Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Batman. Powrót Mrocznego Rycerza
 
Katalog - dodano
 Dotąd dobrze
- Ursula K. Le Guin
 Coś
- John W. Campbell
 Zmierzch Bogów
- Michał Gołkowski
 Czara Cieni
- Frances Hardinge
 Śpiew kukułki
- Frances Hardinge
 
- skomentowano
 Vice versa
- Milena Wójtowicz
 Rozdziobią nas Loki, wrony
- Kevin Hearne
 Cress
- Marissa Meyer
 Kroniki Belorskie
- Olga Gromyko
 Dzikie dziecko miłości
- Aneta Jadowska
 
Patronujemy
 
Szukaj



powered by FreeFind
 

''Agent JFK. Przemytnik'' - Miroslav Žamboch, Jiří W. Prochazka

Dzień pod psem


– Cofnąć się! Cofnąć się! – Umundurowany policjant rozganiał tłum ciekawskich, unosząc czarno-żółtą taśmę, aby umożliwić dwóm sanitariuszom wejście na miejsce zdarzenia.
Rozgrzany płaszcz i hełm promieniowały żarem, a pot szczypał go w oczy. Po kilku haustach duszącego dymu musiał zwalczyć odruch wymiotny. Poprzez złotawy blask wypatrywał lekarza, aż w końcu dostrzegł go obok noszowych i ruszył prosto ku nim. W rękach trzymał zawiniątko przykryte ognioodporną płachtą. Dochodzący z tyłu złowieszczy huk pożaru zmieszał się z gwarem ciżby.
– John! Kovař! – słyszał swoje nazwisko jakby ze wszystkich stron, lecz nie odzywał się, tylko uporczywie zdążał do celu.
– Powiedziałem, że nie wolno nikomu wchodzić do środka! Przez pana nie można było rozwalić tej rudery i zaczyna się teraz palić następny dom! – Vratislav Klusak, szef oddziału do likwidowania skutków katastrof przemysłowych, szczególnym trafem zjawił się jednak na miejscu. Pod błyszczącym płaszczem przeciwżarowym miał skrojoną na miarę dwurzędówkę, na wypomadowanych włosach oficerski hełm. Przed taśmą tłoczyli się reporterzy stacji telewizyjnych i gorączkowo nagrywali całą scenę. Kovař przystanął na chwilę.
Nawdychał się za dużo dymu, kręciło mu się w głowie i czuł wyskakujące na twarzy bąble. Operator i reporter największej stacji telewizyjnej przedarli się przez kordon policjantów. Klusak w okamgnieniu sprężył się jeszcze bardziej i przybrał postawę najważniejszego człowieka na świecie. Zbliżały się przecież wybory.
– Czy postawa pańskich ludzi jest bez zarzutu? Wasza „formacja” to cierń w oku armii i policji – Kovař usłyszał pytanie reportera.
– Oczywiści, pracują dla nas sami najlepsi ludzie, z wyjątkiem pewnych jednostek, których mamy zamiar się pozbyć.
John František Kovař zauważył, jak Klusak zerknął na niego z ukosa dokładnie w chwili, gdy kamera załapała go w kadrze. Po ostatniej akcji, po której opuścił służbę w jednostce, jego twarz stała się znana, a to drażniło Klusaka. Szef miał teraz okazją, by go zdyskredytować i wyraźnie mu na tym zależało.
– Doktorze! – zawołał Kovař chrapliwie i lekko uniósł zawiniątko trzymane na ramionach. Wreszcie wrócił mu głos.
– Co pan może o tym powiedzieć, kapitanie Kovař? – zwrócił się do niego Klusak.
– A idź pan do dupy, szefie.
Klusak zbladł, operator szybko filmował na przemian jednego i drugiego.
– Wyleciałeś pan! A za spowodowane szkody nieprofesjonalnym zachowaniem odpowiesz pan przed sądem! – wściekał się Klusak, a jego twarz przybrała barwę pożaru.
John Kovař skinął tylko głową i równym krokiem ruszył w stronę sanitariuszy, którzy nadbiegali od strony karetek.
– Słyszysz pan, wyleciałeś! – ryczał szef oddziału do likwidacji szkód przemysłowych, podchodząc bliżej i kładąc mu rękę na ramieniu.
Płaszcz był nadal gorący, ale Klusak nie zdążył tego poczuć, bo uderzenie prosto w nos posłało go bez przytomności na ziemię. Zabłysły flesze aparatów fotograficznych, tłum zaszemrał.
Sanitariusze z noszami zatrzymali się niezdecydowanie przed nieruchomym ciałem. Kovař położył zawiniątko na noszach i odkrył płachtę. Wyłonił się spod niej zaledwie pięcioletni chłopiec z buzią zakrytą maską tlenową.
– To by było na tyle – skomentował spokojnie agent.
– Proszę za mną, opatrzę pana – zaproponował jeden z sanitariuszy.
– Chyba nie ma potrzeby, sam pan słyszał, że wyleciałem – skinął głową i skierował się ku samochodom.


* * *



John F. Kovař zaparkował obtłuczonego rovera na miejscu, gdzie zazwyczaj stawiała swoją czerwoną skodę Linda. Bateria komórki padła, zdążył jedynie wysłać SMS-a, że dotrze do domu trochę później.
Zabrał z pracy wszystkie rzeczy, żeby nie musieć tam później wracać. Wysiadł i odetchnął głęboko. Był środek maja, a intensywny ruch drogowy w Pradze nie zdołał przytłumić wiosny w pełnym rozkwicie.
Kobieta w mini i obcisłym sweterku rzuciła mu krótkie spojrzenie, przechodząc obok. W tej właśnie chwili poczuł lekkie drgnienie gdzieś w piersi, które przypomniało mu, że jest żywy, cholernie żywy. Zwłaszcza po akcji uczucie to stawało się szczególnie intensywne.
Przez chwilę przyglądał się dziewczynie. Rajstopy we wzorki uwydatniały linie łydek i ud, materiał sukienki opinał jędrny tyłeczek. Potem zwrócił uwagę na ciemnoniebieskie auto parkujące po drugiej stronie ulicy, tuż pod zakazem zatrzymywania. Nadal udawał, że patrzy na oddalającą się kobietę, lecz kątem oka obserwował samochód. Przypominał dostawczaka skrzyżowanego z ferrari. Ścięty przód, matowe szyby, specjalny zderzak i bardzo szerokie opony wskazywały wyraźnie, że to robota na zamówienie. Bogacze miewają różne hobby, ale to auto nie wyglądało na cacuszko wariata, który radośnie pędzi trzytonowym kolosem z szybkością dwustu pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Sądząc po obtarciach karoserii, wgnieceniach blachy i obtłuczonym zderzaku, maszyna wyglądała raczej jak stary wyrobnik, któremu niczego nie oszczędzano.
Kovař zwracał uwagę na wszystko dokoła. Taki już miał nawyk.
Zakończył obserwacje i wszedł do domu. Cieszył się. Ciszą i spokojem, pogodą, tym, że zaraz zobaczy Lindę. Wbiegł na trzecie piętro, otworzył drzwi zabezpieczone przez specjalnie dobrany, wyjątkowo bezpieczny zamek, którym mógłby się pochwalić niejeden bank i natychmiast dostrzegł dwie duże torby ustawione w samym środku przedpokoju. Na jednej z nich leżała kartka:

Widziałam cię w telewizji. Obiecałeś mi przecież, że będziesz normalnym facetem, znajdziesz sobie jakieś zwykłe zajęcie, ale już ci nie wierzę. Nadal ryzykujesz, a kiedy coś ci się nie podoba, walisz po prostu pięściami kogo popadnie i co się tylko nawinie. Kochałam cię, ale nie potrafię żyć w ciągłym strachu, że coś ci się stanie i martwić się, co znowu wywiniesz. Nie umiem wyobrazić sobie, że moglibyśmy mieć razem dzieci. Twoje rzeczy są spakowane, chyba zebrałam wszystkie. Klucz wrzuć do skrzynki na listy. Przykro mi, naprawdę, ale nie potrafię inaczej. Pojechałam do rodziców. Cześć, życzę ci dużo szczęścia.

John Kovař przeczytał wiadomość jeszcze raz i długimi krokami ruszył do kuchni. Wyjął piwo z lodówki i wyszedł na klatkę schodową. To już nie był jego dom. Siedząc na schodach, pociągał powolne łyki i rozmyślał. Nagle naszła go chęć na papierosa, choć ostatniego trzymał w ustach dobre dziesięć lat temu.
Odezwała się komórka. Z niedowierzaniem sięgnął do kieszeni i wyciągnął poobijany aparat. Na wyświetlaczu widniał nieznany numer. Zdziwił się, bo bateria powinna być wyczerpana.
– Kovař – powiedział.
– John Kovař? – usłyszał w słuchawce. – John Francis Kovař?
Mówiła kobieta. Miała aksamitny, raczej niski głos, ale z tych – tego był pewien – które potrafią brzmieć bardzo szorstko.
– Tak – potwierdził. – Z kim rozmawiam?
– Lepiej spotkajmy się osobiście. Czekamy w samochodzie przed pańskim domem. Mamy dla pana interesującą ofertę.
John Kovař po raz ostatni przyjrzał się otwartym drzwiom mieszkania, które przez jakiś czas uważał za swój dom, a później zdecydowanie je zatrzasnął. Jasne było, że mężczyźni tacy jak on nie są stworzonymi domatorami.
– Zaraz będę na dole – powiedział i się rozłączył.
W tym momencie wyświetlacz telefonu zgasł. Kovař wzruszył ramionami, przekręcił klucz w zamku, a potem, dokładnie według życzenia Lindy, wrzucił go do odrapanej skrzynki pocztowej na parterze.

Wyszedł przed budynek i spojrzał na niebieski samochód.
O maskę opierała się kobieta w obcisłych spodniach i męskiej koszuli związanej na wysokości talii w węzeł. Podciągnięty materiał odsłaniał kawałek biodra i brzucha.
Nosiła płaskie buty do kostki. Ręką bez pierścionków, ale z pomalowanymi na czerwono paznokciami, przytrzymywała drzwi. Rozpięta u góry koszula odsłaniała kawałek zagłębienia między piersiami.
Nieznajoma wyglądała na nieco ponad trzydzieści lat, lecz sądząc z pozornie obojętnego, choć jednocześnie taksującego spojrzenia, jakim obdarzyła Kovařa, mogła mieć spokojnie i sto.
Kocica, wściekle niebezpieczna kocica, która ma świadomość zarówno swej prezencji, jak i możliwości, ocenił ją.
Przeszedł przez ulicę i zatrzymał się obok auta. Nic nie widział przez przednią szybę, ale mógłby się założyć, że w samochodzie siedzi towarzysz kobiety.
– Telefonowała pani do mnie przed chwilą.
– Pan jest John Francis Kovař?– zapytała.
– Zgadza się – przytaknął.
– O czym pan myśli? – zagadnęła bez związku.
– O tym, że jeśli nie sprawi pani sobie naprawdę porządnego stanika, może mieć pani problemy przy niektórych prostych ćwiczeniach gimnastycznych – odrzekł spokojnie.
Na chwilę zwęziła oczy, ale w końcu wykrzywiła usta w uśmiechu.
– Człowiek nie powinien stawiać pytań, na które nie chce usłyszeć odpowiedzi – przyznała mu punkt.
Usta miała w typie południowoamerykańskim, pełne nawet bez podkreślenia konturówką.
Mieszanka tego co najlepsze z południa i północy, stwierdził Kovař.
– Co z ofertą? – rzucił.
– Przedstawimy ją w samochodzie. Ma charakter prywatny i poufny, a w kabinie nikt nas nie podsłucha – odparła i otworzyła drzwi szerzej.
Kovař wiedział, że wewnątrz ktoś czeka i wcale mu się to nie podobało. Sytuacja nie przedstawiała się korzystnie. Nie przypuszczał jednak, aby po tylu latach służby ktoś próbował go wrobić w tak dziwaczny sposób.
– Boi się pan? – spytała szyderczo nieznajoma.
– Jestem ostrożny – odpowiedział i wsiadł do środka. Wewnątrz było mniej miejsca, niż się spodziewał, bo zgodnie z jego przewidywaniami ktoś już tam był. Wielki murzyn z ogoloną głową i taką masą mięśniową, że wystarczyłoby na obdarowanie dwóch normalnych mężczyzn. Obserwował Kovařa zagłębiony w fotelu kierowcy, nietypowo zwróconym odwrotnie do kierunku jazdy. Kobieta wsunęła się na siedzenie obok i również odwróciła fotel. Kovař usiadł, ręce położył na kolanach i spokojnie się rozejrzał.
Samochód był naszpikowany elektroniką, ale nie tylko to zwróciło jego uwagę. W otwartej szufladzie spostrzegł niewyraźny zarys czegoś, co musiało być bronią. Bronią, na którą cywile nie otrzymaliby pozwolenia. W tylnej części wozu przymocowano wymienne opony z kolcami. Kolejna rzecz niezgodna z przepisami, za to na lodzie nadzwyczaj pożyteczna.
– John Kovař, były członek formacji do likwidowania skutków katastrof przemysłowych, przedtem kapitan specjalnej jednostki działającej w składzie oddziału szybkiego reagowania – murzyn recytował monotonnie, choć z pewną pobłażliwością w głosie.
Kovař szybko stwierdził, że nie przypadną sobie do gustu.
– Misje w Iraku, Gwatemali, Izraelu i Paryżu.
Ostatnia informacja go zaskoczyła. Paryska misja była koordynowana przez Ośrodek Centralny NATO, nikt w Republice Czeskiej nie powinien się nawet domyślać, że miała miejsce. Była to najbardziej niezwykła akcja, w jakiej kiedykolwiek uczestniczył.
– Taa, to wszystko prawda. A pan kim jest, jak pan się nazywa?
– Na razie nic panu do tego – zbył go murzyn.
Kovař skinął głową.
– Dobrze, do pana będę mówił „panie Czarny” a do tej pani… – Spojrzał na kobietę.
– Monika. Monika chyba wystarczy? – odpowiedziała szybko.
– Pewnie, Monika. Całkiem fajnie. No więc, panie Czarny, albo mi pan powie, kim pan jest, dla kogo pracuje i czego ode mnie chcecie, albo wysiadam i możecie sobie straszyć kogo innego.
Murzyn gładko przełknął tyradę; nie drgnął mu żaden mięsień, tylko w oczach pojawiło się nieco więcej zimnego blasku.
– Mówiłam, Franku, że nie jesteś najodpowiedniejszym typem do werbowania takich ludzi jak John F. Kovař – przejęła inicjatywę Monika.
– Taa, dwie dziewczyny zadziałały by jeszcze lepiej – odparł Kovař.
– W chwili obecnej nie ma pan żadnych krewnych, powinności obywatelskich ani obowiązków. W piętnastu procentach przypadków tuż po rozstaniu kontaktował się pan ze swoją przyjaciółką. Do ostatniej dzwonił pan dziesięć minut temu. Zamierza pan się do niej jeszcze odezwać? – zapytał Frank. Kovař nie mógł odmówić mu profesjonalizmu.
Przełknął swoją złość.
– W piętnastu procentach przypadków? Nie mam pojęcia, o co wam chodzi. Ale nie, nie zamierzam się z nią kontaktować. Podjęła decyzję.
– Zrozumie pan, o ile przyjmie pan pracę, którą oferujemy – odpowiedziała Monika zamiast Franka. – Pracę dla agencji EF – Equilibrii Ferar…
John Kovař zauważył, że na skomplikowanej tablicy rozdzielczej, bardziej przypominającej kokpit myśliwca niż sprzęt dla kierowcy, zapaliła się nagle czerwona lampka i równocześnie odezwał sygnał dźwiękowy.
Frank i Monika poderwali się.
– Sterowany tunel jednokierunkowy, wycelowany prosto w nas! – wrzasnęła.
Oboje równocześnie przypięli się do siedzeń i obrócili ku przyrządom. Kovař nie rozumiał, o co chodzi, ale nikt nie musiał przypominać mu o pasach. Przyśpieszenie wtłoczyło go w fotel, miał wrażenie, że jego ciało przylepiło się do siedzenia.
– Trzy skrzyżowania i jesteśmy na wylotówce! – krzyczała Monika.
Kovař zauważył, że Frank żyłuje silnik aż do kresu jego możliwości. Czyli piekielnie mocno. Kątem oka dostrzegał wskazania szybkościomierza. Dwieście dwadzieścia, czterdzieści, sześćdziesiąt. Jeśli nie trafią na zielone światło, zostanie z nich wszystkich tłusta plama i kilka zwęglonych ciał. Przed przednią szybą mignęło porshe, Frank objechał je zręcznym manewrem, nadal przyspieszając. Trzysta.
– Te bękarty wciąż się nas trzymają! Ustawili niesynchronizowaną bramkę prosto na nas! – Monika musiała krzyczeć, żeby usłyszeli jej głos poprzez wycie silnika. Równocześnie jednak gorączkowo stukała w wysuwaną klawiaturę umieszczoną pod deską rozdzielczą, a w jej głosie nie było śladu paniki.
– Skoro tak, nie pozostaje nic innego jak zdrowo depnąć – odparł Frank spokojnie, jakby dotąd tylko pieścił pedał gazu.
Kovař go nie usłyszał, ale w panoramicznym lusterku połączonym z zapisem kamery szybko zobaczył, co się dzieje. W pędzie wyprzedzili policyjną skodę, która zdążyła tylko zapalić koguty i zniknęła daleko w tyle.
Czterysta.
– Szybciej, do cholery, szybciej! – ponaglała Monika. – Trzymają nas, te świnie nadal nas trzymają, a ja nic nie mogę z tym zrobić!
Powietrze za oknem przybrało złotawą barwę, Kovař miał uczucie, że otacza go pęcherz lepkiego ognia. Może nie było to tylko wrażenie, bo jednocześnie w oczy palił go pot.
– Trzy sekundy do naprowadzenia! Już nas mają! – Frank wyrwał z tablicy jakieś zabezpieczenie. Kovařowi pociemniało w oczach, ostatnia wartość szybkościomierza, jaką zdołał zauważyć, musiała być halucynacją. Przecież żadne auto nie jeździ po autostradzie z prędkością sześciuset trzydziestu kilometrów na godzinę. A może jednak?
Fotel stanął dęba i wepchnął mu kręgosłup między serce i płuca; wrażenie było takie, jakby go ktoś porządnie skopał. Na zewnątrz złoto zmieniło się w olśniewającą biel. Potem ciążenie ustało. Widział krople krwi z nosa i ust szybujące przed nim w powietrzu, ktoś ściszył do minimum hałas.
– Całkiem niezłe przyspieszenie – usłyszał swój głos. – Czy ten wózek ma dobre poduszki powietrzne?
– To porządna fura – odrzekł Frank. – Jeśli to przeżyjemy, masz u mnie piwo.
Wtedy nastąpiło pierwsze uderzenie. Jedno z wielu, a każde kolejne nie było słabsze od poprzedniego. Jakby bez końca przebijali serię elastycznych błon.
– Wyrzucam kotwicę awaryjną! – powiedziała zwięźle Monika.
Kovař nie pojmował, jak przy takich wstrząsach kobieta jest w stanie mówić.
– Jeszcze nie osiągnęliśmy poziomu krytycznego! – usiłował powstrzymać ją Frank.
– A więc kiedy, jeśli nie teraz?
Kovař nie wiedział, co zrobiła, ale biel przeszła w złoto, a potem znów za oknem zamigotała rzeczywistość. Przy pierwszym kontakcie podwozia z ziemią przygryzł sobie język. Przy następnym cały samochód pochylił się w lewo i zaczął się przewracać. Bok karoserii pogiął się, gdy auto zaszorowało o podłoże. W tym samym momencie wnętrze wypełniło się szybko krzepnącą pianą.
– Poduszki powietrzne – dotarło do Kovařa, zanim przeciążenie pozbawiło go przytomności.









Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2010-04-15 (1277 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej