomruk tłumu, kiedy przednie nogi stanęły na piasku, a w lustrze giętkie ciało rozpostarło się do pełnej długości. Potem zwinęło się jak wąż i opadło za nim. Niewidoczny ciężar wzbił chmurę piasku, który osiadł na grzbiecie i wyrysował migotliwe kontury. Smok potrząsnął głową, sypiąc piaskiem na boki, po czym obejrzał swoje odbicie w lustrze. Niezmierzona głębia jego oczu nadawała mu wyraz smutku. Na ramionach rozpostarły się dwie bladoniebieskie błony, które zafalowały w słońcu niczym mokry jedwab i z powrotem się złożyły. Ciężka głowa obróciła się w naszą stronę. W lustrze widzieliśmy wyraźną linię kręgosłupa i bujną, białą grzywę. Chociaż jego oczy były teraz ukryte, wiedziałam, że nas bada, wybiera sobie ucznia.
Piasek przed lustrem poruszył się, kiedy smok postąpił do przodu. Koło mnie Quon stężał z przyśpieszonym oddechem. Lanell modlił się szeptem. Próbowałam przełknąć ślinę, ale nie chciała przejść przez suche gardło. Na piasku z szelestem przesuwał się olbrzymi wężowy ślad, gdy smok się zbliżał; ogon kiwający się z gracją przykuwał oczy do lustra. Coś zaczęło się we mnie gotować, jakby bąbelki przebijały się na powierzchnię wrzącej wody. Czyżby tak się objawiała moc smoka? Popatrzyłam na kandydatów. Niektórzy wyłamali się z szeregu i cofnęli o krok. Baret odsuwał się bokiem. Dillon jakoś wytrwał. W piasku powstawały głębokie dołki w miejscach, gdzie wbijały się pazury smoka. W lustrze jego głowa kiwała się jak pysk psa węszącego na wietrze. Zwrócił się do Bareta.
Przez moje ciało przepływał rwący potok energii. Zmrużyłam oczy, próbując przywołać mentalną wizję. Może podejdzie do mnie, jeśli pokażę mu, co potrafię? Tępe dudnienie w głowie stawało się nie do zniesienia. Smok roziskrzył się i odsłonił moim zmysłom. Czułam, jak spija mi z ciała energię. Gwałtownie obrócił głowę i z wystawionym niebieskim jęzorem smakował moją moc. Zrobił kilka kroków, potem się cofnął. Zaciskałam zęby, nie chcąc, żeby znikł, lecz upływ sił był zbyt wielki. Smok przepadł, a nagłe przerwanie połączenia sprawiło, że się zatoczyłam.
Krzyki widowni przyćmiły hałas trąb i bębnów. Spojrzałam na lustro. Czy już po wszystkim? Smok uniósł szpon i przeorał powietrze, kilka razy strzelił ogonem i przyskoczył do mnie. Nie widziałam go, lecz czułam na policzku gorący oddech. Pachniał wanilią i pomarańczami. Czyżby zamierzał mnie wybrać? Usiłowałam ponownie wywołać mentalną wizję, lecz głowa pękała mi z bólu i od pulsującej energii. W twarz sieknął mnie wzbity wysoko obłok piasku. Quon przysłonił oczy i skulił się, kiedy między nami przetoczyło się niewidzialne cielsko. Ciężki ogon otarł się o moją nogę, poczułam twarde mięśnie. Oszołomiona, pobiegłam wzrokiem do odbicia w lustrze. Smok wyprężył się za mną, żar jego ciała ogrzewał mi plecy. Zostałam wybrana? Zauważyłam, że lord Ido biegnie w moją stronę. Jego oczy nie były już puste i szeroko otwarte; mrużył je z wściekłością. Zapewne zauważył, że przywołuję bestię.
Smok raptownie obrócił się i spojrzał na cesarza ponad ciemnym lustrem. Przechylił głowę na bok i wrzasnął. Ów wrzask przypominał pisk polującego orła, tyle że był stokroć donośniejszy. Upadłam na kolana, wypuściłam z rąk miecze i zatkałam uszy. Wrzask rozbrzmiewał w mojej głowie, paraliżował zmysły. Przepływ energii zwalił mnie na ziemię. Przestałam czuć żar na plecach.
Z trudem unosząc głowę, patrzyłam, jak wężowy ślad przemieszcza się wzdłuż szeregu kandydatów. Opuszczał mnie. Lustro pokazywało, że zatrzymał się przed Baretem i Dillonem. Z powtórnym wrzaskiem zwierz rzucił się na Dillona, okrążył go niby trąba powietrzna, a przy tym smagnął ogonem Bareta i powalił go na ziemię. Najbliżej stojący kandydaci pierzchli na boki. Quon chwycił mnie za rękaw tuniki i pociągnął do tyłu. Wyrwałam się z jego uchwytu; nie mogłam się oddalać, na wypadek gdyby smok po mnie wrócił.
Na krótką chwilę drobna postać Dillona zginęła w piaszczystej zawiei. W końcu wir piasku wybuchł niby wulkan i posypał się kłującym deszczem na mnie i pozostałych kandydatów. Tylko Dillon pozostał nietknięty. Stał z zadartą głową i twarzą zastygłą w wyrazie niepomiernego zadziwienia. Spojrzałam na lustro. Patrzył smokowi prosto w oczy, a wężowe cielsko unosiło się nad nim niby sierp księżyca. Smok pochylał się, aż znalazł się o włos od twarzy Dillona. Olbrzymi łeb powoli się uniósł i odsłonił migotliwą perłę, ukrytą pod brodą. Dillon wyciągnął ręce i objął perłową kulę. Wypłynął z niej niebieski płomień; zjednoczenie chłopca i smoka nastąpiło w potokach srebrzystego hua, które nadały smokowi dostrzegalny wygląd. Widzowie z westchnieniem przenosili spojrzenie z lustra na dwie rozjarzone postacie na piasku. Kolory smoka zgasły w blasku energii, lecz czerwona tunika Dillona przykuwała wzrok niczym kałuża krwi. Bestia zamknęła oczy i zawołała donośnym krzykiem, w którym dźwięczało jedno, jedyne pytanie.
Dillon odrzucił w tył głowę. Jego łagodne, okrągłe oblicze nagle się rozciągnęło i nabrało ostrzejszych rysów.
– Tak, słucham cię! – wrzasnął, jakby odpowiadał na pytanie smoka. – Mam na imię Dillon. Słucham cię!
Zwierz wydobył z gardzieli świdrujący, triumfalny wrzask, który wzniósł się ponad ryk widowni.
Poleciałam w bok, kiedy popchnął mnie przebiegający obok lord Ido.
– Do tyłu! – rozkazał, kiwając głową na kandydatów ściśniętych pod lustrem. – Nie pętajcie się pod nogami!
Kroczył raźno po piasku, aż zatrzymał się przed smokiem i zespolonym z nim chłopcem. Podniosłam miecze i cofnęłam się. Z każdym krokiem miałam wrażenie, że coś się we mnie rozrywa. Lord Ido pokłonił się nisko smokowi, następnie zaparł się nogami w piasek i oderwał Dillona od perły. Srebrzysta energia zatańczyła na chłopcu, przeskoczyła na mężczyznę. Lord Smocze Oko odrzucił w tył głowę. Wycie zwierza mieszało się z krzykami Dillona, rozpaczającego z powodu rozłąki. W tym momencie smok rozpłynął się w powietrzu. Lord Ido chwycił bezwładne ciało chłopca i wsparł go, żeby przyjrzały mu się tłumy. Popatrzyłam na lustro. Szczurzego Smoka już nie było.
Lord Ido skinął głową na cesarskich heroldów.
– Oto wybór! – ogłosili heroldowie. – Oto Dillon, nowy uczeń szczurzego lorda Smocze Oko.
Widownia zerwała się z ławek, skandując:
– Dillon! Dillon!
Poruszył się i spojrzał na wiwatujących ludzi. Uradowany, resztką sił stanął na równych nogach. Lord Ido chwycił go za rękę, uniósł ją i zaczął okrążać arenę ze zwycięzcą.
Nienawiść rozpaliła mnie jak gorączka, wybuchła żywym płomieniem. Miecze drgnęły, zachęcone tym żarem. Aż równie szybko nienawiść wygasła i pozostawiła po sobie rozległą, bolesną pustkę. Spojrzawszy spod oka na Quona i Lanella, dostrzegłam na ich twarzach ten sam wyraz grobowej martwoty.
Zawiedliśmy.
Zawiodłam…
Quon szlochał, lecz jego płacz zagłuszały owacje widowni.
Ktoś mnie chwycił za ramię.
– Eon, chodź tędy – rozległ się czyjś głos nad moim uchem. Był to Van. Na jego łagodnej twarzy malowało się współczucie.
Urzędnicy wyprowadzali skrajem areny resztę kandydatów. Obejrzałam się na Dillona. Czemu akurat on? Szczurzy Smok podszedł najpierw do mnie. Czemu bestia odeszła? A może potwierdziła się tylko bolesna prawda: żaden smok nie wybierze kaleki?
Mój mistrz położył wszystko na jednej szali i przegrał. Podniosłam wzrok na trybuny. Nietrudno było go wypatrzyć: samotny, nieruchomy, jedyna postać na miejscach przeznaczonych dla heurysów. Chciałam uciekać, wybiec z areny, byle dalej od jego rozpaczy, byle dalej od jego pięści i nachalnego dotyku. Namacałam ukrytą monetę. Nadal ją miałam; naciągała materiał. Ale nawet gdybym postanowiła umknąć, nie uszłabym daleko. Ostatkiem sił trzymałam się na nogach, nie było więc mowy o bieganiu.
Poczłapałam za Vanem do miejsca, gdzie czekali pozostali przegrani kandydaci. Obserwowali żywiołowe poruszenie wokół osoby Dillona: heroldowie kierowali tłumem, muzycy zebrani w dwóch kolumnach uderzali w triumfalne tony. Inny urzędnik pociągnął mnie do rozsypanego szeregu. Quon wpadł na mnie z twarzą zapłakaną i szarą ze zmęczenia. Ruszyliśmy. Z przodu ktoś potknął się i został pchnięty na swoje miejsce. Usłyszałam krótkie polecenie i poczułam, że Van idzie przy mnie krok w krok i pilnie mi się przygląda.
– Wezmę ci miecze, dobrze? – zaproponował w końcu.
Zapomniałam już, że je niosę, a przecież ich ciężar powiększał moje męczarnie. Z trudem uniosłam brzeszczoty i z jeszcze większym trudem puściłam rękojeści.
– Już prawie jesteśmy na miejscu – rzekł Van.
– Czyli gdzie? – Zwilżyłam wargi. Czyżbyśmy nie szli do beczki z wodą?
– Musicie się pokłonić cesarzowi.
Popatrzyłam na niego, szukając sensu w jego słowach. Pokłonić się… cesarzowi…
– A później woda?
Kiwnął głową.
– Niebawem.
Zatrzymaliśmy się pod ciemnym lustrem, gdzie wcześniej czekaliśmy na pojedynek. Cesarz przyglądał się uroczystościom na środku areny, myśmy go nie interesowali. Jakiś roztrzepany urzędnik wypchnął do przodu Hannona i kazał mu się pokłonić. Hannon osunął się na kolana i z drżeniem skrzyżował miecze na znak pozdrowienia. Przez chwilę myślałam, że już się więcej nie podniesie, ale w końcu się pozbierał i został odprowadzony na drugą stronę lustra. Przyszła kolej na Callana, który pomału, bo pomału, ale złożył należny pokłon. Quona trzeba było podprowadzić do lustra i opuścić na piasek. Dostrzegłam jego wynędzniałe oblicze, kiedy go podnoszono. Gdyby ludzie umierali z rozczarowania, Quon spotykałby się już ze swoimi przodkami.
Następna byłam ja. Van podał mi miecze.
– Potrzebujesz pomocy? – zapytał.
Zacisnęłam palce na rękojeściach i poczułam niemrawy przypływ starożytnej mocy – wystarczający, żebym miała siłę dowlec się do lustra. Potrząsnęłam głową i ruszyłam po zrytym piasku.
Środek lustra miał zielonkawy połysk czarnej perły. Mój mistrz niegdyś nosił klejnot z taką perłą, później wymieniony na żywność. Nie zostały mu już żadne klejnoty do sprzedania, jedynie nieudaczni służący. Przez chwilę stałam wpatrzona w lustro, zbierając w sobie siły do klęknięcia. Gęsty mrok dziwnie koił zmysły. Nagle zmrużyłam oczy, ukłute jasną błyskawicą.
Znienacka u góry lustra zajaśniała promienista linia, która niczym zapalony lont przesuwała się w dół. Dzieląc szkło na dwie płaszczyzny, rozpraszała ciemność oślepiającym blaskiem, który zwalił mnie z nóg. Miecze wypadły mi z rąk. Wyrżnęłam plecami o piasek z takim rozmachem, że wszystko się we mnie zatrzęsło i straciłam oddech. Ponad lustrem dostrzegłam cesarskich gwardzistów, pochylających się z przesłoniętymi oczami. Czyżbym zrobiła coś złego? Wreszcie udało mi się wciągnąć powietrze w płuca. Za mną miarowe odgłosy uroczystości załamały się, instrumenty gubiły melodię i milkły, ludzie krzyczeli.
Energia z sykiem opływała moje ciało. Z lustra wylewała się duża, bezkształtna czerwień. Ziemia zadrżała i chmury piasku wzbiły się nad arenę. Ludzie zmykali, potykali się w popłochu – urzędnicy, widzowie i kandydaci pospołu. Odbicie w lustrze przedstawiało krajobraz falującej czerwieni i pomarańczu. Stanęłam na nogi, walcząc z potężnym naporem energii.
Jaskrawe kolory płynęły po szkle niczym wzburzona rzeka ognia i nagle znieruchomiały. Nareszcie mogłam rozróżnić jakieś kształty: szlachetnie zarysowaną paszczę z okrągłym obrysem chrapy. Dwukrotnie większą niż paszcza Szczurzego Smoka. I w końcu zobaczyłam okrągłe oko, nie mniejsze od koła powozu. Spozierało na mnie z lustra.
Kolejny smok. Smok, którego nigdy wcześniej nie widziałam.
Obraz znów się przesunął. Czerwienie, pomarańcze i żółcie obróciły się z oszałamiającą prędkością, aż ukazały się zagięte rogi nad gęstą grzywą, mieniącą się kolorami brązu i złota. Smok doszczętnie wypełnił sobą powierzchnię lustra. Powietrze nabrzmiało żarem. Usłyszałam, jak po piasku sunie olbrzymi ciężar. Na lewo i prawo ode mnie pojawiły się głębokie bruzdy. Wyciągając rękę na oślep, musnęłam aksamitne, pofałdowane łuski. Zaraz cofnęłam dłoń. Poczułam na języku głęboką słodycz cynamonu i prawie jednocześnie gorący oddech na włosach. Spojrzałam w lustro i zobaczyłam siebie, stojącą między przednimi nogami bestii – maleńką, czerwoną kruszynę, prawie niewidoczną na tle ciemnego szkarłatu smoczej piersi. Szeroka paszcza wisiała nad moją głową, kieł praktycznie mnie dotykał. Obróciłam się na pięcie.
Nade mną wiły się sploty najprawdziwszego smoka! Mogłam go zobaczyć. Ruch potężnych mięśni. Delikatny wzór na łuskach z falistymi brzegami. Połysk złotawej perły, ukrytej pod brodą. Pochylił głowę i przyjrzał mi się z bliska. Jego prawieczne spojrzenie wciągało mnie w światło i mrok, słońce i księżyc, lin i gan. Był narodzinami i śmiercią, samą esencją hua.
Oto powracał Lustrzany Smok. Zaginiony Smok.
Wielka głowa uniosła się, bym dotknęła perły. Dzielił się swoją mocą.
Uniosłam ręce z wahaniem. Czułam głuche dudnienie energii klejnotu. Tak wielka ilość czystego hua – jak to się dla mnie skończy?
Twarz owiało mi ciepłe tchnienie o korzennym aromacie. Nim się spostrzegłam, perła mocno wcisnęła się w moje dłonie, ogrzana ciałem smoka. Z jej powierzchni odrywały się złociste płomyki, których jedwabiste ukłuia lekko łaskotały. Usłyszałam gromki aplauz tłumu.
Ludzie też go widzieli. Widzieli, jak Lustrzany Smok mnie wybiera – mnie, kulawego Eona.
Rozlegały się jednak coraz głośniejsze okrzyki. Wyrwałam się spojrzeniem spod władzy Lustrzanego Smoka. Ludzie pokazywali coś palcami, kulili się w ławkach, uciekali w panice. Nad lustrami zmaterializowały się wszystkie smoki: jedenaście rosłych, wyrazistych postaci. Skóra na ich grzbietach pyszniła się barwami, w porównaniu z którymi kosztowne jedwabie wystraszonych bogaczy wydawały się wypłowiałe. Woli Smok wyciągnął w moją stronę ametystowy pazur; ciemny fiolet na jego nogach przechodził w spokojny odcień nieba o zmierzchu. Tygrysi Smok pochylił szmaragdową głowę w ukłonie, prezentując swoją bujną grzywę w kolorze mchu, upstrzoną miedzianymi cętkami. Obracając się, patrzyłam na inne smoki. Ledwie miałam czas zauważyć jutrzenkowy róż Króliczego Smoka, odważny pomarańcz Końskiego Smoka czy srebro Koźlego Smoka.
Wszystkie na mnie patrzyły swoim duchowym spojrzeniem.
Na arenie panował nieopisany harmider. Muzycy i urzędnicy gnali w stronę pochylni, ludzie wszelkiej rangi i pokroju wdrapywali się po ławkach na wyższe trybuny. W tym zgiełkliwym tumulcie jedna nieruchoma postać przyciągnęła mój wzrok. Lord Ido. Gapiąc się z osłupieniem, raz po raz zaciskał pięści. Z obróconą głową oglądał krąg smoków. Wszystkie się kłaniały Lustrzanemu Smokowi. Również mnie się kłaniały. Nawet Szczurzy Smok, ascendent. Jedenaście mocarnych bestii chyliło głowy w posłusznym ukłonie. Ogromne perły odbijały się w pierścieniu luster niczym naszyjnik należący do bogów.
Lord Ido, mrużąc oczy, zwrócił się twarzą do Szczurzego Smoka i zaparł się z pochylonymi plecami, jakby ktoś mu złożył na ramiona wielkie brzemię. Pomału uniósł ręce, spijając energię ziemi. Niezwykle wyraźnie widziałam, jak przepływa przez jego ciało – tak samo jak widziałam płomienie siedmiu ośrodków mocy. Przywoływał Szczurzego Smoka. Słyszałam jego zew, wywołujący we mnie dziwne drżenie. Domagał się uwagi. Powoli, opornie, niebieski smok uniósł głowę. Lord Ido opuścił ręce, obrócił się i skierował na mnie spojrzenie. Wydało mi się, że harde rysy jego twarzy wykrzywia przerażenie. Zaraz się wszakże uśmiechnął – wolno odsłonił zęby – i już wiedziałam, że to nie strach, lecz głód.
Lustrzany Smok nade mną zamruczał. Poczułam, jak przenika mnie coś ulotnego, niczym szept na granicy świadomości. Wiedziałam, że to coś ważnego. Przyłożyłam ucho do perły i nasłuchiwałam ze wstrzymanym oddechem. Dźwięk płynący do mnie naciskał na niewidoczną zaporę. Wychwyciłam śpiewny szelest, pozbawiony formy i znaczenia, który po chwili ucichł jak westchnienie. Rozłożyłam palce na twardej, aksamitnej powierzchni perły, prosząc w myślach, żeby pozwolono mi spróbować jeszcze raz. Ale nie było powtórki.
Perła poruszyła się pod moimi rękami, kiedy smok uniósł głowę. Wezwał mnie przeraźliwym wrzaskiem, który przenikał mnie na wskroś, docierał na samo dno jestestwa. Nie miałam się gdzie schronić przed srebrzystym potokiem energii. Obnażał moje wnętrze, zdzierał powłokę Eona. Aż odnalazł Eonę.
Prawdziwe imię rozpierało mnie od środka, wywleczone z zakamarków mojej świadomości. Musiałam wykrzyczeć światu swoje imię, uświęcić prawdę o naszym zjednoczeniu. Tego żądał smok.
Nie!
Zabiją mnie! Zabiją mojego mistrza! Zacisnęłam zęby. Imię dudniło mi w głowie, waliło kowalskim młotem, wynosiło mnie na nowe pułapy bólu. Eona! Eona! Eona!
Nie! Wydałabym na siebie wyrok śmierci. Odsunęłam twarz od perły, lecz ręce nie chciały się ruszyć, przykute tętniącą energią. Krzyknęłam, próbując przegnać z myśli to imię. Wtórował mi przeciągły wrzask Lustrzanego Smoka. Imię wciąż jednak dobijało się do mojej świadomości, wzmocnione siłą smoczej woli. Nie mogłam go odeprzeć. Lada chwila wydrze mi się z piersi.
– Jestem Eon! – krzyknęłam. – Eon!
Naparłam mocniej na perłę. Na moich rękach iskrzyła się energia. I nagle szarpnęłam się do tyłu. Przez ułamek chwili odczuwałam tylko nieznośny ból. W końcu dłonie się wyswobodziły i upadłam. Upadłam w czarną przepaść, ziejącą uczuciem straty i samotności.









Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2010-02-17 (1311 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej