Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Ostatni Patrol
 
Katalog - dodano
 Lucyfer
- Jennifer L. Armentrout
 Heroina
- Mons Kallentoft
 Czarownica
- Małgorzata Lisińska
 Tropiciel
- Małgorzata Lisińska
 Szara siostra
- Mark Lawrence
 
- skomentowano
 Diabelski Młyn
- Aneta Jadowska
 Artefakt
- Maggie Furey
 Zamęt Nocy
- Patricia Briggs
 Toń
- Marta Kisiel
 Sztylet ślubny
- Aleksandra Ruda
 
Patronujemy
 
Szukaj



powered by FreeFind
 

''Pocałunek Anioła Ciemności'' - Sarwat Chadda



„Nie będzie trudno go zabić. Ma tylko sześć lat”.
Dlaczego czuła paskudne ssanie w żołądku? Skąd ten lodowaty, lepki pot na plecach?
„Ma tylko sześć lat”.
Billi przedzierała się przez wysoką, ostrą trawę, porastającą obrzeża parku. Jesienny wiatr wiał lekko i tutaj, w Piekiełku.
„Co za nazwa dla placu zabaw!”.
Żadne dziecko nie bawiło się na nim od lat. Niskie ogrodzenie rozpadło się dawno temu i pozostały po nim tylko przegniłe deski sterczące z ziemi jak krzywe, zepsute zęby. Bujane drewniane zwierzątka obserwowały ją pustymi, zapadniętymi oczami. Poruszane wiatrem zabawki skłaniały głowy na powitanie, a ich stare sprężyny żałośnie skrzypiały.
Chłopczyk siedział na huśtawce. Jednej z trzech, pośrodku.
„Tylko sześć lat”.
Billi zbliżała się do niego, trzymając w ręku latarkę, na której delikatne światło nakładały się blask pełni księżyca i czerwone refleksy z anten radiowych, znajdujących się na szczycie Crystal Palace. Anteny przeszywały niebo jak wielkie czarne włócznie.
„Może to nie on. Może to jakieś inne dziecko.
Może nie będę musiała go zabić”.
Wyglądał zwyczajnie. Ubrany był w dżinsy na gumkę, zniszczone adidasy i niebieską bluzę w czerwone paski.
Dzieciak z sąsiedztwa.
Zwyczajny, pomijając ślady na szyi. Na białej skórze widniały purpurowe siniaki. Billi wzięła głęboki oddech i przekroczyła granicę wyznaczoną przez stare, spróchniałe ogrodzenie. Jej serce łomotało jak szalone. Wysypany żwirem plac zabaw zaśmiecony był puszkami, spleśniałymi gazetami, pokryty warstwą suchych, zbrązowiałych liści. Ale zniszczenie tego miejsca nie wynikało po prostu ze starości. Miała przed sobą wszystkie znaki. Znaki typowe dla pustkowia: siedliska diabła.
Przelano tu niewinną krew, która zabarwiła ziemię. Billi pomyślała, że jeśli miałaby odwagę wsłuchać się w ciszę, usłyszałaby echo krzyków ofiary i liście szumiące ostatnim oddechem umierającego dziecka. Ziemia nabrzmiała słodkimi, oleistymi oparami. Czuć je było w powietrzu i kiedy Billi zbliżała się do chłopca, stawały się coraz gęstsze, a po kilku krokach poczuła, jak ją duszą. Na tym piekielnym placu zabaw nie rosło nic prócz kilku szarych, powyginanych kwiatków i traw. Żuki z błyszczącymi czarnymi grzbietami oblepiały kamienie, a pod stopami dziewczyny wiły się grube, białe, świecące glisty.
– Cześć – przywitał się chłopiec.
– Cześć – odpowiedziała.
Chłopiec spojrzał na nią. Nie miał dwóch przednich zębów, a pozostałe mleczaki odsłaniał przyjemny uśmiech.
Taki jak na zdjęciu.
„Może się mylę”.
Jednak z każdym kolejnym krokiem nabierała pewności. Szczególnie przez te siniaki. W końcu zatrzymała się kilka metrów przed chłopcem. Ślady na szyi nadal miały kształt palców, po tak długim czasie.
– Przyszłaś się pobawić? – zapytał.
„Spójrz mu w oczy”. Tak jej radzono. Czy nie uczyła się tego na jednej z pierwszych lekcji w Zakonie? Oczy to okna duszy. Często wpatrywała się w swoje czarne tęczówki, zastanawiając się, co ukrywają. Może tylko jeszcze większą ciemność?
Chłopiec zeskoczył z huśtawki, Billi odruchowo zrobiła krok w tył. Nie mogła się powstrzymać.
Podniósł głowę i światło księżyca padło na jego pulchną buzię. Oczy błyszczały mu jak lusterka, jak oczy kota. Billi wpatrywała się w nie, ale niczego w nich nie dostrzegła, tylko pustkę.
„To on”.
– Przykro mi, Alex, ale przyszłam po ciebie.
– Skąd wiesz, jak mam na imię?
Wiedziała o nim wszystko. Przeczytała stare gazety, przez wiele tygodni przeszukiwała archiwa w bibliotekach. Obejrzała nawet wyblakły film nakręcony kamerą ośmiomilimetrową.
Alexander Weeks. Sześciolatek. Zamieszkały przy ulicy Bartholomew numer 25. Uczeń Szkoły Podstawowej imienia Świętego Krzysztofa. Siostra Penny.
Widziany ostatnio w 1970 roku.
– Przecież dopiero tutaj przyszedłem. Chcę do mamy.
Syn Jennifer i Paula Weeksów. Billi pamięta ich, siedzących obok jej ojca w kościele, pokazywali mu stary album ze zdjęciami. Mówili, że Alex wciąż im się śni, po tylu latach.
Że często w nocy widują jego twarz za oknem.
– Wiem, że chcesz. Ale nie możesz tu zostać.
Starała się przekonać ojca, że ma dopiero piętnaście lat, że brakuje jej jeszcze roku. Ale nalegał. Twierdził, że nadszedł czas. Czas Próby. Ostatni test przed wstąpieniem do Zakonu.
Nikt nie śmiał sprzeciwiać się Arthurowi SanGreal.
Spodziewała się Krwawych Łowów. Starcia, szału bitewnego i hałasu. Po co jej były dodatkowe lekcje walki na miecze z Percym? Nogi i ramiona miała pokryte mapą siniaków i zadrapań, które wciąż były powodem wielkiego zainteresowania pracowników i uczniów szkoły. Sądziła, że będzie walczyć z prawdziwym Bezbożnym. Z szaleńcem, wilkołakiem, może nawet z samym diabłem.
Ale nie to!
Nie zabójstwo małego chłopca.
Billi zrobiła krok naprzód.
– Dlaczego? To niesprawiedliwe!
Huśtawki wiszące obok chłopca zaczęły pobrzękiwać łańcuchami, jakby czymś poruszone. Billi znieruchomiała. Na ramionach, pomimo ciepłej kurtki, poczuła gęsią skórkę. Od Aleksa biło lodowate zimno.
– Wiem, malutki.
Odwróciła się.
Ojciec przeszedł przez ogrodzenie i zbliżał się do nich. Poczuła złość. Obiecał tylko się przyglądać, nie interweniować. Może myślał, że nie będzie w stanie tego zrobić.
Billi zerknęła na chłopca, którego miała zabić – był wyraźnie wystraszony.
Może jej ojciec miał rację.
Arthur ubrany był w garnitur, jedyny, jaki posiadał. Granatowy, znoszony. W lewej dłoni trzymał pochwę, w prawej miecz, z ostrzem długim na półtora metra. Głowicę miecza tworzył żelazny dysk z wykutymi
symbolami Zakonu: dwoma jeźdźcami na jednym rumaku. Szerokie ostrze jarzyło się srebrem w blasku księżyca. Była to brutalna broń, wykuta, by rąbać na kawałki.
Chłopiec spojrzał na ojca Billi.
– Czy ty też przyszedłeś, by mnie zabić?
Arthur zatrzymał się w połowie drogi pomiędzy chłopcem a zniszczonym ogrodzeniem i odrzucił pochwę miecza. Smutno uśmiechnął się do Aleksa. W jego lodowatych błękitnych oczach nie było cienia czułości.
– Nie, kolego. Wiesz, że nie mógłbym tego zrobić. – Spojrzał na Billi. – Bo już od dawna jesteś martwy.
– To niesprawiedliwe!
Huśtawki uderzały o siebie i coraz głośniej podzwaniały łańcuchami, karuzela zadrżała i powoli zaczęła się kręcić, skrzypiąc zardzewiałymi ośkami.
– Ten pan powiedział, że mogę nakarmić ptaszki! Ten pan powiedział…
– Został ukarany za to, co zrobił – odparł Arthur.
– Czy jest w piekle? – zapytał Alex.
– Na pewno.
Chłopiec zaczął wyć.
– Nie chciałem umierać! – krzyczał. Podniósł ręce i zaczął błagać: – Proszę, pozwólcie mi zostać. – Łzy płynęły po jego twarzy, a usta i podbródek wykrzywiły się w cierpieniu. – Jest tak ciemno, a ja jestem sam! Jest tak ciemno, boję się!
Zbliżył się do Billi, błagając.
„To tylko mały chłopiec…”.
– Nie, Billi! – krzyknął Arthur, ale za późno.
Billi upadła na kolana i objęła Aleksa. Przytuliła go mocno, do serca i…
czuje chłód przenikający jej pory, pokrywający skórę warstwą lodu. Jak jad, czarny ichor wypełnia jej żyły, pompując do krwiobiegu rozpacz i zazdrość Aleksa oraz
NIENAWIŚĆ
ponieważ został wyrwany ze słońca przez spocone dłonie, miażdżącymi palcami wrzucony w kurz i zeschłe liście, aby już nigdy nie poczuć
CIEPŁA
którego tak bardzo mu brakuje i którego pragnie najbardziej ze wszystkiego i dlatego wysysa je z niej, pozostawiając przeszywające do szpiku kości zimno, wysysa ciepło z jej płuc, pozostawiając szron, a jej
CIAŁO
pokrywa się pęcherzami, łzy zamarzają na jej policzkach, kiedy wpatruje się w mroczne, wypełnione złem oczy Aleksa, pamiętające tylko
UDRĘKĘ
która go zżera jak przeraźliwy, nieuleczalny wirus, dlatego
CIERPI
tak jak on i zimno pali jej serce, kiedy chłopiec wtula się mocniej, przywierając do niej, aby połączyć się z nią w ciemności, daleko, daleko…
Silne palce wczepiły się w ramię Billi i wyrwały z objęć Aleksa. Arthur odepchnął ją od chłopca tak mocno, że upadła na twarz.
Nie mogła się ruszyć, przemarznięta. Jej palce przypominały zaciśnięte, trzęsące się z zimna szpony.
Opętanie. Chciał ją opętać. Nie Alex. To już nie Alex. Próbowała się podnieść, ale nie mogła utrzymać się na nogach, które były jak z waty.
– Billi! – usłyszała krzyk Arthura.
Rozległ się głośny trzask, drewniane siedzenie huśtawki nagle pękło, a jej dwa uwolnione łańcuchy zaatakowały. Billi schyliła głowę, kiedy jeden z nich poleciał w jej stronę. Arthur nie zdążył zrobić uniku i dostał w czoło. Miecz wypadł mu z dłoni, a on potknął się i nagle zawisł na łańcuchu, który owinął się wokół jego szyi.
Zesztywniał.
Zwisał z rusztowania huśtawki: perwersyjna szubienica na placu zabaw. Bezskutecznie starał się rozluźnić pętlę, a jego twarz powoli robiła się purpurowa.
– Puść go! – krzyknęła Billi.
Musiała się pochylić, aby utrzymać się na nogach wiotkich jak spaghetti.
Alex nie słuchał. W jego wnętrzu płonął dziki czarny ogień, a na widok Arthura wiszącego na łańcuchu zawył niczym bestia. Krzyk przeciął skórę Billi jak sztylet.
Alex nie potrafiłby wydać z siebie takiego dźwięku. Żadne dziecko by tego nie umiało.
Pomiędzy nią a chłopcem znajdował się miecz wbity w ziemię. Wyglądał jak stalowy krucyfiks.
– Proszę cię, Alex – powiedziała błagalnie Billi.
Dłonie Arthura opadły, jego ciało zwiotczało.
Ale Alex, a raczej to coś, co go udawało, tylko się śmiało i machało rękami. Oto szalony lalkarz i ciało jej ojca, w jego rękach, jak kukiełka.
Billi wyrwała miecz z ziemi, wzbijając tumany kurzu i robaków, i zaatakowała. Alex odwrócił się i dziewczyna mocnym kopnięciem w klatkę piersiową zwaliła go z nóg.
Zmieniła chwyt i miecz zawisł nad chłopcem, jego ostry koniec celował w dół.
– Boże, wybacz mi – wyszeptała i wbiła ostrze w serce dziecka.
Wrzask rozerwał niebo. Billi zadrżała, ale jej palce zacisnęły się mocniej na rękojeści. Z rany trysnął czarny płyn, oblewając jej twarz i ubranie. Zaczęła się dławić, kiedy kropelki ektoplazmy rozprysły się na jej ustach i powoli spływały do gardła.
Wbiła miecz głębiej, przygważdżając Aleksa do ziemi.
Potem oparła się na głowicy broni i jedną ręką zaczęła przeszukiwać kieszeń, z której po chwili wyjęła mały, srebrny flakonik. Jej spocone palce nie mogły wyciągnąć zatyczki, więc wyszarpnęła ją zębami. Wylała olej na palce.
Alex spojrzał na nią i jego oczy zrobiły się ogromne. Billi wyrzuciła pustą buteleczkę, wyciągnęła miecz i upadła na kolana, tuż obok chłopca.
– Nie, Billi! Proszę! Nie chcę odchodzić!
Chłopiec wyrywał się, krzyczał i drapał, kiedy Billi starała się unieruchomić jego głowę, aby zrobić na czole znak krzyża. Alex przyciągnął ją do siebie, chwytając jej krótkie czarne włosy, i opluł cuchnącą, oleistą krwią.
– Exorcizo te, omnis spiritus immunde, in nomine Dei Patris omnipotenti – zaintonowała Billi. Trzymała głowę chłopca lewą ręką, dwa palce prawej przycisnęła najpierw do jego czoła, a potem do policzka.
– Proszę, Billi, pozwól mi zostać. Jeszcze trochę – skamlał.
Starała się nie słuchać. Musiała skończyć.
– Ego to linio oleo salutis in Christo Jesu Domino nostro, ut habeas vitam aeternam!
Ciałem chłopca wstrząsnęły spazmy. Billi w ostatniej chwili zdołała odskoczyć. Żółć zaczęła wylewać się z niego oczami, nozdrzami, ustami. Strumienie bulgoczącego, obrzydliwego płynu, wypełniły powietrze odorem brutalnej śmierci. Krzyki Aleksa cichły, w miarę jak słabł strumień lejącej się z niego substancji. Jego ciało zaczęło się rozpadać.
– Coś ty najlepszego zrobiła? – wysyczał, a jego oczy zalśniły demonicznym szaleństwem.
– Deus vult – wyszeptała Billi.
Kiedyś był to okrzyk bitewny Zakonu, teraz zabrzmiał jak przekleństwo.
Wola Boga.
W końcu chłopiec wydał z siebie ostatni krzyk, a jego szczątki zniknęły. Wyblakły zarys jego ciała unosił się jeszcze przez chwilę, ale wkrótce i on uleciał. Billi wpatrywała się w miejsce, gdzie przed momentem leżało dziecko, z którego została tylko ciemna cuchnąca plama. Zakryła twarz rękoma.
„Zabiłam go”.
Przeszła Próbę. Powinno rozsadzać ją szczęście. Tak długo i ciężko przygotowywała się do tego momentu.
Zamiast tego było jej niedobrze, czuła pustkę.
Arthur spadł na ziemię, uwolniony z uścisku łańcuchów. Zatrząsł się od suchego, ochrypłego kaszlu i powoli stanął na nogach. Potykając się, podszedł do Billi i uważnie spojrzał na ciemną plamę.
– Dobra robota. Czyste morderstwo – wychrypiał, rozcierając posiniaczoną szyję. – Przeniósł wzrok na Billi, pokrytą oślizłym płynem. – To tylko przenośnia – dodał.
Chwycił miecz, a jego ostrze wytarł starą szmatą. Dokładnie zbadał każdy centymetr w poszukiwaniu wyszczerbień i pęknięć. W końcu pokiwał głową z zadowoleniem, podniósł pochwę i wsunął do niej broń.
– Jak było w szkole? – zapytał.
– Co?!
– Jak było w szkole? Przecież byłaś dzisiaj w szkole, prawda?
– Szkoła? Jak możesz o nią pytać po tym, co właśnie zrobiłam?!
– Nic złego się nie stało. Uwolniłaś udręczoną duszę. To nie był już Alex Weeks, tylko zły duch, który wykorzystał jego najciemniejsze emocje, jego duszę. – Arthur spojrzał na zniszczoną huśtawkę. – Umarły nie powinien pozostawać na ziemi – dodał.
– Jezu, jak możesz być tak obojętny?
– Nie bluźnij, Billi.
Nagle ziemia zakołysała się pod jej stopami i Billi poczuła skurcz w żołądku. Wciągnęła zimne, nocne powietrze, ale coś wstrętnego bulgotało jej w brzuchu. Arthur z zakłopotaniem położył dłoń na jej ramieniu.
– Jak się czujesz? – zapytał.
Chciało jej się śmiać. Jak się czuje? Po tym, co zrobiła? Potykając się, podeszła do zniszczonego ogrodzenia i chwyciła się za brzuch. Ektoplazma zakręciła się w jej wnętrznościach jak żmija, prześlizgując przez gardło.
– Czuję…
Upadła na kolana i zwymiotowała. Na czarno.
Jej ciało wyginało się w torsjach. Arthur kucnął obok i wyciągnął pomiętą paczkę papierosów.
– Za pierwszym razem miałem to samo.
Zapalił.
– Witaj w Zakonie Templariuszy.
Billi padła na tylne siedzenie starego, szarego jaguara ojca. Kiedy tylko oparła policzek na znajomym chropowatym obiciu siedzenia, powieki jej opadły. Fotel zadrżał, silnik zawarczał, tak jakby stary wóz potrzebował rozgrzewki przed jazdą. Ojciec wciąż coś mówił, ale Billi niczego nie rozumiała, jego słowa mieszały się z trzaskami Radia 4 i monotonnym warkotem silnika. I tak mówił wyłącznie o sprawach templariuszy, a na dzisiejszy wieczór miała ich dosyć. Bardziej niż dosyć.
„Witaj w Zakonie Templariuszy”.
Tak jakby miała wybór.
Samochód zaczął się rytmicznie kołysać, Billi zasnęła, w końcu poddając się zmęczeniu.
Udaje, że śpi. Słyszy, jak drzwi jej sypialni powoli się otwierają i do pokoju wpada srebrna smuga światła, tuż obok jej łóżka. Billi nie otwiera oczu i oddycha miarowo.
Deski skrzypią, chociaż gość stara się zachować ciszę. Dziewczyna nie musi otwierać oczu, żeby wiedzieć kto to.
Jego ręka odgarnia włosy z twarzy Billi, a ona czuje znany jej zapach potu, oliwy i starej skóry.
Ojciec.
– Wszyscy czekają, Art – dochodzi ją szept zza drzwi. To głos Percy’ego, jej ojca chrzestnego, głęboki i miękki.
Ręka wygładza kołdrę i dotyka jej ramienia. Ojciec wzdycha i odwraca się. Później drzwi się zamykają i zapada ciemność.
Billi czeka przez chwilę, nie ruszając się, następnie wyślizguje się z łóżka. Jest wysoka jak na swój wiek, ale lekka. Pod jej ciężarem podłoga nie skrzypi. Podchodzi do drzwi, nasłuchuje.
Z zewnątrz dochodzą stłumione głosy. Nie może rozróżnić słów, ale słyszy skrzypienie krzesła na drewnianej podłodze i dźwięk wody płynącej z kranu. Są na dole, w kuchni.
Billi wie, że to, co robi, jest złe, ale musi dowiedzieć się prawdy. Ojciec nic jej nie mówi.
Dlaczego?
Dlaczego w palenisku kominka często znajduje resztki zakrwawionych bandaży? Dokąd wychodzi ojciec, kiedy myśli, że już zasnęła?
Dlaczego Billi obawia się, że nigdy nie wróci?
Dziewczynka uchyla drzwi i prześlizguje się przez szparę. Przemyka wzdłuż krótkiego korytarza, przykuca na szczycie schodów.
Nasłuchuje.
– Jeśli chłopak ma rację, nie pozostaje nam nic innego.
To zmęczony głos ojca. Jaki chłopak? To nie może być nikt ze szkoły – nikt nie pozwala dzieciom bawić się z Billi. Może to ten, którego w zeszłym tygodniu przyprowadził ojciec Balin. Chudzielec z ogromnymi błękitnymi oczami i białymi włosami. Jak miał na imię? Już wie.
Kay.
– Dziewczynka? W Zakonie? To już nawet nie głupota, to herezja! – grzmi twardy, pełen wściekłości głos Gwaine’a.
Dlaczego wciąż jest taki zły? Kiedyś przyjaźnił się z ojcem.
– Art, daj jej jeszcze trochę swobody, ma tylko dziesięć lat – przekonuje Percy.
Mówią o niej! Billi wstrzymuje oddech. Nie chce uronić ani słowa. Stawia stopę na stopniu i powoli przenosi ciężar ciała. Robi kolejny cichy krok i jeszcze jeden. Wkrótce jest już na dole, nasłuchując pod kuchennymi drzwiami.
Słyszy odkręcany kurek i wodę lejącą się do czajnika.
– Wiecie, co mówią jezuici – odzywa się głos z lekkim walijskim akcentem, to ojciec Balin. – Dajcie mi siedmioletniego chłop- ca, a zrobię z niego mężczyznę.
– Nie jesteśmy jakimiś cholernymi jezuitami – warczy w odpowiedzi Gwaine. – Jesteśmy…
– Wystarczy. Podjąłem już decyzję – mówi ojciec i wszyscy milkną.
Tak jakby się go bali. Dlaczego? Przecież nie jest nikim ważnym, tylko dozorcą, tu, w Middle Temple, podobnie jak Percy i Gwaine. Naprawia usterki, zajmuje się ogródkami, podlewa trawniki. Czy nie tak?
A może Billi w ogóle nie zna swego ojca?
– Czy sądzicie, że jestem zadowolony? Szczęśliwy z powodu tego wszystkiego, co ją czeka?
Dlaczego o niej mówią? Czy znowu będzie musiała zmienić szkołę?
Podgląda, patrząc przez wąską szparę, i widzi, jak ojciec Balin stawia stary czajnik na palniku elektrycznym. Percy, Gwaine i ojciec siedzą przy kuchennym stole. Na blacie leży coś metalowego, ale za chwilę Percy, który jest najpotężniejszą osobą, jaką Billi zna, przesiada się i całkowicie zasłania jej widok. Kiedy wielki Afrykanin się porusza, Billi zauważa coś jeszcze. Coś owiniętego w czarny, plastikowy worek na śmieci. Z którego cieknie krew.
Gwaine potrząsa głową.
– To, że jesteś mistrzem, nie daje ci prawa do podejmowania takich decyzji, Art.
Mistrzem? O czym on mówi? Mistrzem w czym?
– Prawdę mówiąc, Gwaine, właśnie to, że jestem mistrzem, pozwoliło mi podjąć tę decyzję.
Gwaine pochyla się gwałtownie do przodu.
– Przez ostatnie dziewięćset lat Zakon przestrzegał reguły, od czasów Bernarda z Clairvaux. Nie możesz tak po prostu jej odrzucić i ustalić własnej.
Arthur rozsiada się na krześle i zakłada ręce na piersiach, jego palce powoli zaciskają się w pięść, a potem rozwierają. Billi zerka to na ojca, to na Gwaine’a. Twarz Gwaine’a ciemnieje z wściekłości. Ojciec nawet nie mrugnął, kiedy spojrzał na niego swym beznamiętnym wzrokiem. Jego zimne oczy rzucają błyskawice spod ciemnych brwi.
– Mogę i zrobię to – mówi i wskazując na ojca Balina, kontynuuje: – Ty będziesz uczył ją łaciny, starożytnej greki i okultyzmu.
– Reguły zakonnej też? – pyta Balin. Arthur przez chwilę waha się, a potem przytakuje.
– Tak jest.
Klepie Percy’ego po jego potężnym ramieniu.
– Z tobą będzie ćwiczyła walkę z bronią.
Billi dostrzegła delikatny uśmiech na ustach swojego opiekuna. Ma on na sobie czerwony szalik, który kupiła mu na Boże Narodzenie, na jego szyi wygląda jak wstążka zawiązana wokół potężnego dębu.
– Oczywiście – odpowiada. – Masz na myśli jakąś konkretną broń? Miecze, sztylety, drągi?
– Wszystko – mówi Arthur. – Ja będę ją uczył walki wręcz.
– Arthurze, błagam cię. Proszę, rozważ to raz jeszcze. – Gwaine nie poddaje się. – Pamiętasz, co się stało z Jamilą.
Billi drgnęła, usłyszawszy imię swojej mamy. W pokoju zapada cisza, Billi patrzy na ojca. Dzisiaj, po pięciu latach od zabójstwa matki, nadal widać ból na jego twarzy.
Arthur dźga Gwaine’a palcem.
– Historia i arabski.
Gwaine podskakuje, jego twarz robi się czerwona.
– Twoja arogancja zabiła żonę, zabije również córkę!
Billi krzyczy, kiedy zaciśnięta pięść Arthura uderza nad stołem w szczękę Gwaine’a, zrzucając go z krzesła. Gwaine upada z hukiem, potrącając Balina i zwalając tacę z kubkami na podłogę. Billi ciągle krzyczy, kiedy kubki rozpryskują się na kawałki, a herbata rozlewa.
Mężczyźni nie zwracają uwagi na rozbite naczynia. Wszyscy patrzą na nią.
Krzesło skrzypi, kiedy Arthur wstaje. Ma zimną, nieruchomą, przerażającą twarz. Wskazując na miejsce tuż przed sobą, mówi do Billi:
– Do mnie, natychmiast.
Gwaine z trudem się podnosi, ignorując pomoc Percy’ego.
– Mała żmija. Jak długo tu podsłuchuje…
– Skończ już, Gwaine – prosi Percy.
Spojrzenia Billi i Gwaine’a spotykają się, Billi czuje kipiący w niej gniew. Nie ma racji. Śmierć jej matki nie była winą ojca. Bardzo ją kochał. Nigdy by jej nie skrzywdził. Nigdy nie skrzywdzi Billi. Wie, co mówią za jej plecami w szkole, ale to nieprawda. Jej ojciec jest niewinny. Tak powiedział sędzia.
Wieki całe trwało, zanim zdołała przejść przez kuchnię i stanąć przed ojcem. Spojrzała na Percy’ego, aby odzyskać pewność siebie – nic złego nie może jej spotkać, kiedy on jest w pobliżu – ale jego zazwyczaj przyjazna twarz wygląda teraz jak zimny głaz.
Billi staje przed ojcem i zmusza się do spojrzenia w jego surowe oczy. Kiedy w końcu to robi, nie może powstrzymać drżenia nóg.
– Dlaczego podsłuchiwałaś? – pyta ojciec.
To niesamowite, jak zdenerwowanie zmienia jego głos – staje się spokojny i płaski.
– Ja tylko… chciałam wiedzieć.
– Co chciałaś wiedzieć?
Billi bierze głęboki oddech. Wszystko. Chciałaby wiedzieć wszystko. Od czego zacząć? Dlaczego Gwaine mówił o takich rzeczach? Dlaczego w ten sposób o niej rozmawiają? Już wie, od czego zacznie – od niego.
– Dokąd wychodzisz? Czym się zajmujesz?
Arthur przez długi czas w milczeniu wpatruje się w twarz córki. Tak jakby szukał czegoś w jej oczach. W końcu kiwa głową.
– Proszę, zobacz, czym się zajmuję – mówi i odchodzi od stołu.
Billi z trudem łapie powietrze. Na ciemnym dębowym stole leży miecz. Jest olbrzymi. Jego ostrze jest szersze od dłoni dziewczynki, a całość tak duża jak ona. Głowica miecza leży bliżej i Billi widzi, że wyrzeźbiono na niej wizerunek dwóch rycerzy dosiadających jednego konia. Chociaż miecz najwyraźniej został wytarty, na jego wypolerowanym ostrzu nadal znajdują się ślady krwi.
Obok leży potężny rewolwer z długą lufą. Tuż przy nim trzy srebrne naboje.
Billi wpatruje się w broń. Chwilę później odwraca się do ojca.
– Nie napadacie chyba na banki?
Arthur spogląda pogardliwie i nic nie mówi. Odpakowuje coś z czarnego plastikowego worka.
Billi z trudem powstrzymuje się od krzyku, kiedy widzi wyłaniającą się z czarnej folii odciętą kończynę.
To psia łapa. Silnie umięśniona, z groźnymi żółtymi pazurami, długimi jak jej palce. Ten pies musiał być wielki jak lew!
– Zabiłeś psa?
– Wilka – odpowiada Arthur. – Pokaż jej, Balin.
Balin delikatnie unosi srebrny krucyfiks wiszący na jego szyi i, zaciskając go w prawej dłoni, lewą dotyka zwierzęcej łapy.
– Exorcizo te – szepce, po czym się odsuwa.
Billi obserwuje łapę. Nic się nie dzieje.
Czy to jakiś dowcip? Czy wiedzieli, że podsłuchiwała? Spodziewa się, że zaraz wszyscy wybuchną śmiechem, zachwyceni, że udało im się ją nastraszyć.
Łapa zaczyna się zaciskać. Grube pazury pokrywają się ciałem, a szorstka szara sierść wtapia się w skórę. Kończyna skręca się i przeobraża, zmieniając kształt i kolor. Nie ma śladu po sierści, widać tylko jasną skórę. Łapa stała się dłonią z pięcioma palcami. Billi widzi teraz przed sobą odcięte ludzkie ramię. Cała zaczyna drżeć, a jej skóra pokrywa się zimnym potem. Chciałaby uciec i ukryć głowę pod poduszką, ale nie może oderwać wzroku od odciętego ramienia.
– Dotknij – zachęca Arthur.
– Nie!
– Dotknij.
Billi patrzy na odciętą rękę. Już przestała się zmieniać. Widać paznokcie, długie i brudne, normalne paznokcie, a nie pazury. Billi wyciąga dłoń, choć boi się, że odcięta kończyna może nagle wrócić do życia i chwycić jej rękę.
Nic się nie dzieje. Billi opuszcza dłoń i opiera na odciętym ramieniu. Jest martwe, czuje, jakby dotykała mięsa. Niczym się nie różni od kurczaka, którego kupuje u rzeźnika. Zimne, trochę twarde, ale to nie ramię, to martwa substancja. Walące z ponaddźwiękową prędkością serce w końcu zwalnia, drżenie ustępuje.
To po prostu zwyczajne mięso.
Billi się cofa i Arthur z powrotem zawija kończynę w czarny plastik. Kładzie dłoń na ramieniu córki i długo na nią patrzy.
– Strach ma wielkie oczy – mówi.
*
Chłód świtu kąsał szyję Billi, budząc ją ze snu. Nie, to nie sen, tylko wspomnienia. Choć minęło już pięć lat, wydarzenia nie straciły wyrazistości. Pamięta, jak Gwaine z gniewem spoglądał na Arthura i bez przekonania przepraszał za swe słowa. Od tamtej pory w jego relacjach z ojcem dawało się wyczuć jakieś napięcie. Billi właściwie nie pamięta niczego, co wydarzyło się wcześniej, tak jakby tamta noc była początkiem jej życia. Jęknęła i skuliła się na siedzeniu, starając się odgrodzić od zimna wpadającego do auta przez otwierane drzwi.
– Jesteśmy w domu – powiedział Arthur. – Zjedz coś, za godzinę jutrznia.
Dlaczego? Ciągle nie potrafiła zrozumieć, dlaczego musi się modlić. Przecież templariusze zostali oskarżeni i skazani za herezję. Nie byli więc prawowiernymi chrześcijanami. Ojciec jednak często powtarzał, że wiara w Boga to nie to samo, co wierność religii. Mimo to templariusze często wykorzystywali w walce modlitwy, egzorcyzmy, krucyfiksy. Billi traktowała je tak samo jak umiejętność posługiwania się mieczem. Modlitwa i wypolerowane ostrze były narzędziami templariuszy w walce z Bezbożnym.
Billi spojrzała na zegarek, wskazywał 5:33. Nawet ptaki jeszcze się nie zbudziły, a on chce, żeby przyszła na poranne nabożeństwo? Czy nie wystarczy, że całą noc walczyła z duchem? Obserwowała, jak otwiera bagażnik i wyjmuje z niego Miecz Templariuszy. Wysunął go z pochwy do połowy, żeby po chwili szybko schować.
– Nie mogę dostać jakiejś dyspensy? No wiesz, ze względu na Próbę?
Arthur przecząco pokręcił głową.
– Tym bardziej powinnaś pojawić się na modlitwie. Masz za co dziękować.
Dziękować? Dziękować za to, że prawie została opętana? Za to, co zrobiła? Ciągle sobie powtarzała, że nie zabiła sześciolatka, lecz złego ducha, który przybrał postać dziecka, ale przychodziło jej to z trudem. Wysiadła z samochodu i skuliła się z zimna. Było jeszcze ciemno, a lodowaty wiatr niósł ze sobą podmuch zimy. Zadrżała.
– Przestań – rzucił Arthur. – Templariusz nie drży.
Ich spojrzenia się spotkały. Nie mógł już patrzeć na nią z góry, tak jak kiedyś, była na to za wysoka. Może tak naprawdę nie był jej ojcem? To by wiele wyjaśniało – trudno o dwie tak różne osoby. Billi była podobna do swojej pakistańskiej mamy – wysoka, szczupła, z ciemnymi oczami. On był barczysty, miał bladą pooraną bruzdami, stwardniałą od długich lat boju twarz, w której dominowały wściekle niebieskie oczy. Jego włosy, kiedyś czarne, teraz gęsto przetykała siwizna. Z dezaprobatą pokiwał głową, potem odwrócił się i odszedł.
Billi skutecznie zwalczyła pragnienie, aby wystawić w jego kierunku środkowy palec.
– Zaraz będę – wymamrotała.
Przeszła przez wybrukowany dziedziniec King’s Bench Walk, lawirując pomiędzy kilkoma zaparkowanymi autami, i podążyła za ojcem do domu przy Middle Temple Lane. Templariusze posiadali kilka domów w londyńskiej dzielnicy Temple. W jednym z nich mieszkała Billi z ojcem. Był to wąski edwardiański budynek,
farba łuszczyła się z ram okiennych, a ceglana fasada wymagała napraw, dachówki były wyszczerbione i wielu brakowało. Nad drzwiami wejściowymi, pomalowanymi na czerwono, znajdowała się malutka nisza, w której umieszczono figurę świętego Jerzego walczącego ze smokiem. Arthur otworzył drzwi i Billi wskoczyła do środka. Ojciec zapalił światło w holu. Miękki złoty blask rozjaśnił ciemną drewnianą podłogę i wypłowiały dywan, wiodący do schodów z kutą żelazną balustradą.
– No i co, żadnej imprezy na moją cześć? – rzuciła oschle Billi.
– Jeśli marzysz o balonikach, to idź do cyrku.
Typowe. Zawsze musiało być tak, jak on chce. W zamian żadnego słowa pochwały. Wszyscy templariusze wstępowali do Zakonu po osiągnięciu dojrzałości, tylko ona i Kay zostali jego członkami, będąc jeszcze dziećmi. Kay, jedyny przyjaciel, jakiego miała. Ale nawet on zniknął, odesłany przez ojca.
Billi szła przez słabo oświetlony korytarz, mijając obrazy przedstawiające dawnych Wielkich Mistrzów Zakonu i sceny batalistyczne. Zatrzymała się przy Jakubie de Molay, ostatnim mistrzu templariuszy, i powiesiła płaszcz na stojącym obok wieszaku. Mistrza przedstawiono we wspaniałej zbroi i białym płaszczu z wielkim czerwonym krzyżem, dłoń miał wspartą o rękojeść miecza. Czego dokonałby dzisiaj w Zakonie? Pozbawiony środków do życia, otoczony kilkoma rycerzami działającymi z ukrycia pod dowództwem Arthura, byłego kryminalisty i beznadziejnego rodzica? Pokręciła głową. Niczego by nie wskórał. Prawdziwy Zakon już dawno przestał istnieć, wraz z Jakubem de Molay, uznanym za heretyka i wyznawcę diabła, a następnie spalonym na stosie przez inkwizycję.
Arthur zniknął w kuchni, na piętrze, a Billi weszła jeszcze wyżej. Zrzuciła buty i ruszyła do łazienki. Zabulgotało w rurach, kiedy odkręciła kran.
Woda przyjemnie parowała, a Billi zajęła się oglądaniem obrażeń. Siniak na policzku był jaskrawokrwisty. Nie miała szans na to, aby przykryć go pudrem.
Niech to szlag. I tak szkolny pedagog żywo się nią interesował.
Rozcięcie na kolanie, z poniedziałkowej lekcji walki mieczem, właściwie już zaschło. Na szczęście nie trzeba było zakładać szwów, ale na żebrach widniał czerwony, groźnie wyglądający ślad, który zdobyła dzięki Percy’emu i jego drągowi. Powoli się obróciła, krzywiąc się, kiedy mięśnie napinały się pod błyszczącą śniadą skórą.
„Przynajmniej nie mam złamanego żebra”. Billi wpatrywała się w swoje odbicie, do momentu kiedy zniknęło w gorącej parze. Odwróciła się od lustra i, obolała, weszła do wanny.









Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2010-10-10 (1117 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej