Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Miasto upadłych aniołów
 
Katalog - dodano
 Epoka diamentu
- Neal Stephenson
 Kroniki Jaaru. Tajemne imię
- Adam Faber
 Hajmdal. Księżyce monarchy
- Dariusz Domagalski
 Alyssa i czary
- A.G. Howard
 Prawda i iluzja
- Jennifer Sommersby
 
- skomentowano
 Artefakt
- Maggie Furey
 Zamęt Nocy
- Patricia Briggs
 Toń
- Marta Kisiel
 Sztylet ślubny
- Aleksandra Ruda
 Marzyciel
- Laini Taylor
 
Patronujemy
 
Szukaj



powered by FreeFind
 

''Wschodzący księżyc'' - Keri Arthur



Noc była cicha. Zbyt cicha.
Owszem, było już grubo po północy, ale w końcu był to piątkowy wieczór, a ten czas zazwyczaj oznaczał dobrą zabawę. Przynajmniej dla tych, którzy byli singlami i nie pracowali na nocną zmianę. Ta część Melbourne może i nie należała do najbardziej rozrywkowych części miasta, ale znajdował się tu jeden klub nocny, którego bywalcami byli zarówno ludzie, jak i inne stworzenia. I choć często w nim nie bywałam, uwielbiałam muzykę, którą tam grali. Uwielbiałam tańczyć do niej na ulicy, gdy wracałam do domu.
Ale tego wieczoru nie słyszałam żadnej muzyki. Żadnego śmiechu. Nawet pijackiej burdy. Jedynym dźwiękiem, rozbrzmiewającym na wietrze, był stukot pociągu odjeżdżającego ze stacji i gwar ruchu ulicznego dobiegający z pobliskiej autostrady.
Klub stanowił znane miejsce spotkań dilerów i ich ofiar, więc policja regularnie robiła na niego naloty i go zamykała. Być może znowu wpadli.
Tylko dlaczego w takim razie nie było nikogo na ulicy? Żadnych zrzędzących imprezowiczów zmuszonych do zmienienia miejscówki?
I dlaczego wiatr niósł ze sobą zapach krwi?
Poprawiłam uwierającą mnie w ramię torbę, po czym zeszłam z na wpół oświetlonego peronu stacji i wbiegłam po schodach prowadzących na Sunshine Avenue. Światła przy wyjściu z peronu były zgaszone. Gdy tylko znalazłam się na ulicy, pochłonął mnie mrok.
Zwykle ciemność mnie nie niepokoi. W końcu jestem stworzeniem księżyca i nocy, przyzwyczajonym do włóczenia się po ulicach o nieludzkiej porze. Tej nocy jednak, choć księżyc zmierzał ku pełni, jego srebrzyste światło nie mogło przebić się przez grubą warstwę chmur. Mimo to czułam, że i tak rozpalało w moich żyłach żar, który będzie przybierał na sile wraz z każdą nadchodzącą nocą.
Jednak to nie zbliżająca się pełnia wprawiła mnie w zdenerwowanie. Powodem nie był również brak jakichkolwiek oznak życia pochodzących, z hałaśliwego zazwyczaj, klubu. Chodziło o coś innego. Coś, czego nie mogłam nazwać. Coś złego wisiało w powietrzu, a ja nie miałam pojęcia, co to takiego.
Na pewno było to coś, czego nie mogłam zlekceważyć.
Zawróciłam z ulicy prowadzącej do mieszkania, które dzieliłam ze swoim bratem bliźniakiem, i ruszyłam w stronę klubu. Możliwe, że tylko uroiłam sobie zapach krwi albo swój niepokój. Możliwe, że cisza panująca w klubie nie miała z tym nic wspólnego. Ale jedno było pewne – musiałam to sprawdzić. Inaczej nie mogłabym spokojnie zasnąć.
Oczywiście, ciekawość to pierwszy stopień do piekła, nie tylko tego ludzkiego, lecz i tego dla wścibskich wilkołaków – albo, tak jak w moim przypadku, półwilkołaków. A moja zdolność do pakowania się w kłopoty przysporzyła mi przez lata więcej zmartwień, niż wolałabym pamiętać. Mój brat zazwyczaj stał po mojej stronie, walcząc ze mną albo wyciągając mnie z tarapatów. Ale dziś wieczorem Rhoan był poza domem i nie mogłam się z nim skontaktować. Jako strażnik pracujący dla Departamentu ds. Innych Ras często znikał, wykonując misje, o których nawet mi nie mógł pisnąć słówka.
Ja również pracowałam dla departamentu, jednak nie jako strażnik, tylko zwykły pracownik biurowy. Nie byłam wystarczająco bezwzględna, by wstąpić w ich szeregi – chociaż, tak jak większość ludzi w jakikolwiek sposób pracujących dla departamentu, podchodziłam do specjalnych testów. Ucieszyłam się, gdy je oblałam, bo osiemdziesiąt procent pracy strażnika to zabójstwa. Mogłam sobie być półwilkiem, ale nie byłam mordercą. To Rhoan był jedyną osobą w naszej małej rodzinie, która odziedziczyła ten szczególny instynkt. Gdybym ja posiadała jakiś talent, z pewnością byłby tylko źródłem kłopotów.
A te i tak zawsze na siebie ściągam, wtykając nos w nie swoje sprawy. Ale czy to ma mnie powstrzymać od działania? W życiu!
Uśmiechając się nieznacznie, wcisnęłam ręce w kieszenie płaszcza i przyspieszyłam kroku. Moje dziesięciocentymetrowe szpilki stukały o beton. Dźwięk zdawał się odbijać echem od pogrążonej w ciszy ulicy. Gdyby jednak naprawdę coś tam się działo, byłabym spalona. Weszłam więc na pas uschniętej trawy oddzielającej jezdnię od chodnika i ruszyłam dalej, starając się nie wbijać obcasów w ziemię.
Ulica zakręcała w lewo. Zrujnowane domy, stojące po obu jej stronach, dalej ustępowały miejsca równie zniszczonym fabrykom i magazynom. Nocny klub Vinniego znajdował się mniej więcej w połowie ulicy i nawet stąd widziałam, że był zamknięty. Neony, w kolorach krzykliwej czerwieni i zieleni, nie świeciły się, a przed budynkiem nie było ani śladu, kłębiącego się zwykle, tłumu stałych bywalców.
Woń krwi i poczucie, że coś jest nie tak, wzmacniały się z minuty na minutę.
Przystanęłam przy eukaliptusie i głęboko wciągnęłam powietrze, by wśród zapachu lekkiej bryzy wyłapać wonie, które mogłyby zdradzić, co działo się w klubie. Oprócz intensywnego zapachu krwi, czułam jeszcze trzy inne: odchodów, potu i strachu. Sądząc po sile tych dwóch ostatnich, musiało się tam stać coś naprawdę poważnego.
Przygryzłam wargę, zastanawiając się, czy powiadomić departament. Nie byłam głupia – no, przynajmniej nie całkiem – a to, co działo się w tym klubie, pachniało poważnymi kłopotami. Tylko co niby miałabym zameldować? Że wiatr niósł ze sobą zapach krwi i gówna? Że klub, który zwykle stał otworem w każdy piątkowy wieczór, ni z tego, ni z owego został zamknięty? Prawdopodobieństwo, że wyślą tu swoje oddziały na podstawie tak bezsensownego strzępu informacji, było zerowe. Musiałam podejść bliżej i sprawdzić, co dokładnie się stało.
Ale im bliżej podchodziłam, tym bardziej żołądek skręcał mi się ze strachu, a ja coraz bardziej utwierdzałam się w przekonaniu, iż wewnątrz działo się coś strasznego. Zatrzymałam się w ocienionym wejściu do magazynu, stojącego niemal naprzeciwko klubu Vinniego, i obserwowałam budynek. Nie paliły się w nim żadne światła. Nie wybito też ani jednej szyby. Frontowe, metalowe drzwi zamknięto, a pomalowane na czarno okna chronione były przez grube kraty. Boczną bramę zamknięto na kłódkę. Praktycznie rzecz biorąc, budynek wyglądał na bezpieczny. I pusty.
A jednak coś znajdowało się w środku. Coś, co stąpało ciszej niż kot. Coś pachnącego umarłym. Albo raczej nieumarłym.
Wampir.
Sądząc zaś po ciężkim zapachach krwi i ludzkiego potu, które towarzyszył jego przyprawiającej o mdłości woni, wampir nie był sam. A to już mogłam zgłosić. Sięgnęłam do torby po komórkę i w tym momencie dotarło do mnie, że nie stoję już sama na ulicy. Uświadomił mi to obrzydliwy odór niemytego ciała, który od razu zdradził, z kim mam do czynienia.
Odwróciłam się, przenikając wzrokiem ciemność gęstniejącą na środku drogi.
– Wiem, że tam jesteś, Gautier. Pokaż się.
Rozległ się chichot, jego niskie brzmienie podziałało mi na nerwy. Gautier wyszedł z cienia i podszedł do mnie spacerowym krokiem. Był napuszonym palantem, który nienawidził wilkołaków niemal tak mocno jak ludzi, za których ochronę mu płacono. Był jednym z najbardziej skutecznych strażników departamentu, a plotka głosiła, że wielkimi krokami zmierza prosto na szczyt.
Jeśli tam dotrze, odejdę. Facet był draniem przez duże D.
– A ty co tutaj robisz, Riley Jenson? – Jego głos, tak jak ciemne włosy, był gładki i oślizgły. Wyglądało na to, że zanim został zmieniony, pracował jako akwizytor. To było widać, nawet po śmierci.
– Mieszkam niedaleko. Jaką ty masz wymówkę?
Odsłonił zakrwawione kły w nagłym uśmiechu. Pożywił się, i to całkiem niedawno. Spojrzałam w stronę klubu. Z całą pewnością nawet on nie mógł być aż tak zdeprawowany. Nie mógł aż tak wymknąć się spod kontroli.
– Jestem strażnikiem – powiedział, zatrzymując się kilka kroków ode mnie, jak na mój gust o kilka kroków za blisko. – Płacą nam, żebyśmy patrolowali ulice i chronili ludzi.
Potarłam dłonią nos, niemal żałując – i to nie po raz pierwszy, od czasu gdy pierwszy raz miałam do czynienia z wampirami – że mój zmysł węchu jest taki wyostrzony. Już dawno temu zrezygnowałam z prób nakłaniania tych istot do brania regularnych kąpieli. Nigdy nie zrozumiem, jakim cudem Rhoan znosił ich towarzystwo.
– Pojawiasz się na ulicach tylko wtedy, gdy wypuszczą cię na łowy – powiedziałam i wskazałam na klub. – To dlatego zostałeś tu wysłany? Żeby wszcząć śledztwo?
– Nie. – Spojrzenie jego brązowych oczu wwierciło się we mnie i poczułam, jak dziwne mrowienie sprawia, że moje myśli zaczynają brzęczeć.– Skąd wiedziałaś, że tu jestem, skoro moje ciało spowijał cień?
Brzęczenie przybrało na sile. Uśmiechnęłam się. Próbował zablokować moje myśli, by wymusić odpowiedź – czyli zrobić coś, co zwykle robią wampiry, gdy wiedzą, że nie uzyskają odpowiedzi dobrowolnie. Oczywiście takie blokady zostały uznane za nielegalne kilka lat temu w ustawie o prawach człowieka, dokładnie precyzującej, co jest, a co nie jest akceptowalnym zachowaniem innych ras w stosunku do ludzi. Lub w stosunku do innych gatunków, jak w naszym przypadku. Problem w tym, iż wymogi prawa dla umarłych znaczą tyle co nic.
Tylko że ze mną i tak nie miał szans, bo byłam czymś, co nie miało racji bytu – dzieckiem wilkołaka i wampira. To mieszane dziedzictwo dało mi odporność na wampirze zdolności do kontrolowania myśli. Zresztą, tylko dlatego pracowałam w sektorze oficerów łącznikowych departamentu. Gautier powinien zauważyć moją odporność, nawet jeśli nie znał jej przyczyny.
– Przykro mi to mówić, ale twój zapach pozostawia wiele do życzenia.
– Szedłem pod wiatr.
Cholera. Rzeczywiście.
– Dla wilka niektóre zapachy są silniejsze od wiatru. – Zawahałam się, ale nie mogłam się powstrzymać, by nie dodać: – Wiesz, może i jesteś jednym z nieumarłych, ale z pewnością nie musisz cuchnąć jak oni.
Zmrużył oczy i zamarł w bezruchu, przypominając węża gotującego się do ataku.
– Dobrze by było, gdybyś zapamiętała, czym jestem.
– A ty mógłbyś nie zapominać, że jestem wyszkolona w obronie przed takimi, jak ty.
Parsknął śmiechem.
– Przeceniasz swoje umiejętności. Tak jak wszyscy łącznicy.
Może i tak, ale za cholerę bym się do tego nie przyznała, bo było to dokładnie to, czego chciał. Gautier nie tylko uwielbiał drażnić rękę, która go karmiła, ale także często ją kąsał. I to dotkliwie. Ci na górze pozwalali, by uchodziło mu to na sucho, bo był piekielnie dobrym strażnikiem.
– Mimo że naprawdę fajnie mi się tu z tobą stoi i wymienia obelgi, to chciałabym wiedzieć, co się dzieje w tym klubie.
Rzucił spojrzenie w stronę budynku, a we mnie coś się uspokoiło. Ale tylko odrobinę. Przy Gautierze lepiej się zbytnio nie relaksować.
–W tym klubie jest wampir – powiedział.
– Tyle to sama wiem.
Obrzucił mnie stanowczym spojrzeniem morderczych, brązowych oczu.
– Niby skąd? Jeśli chodzi o wyczuwanie wampirów, wilkołak nie jest lepszy od człowieka.
Wilkołak może i tak, ale ja nie byłam nim w pełni. To moje wampirze zmysły zlokalizowały wampira w tym budynku.
– Zaczynam myśleć, że wampirza populacja powinna zmienić nazwę na „wielkie brudasy”. Tamten cuchnie niemal tak samo, jak ty.
Jego oczy znów się zwęziły i poczułam, że robi się niebezpiecznie.
– Któregoś dnia posuniesz się o krok za daleko.
Być może. Jednak przy odrobinie szczęścia nastąpi to po tym, jak ktoś pozbawi go tej całej jego arogancji. Machnęłam ręką w stronę klubu Vinniego.
– Czy są tam jacyś żywi ludzie?
– Tak.
– A masz zamiar coś z tym zrobić?
Jego uśmiech był zdecydowanie paskudny.
– Nie.
Zamrugałam. Spodziewałam się po nim wielu rzeczy, ale z pewnością nie tego.
– Dlaczego, do cholery, nie?!
– Bo dziś wieczorem poluję na coś znacznie większego.
Jego spojrzenie prześlizgnęło się po moim ciele, aż przeszły mnie dreszcze. Nie żeby miało to jakiś seksualny podtekst – Gautier nie był mną zainteresowany, tak samo jak ja nim. Chodziło raczej o spojrzenie drapieżnika mierzącego wzrokiem swój następny posiłek.
Podniósł wzrok i wyzywająco spojrzał mi w oczy.
– Jeśli uważasz, że jesteś tak cholernie dobra, to sama możesz się tym zająć.
– Nie jestem strażnikiem. Nie mogę...
– Możesz – wtrącił – bo jesteś łącznikiem i zgodnie z prawem możesz interweniować, jeśli zajdzie taka potrzeba.
– Ale...
– W klubie jest pięć żywych osób – powiedział. – Jeśli chcesz utrzymać je przy życiu, musisz sama je uratować. Jeśli nie, zadzwoń do departamentu i czekaj. Tak czy inaczej, ja stąd spadam.
Okrył się nocą i zniknął mi sprzed oczu. Moje wampirze i wilkołacze zmysły namierzyły jego ukrytą postać, gdy zmierzał na południe. Naprawdę sobie poszedł.
Kurwa.
Ponownie spojrzałam na klub. Nie słyszałam bicia serc i nie miałam pojęcia, czy Gautier mówił prawdę o żywych ludziach w środku. Mogłam być w połowie wampirem, ale nie piłam krwi, a moje zmysły nie dostroiły się do tego rytmu życia. Mimo to wyczuwałam zapach strachu, a z pewnością nie czułabym go, gdyby w klubie nie znajdowała się żywa osoba.
Nawet gdybym zadzwoniła do departamentu, nie zjawiliby się tu na czas. Musiałam wejść do środka. Nie miałam wyboru.
Wyjęłam komórkę z torby i szybko wcisnęłam numer awaryjny departamentu. Gdy odezwała się centrala, podałam szczegóły i opowiedziałam, co się dzieje. Pomoc miała pojawić się za dziesięć minut.
Za dziesięć minut ci w klubie mogą już nie żyć.
Wepchnęłam telefon do torby i ruszyłam przez ulicę. Wprawdzie odziedziczyłam wampirzą zdolność do zmieniania się w cień, jednak nie zawracałam sobie głowy, by jej teraz użyć. Wampir w środku wiedział, że nadchodziłam – słyszał przyspieszone bicie mojego serca.
Czy biło tak ze strachu? O, tak... Jaka zdrowa na umyśle, normalna osoba nie czułaby strachu przed wejściem do wampirzego gniazda? Tak się jednak składało, że strach i ja przeżyliśmy razem wiele przygód. Nie udało mu się mnie wcześniej powstrzymać, więc i teraz tego nie zrobi.
Gdy dotarłam do chodnika, zatrzymałam się i uważnie obejrzałam metalowe drzwi. Choć czułam narastającą potrzebę pośpiechu, wiedziałam, że nie mogę jej ulec. Nie, jeśli chcę uratować komuś życie.
Drzwi były zabezpieczone zwykłymi kłódkami. Normalnie, gdy zamykano klub, chroniła je jeszcze antywłamaniowa krata podobna do tych na oknach. A więc Vinnie z częścią personelu byli w środku.
Zamknęłam oczy i wzięłam głęboki wdech. Z lewej strony napływały trzy różne zapachy. Zapach wampira i pozostałej dwójki z prawej.
Wypuściłam powietrze z płuc, a potem zrzuciłam buty. Dziesięciocentymetrowe obcasy były w sam raz na imprezę, ale cholernie zawadzały w walce. Przynajmniej na nogach, bo tak naprawdę stanowiły całkiem niezłą broń, zwłaszcza obcasy wykonane z drewna, jak moje. Nie tylko mogłam ich użyć jako śmiercionośnych małych kołków, gdy miałam do czynienia z wampirem, ale stanowiły dość przydatną broń w starciu z kimkolwiek innym. Niewielu ludzi uznałoby but za niebezpieczne narzędzie. A jednak moje buty takie były. Lata pakowania się w kłopoty w niespodziewanych miejscach nauczyły mnie przynajmniej jednej rzeczy – zawsze miej broń w zasięgu ręki. Czasami zęby wilkołaka po prostu nie wystarczają.
Podwinęłam nogawki dżinsów, żeby nie poślizgnąć się na przydługim materiale, a potem rzuciłam torbę w prawy róg wejścia, by nie przeszkadzała. Wyciągnęłam ręce, rozstawiając nieco palce, podeszłam bliżej i kopnęłam w drzwi. Zatrzęsły się pod wpływem siły uderzenia, ale pozostały zamknięte. Przeklinając pod nosem, wyprowadziłam kolejnego kopniaka. Tym razem odskoczyły z siłą wystarczającą, by roztrzaskać pobliskie okno.
– Departament ds. Innych Ras – powiedziałam, stając w przejściu i próbując omieść wzrokiem pomieszczenie. Nie potrafiłam dostrzec wampira czającego się w ciemnościach, ale zdecydowanie mogłam go wyczuć. Czemu większość tych przeklętych stworzeń nigdy się nie myła? – Pokaż się albo poniesiesz konsekwencje.
Nie była to dokładna formuła prawna, ale przebywałam w towarzystwie strażników wystarczająco długo, by wiedzieć, że nie przejmowali się zbytnio regułami.
– Nie jesteś strażnikiem – powiedział miękki, niemal dziecinny głos.
Wyprostowałam ramiona, starając się pozbyć napięcia w mięśniach. Głos dobiegał z lewej, jednak zapach niemytego ciała dochodził z prawej. Czy mogło tu być dwóch wampirów? Gautier by mi o tym powiedział... Przypomniałam sobie jego paskudny uśmiech. Drań wiedział.
– Nie powiedziałam, że nim jestem. Powiedziałam, że jestem z departamentu. A cała reszta mojego oświadczenia ciągle jest ważna.
Wampir parsknął śmiechem.
– Zmuś mnie.
Mnie, nie nas. Zakładał, że nie miałam pojęcia o tym, iż było ich dwóch.
– Ostatnia szansa, wampirze.
– Wyczuwam twój strach, wilczku.
Sama go czułam. Przeszedł mnie dreszcz. Lecz zapach strachu był niczym w porównaniu z tym, co czułam od ludzi siedzących tam dalej. Dla ich dobra musiałam zająć się tymi dwoma.
Weszłam do pomieszczenia.
Powietrze po mojej prawej stronie zawirowało. Gryząca woń śmierci nasiliła się. Upadłam. Cień wzbił się w górę ponad moimi plecami. Bijący od niego odór był tak silny, że prawie się zakrztusiłam. Miękki odgłos lądowania zdradził mi, gdzie się teraz znajdował, mimo że zapach wampira był zbyt przytłaczający, by móc dokładnie określić jego położenie. Obróciłam się i wyprowadziłam kopniaka bosą stopą. Cios trafił w litą ciemność, a wampir stęknął. Wprawione w ruch powietrze znów mnie ostrzegło. Okręciłam się w miejscu, trafiając ciemność ostro zakończonym obcasem. Poczułam, jak kołek zahacza o ciało, w momencie, gdy wampir zawył z bólu. Jego głos nie należał do dorosłego, raczej do dzieciaka. Ktoś zmienił w wampiry chłopców. Ta myśl przyprawiła mnie o mdłości.
Mój wzrok przykuł jakiś ruch. Pierwszy napastnik otrząsnął się z cienia i podniósł na równe nogi. Obrócił się, by stanąć ze mną twarzą w twarz. Jego oczy były czerwone od żądzy krwi, drobne rysy twarzy wykrzywiała wściekłość. Byli dzieciakami nie tylko według ludzkich, ale i wampirzych kategorii. Nie znaczyło to jednak, że są mniej niebezpieczni. Jedynie odrobinę mniej przebiegli.
Wampir ruszył biegiem w moją stronę. Zrobiłam unik, a potem zamachnęłam się butem, uderzając w szczękę. Rozległ się trzask. Napastnik zawył, wyprowadzając cios zaciśniętą pięścią. Odchyliłam się do tyłu, czując powiew powietrza muskający mój policzek. Znów otoczył mnie odór niemytego ciała. Lecz nie pierwszego wampira, a drugiego. Zbliżał się w szybkim tempie. Chwyciłam garść skundlonych, brązowych włosów pierwszego napastnika i cisnęłam nim w drugiego.
Zderzyli się z siłą, która, choć wystarczyła, by moje zęby zagrzechotały, nie zdołała powalić żadnego z nich. Pierwszemu udało się jakimś cudem obrócić i uderzyć pięścią w bok mojej twarzy z siłą, która zwaliła mnie z nóg. Padłam na podłogę z głuchym stęknięciem, a buty wypadły mi z rąk. Zamroczyło mnie na moment. Potem jeden z nich zwalił się na mnie całym ciężarem ciała i przyszpilił do ziemi. Bijący od niego fetor obezwładnił moje zmysły, sprawiając, że miałam trudności z myśleniem i oddychaniem. Kły wampira wydłużyły się w oczekiwaniu na posiłek.
Jeśli myślał, że wbije je w moją szyję, to się pomylił.
Walczyłam, rzucając się i próbując go z siebie zrzucić, ale owinął nogi wokół moich, żeby utrzymać się w miejscu. Roześmiał się i nagle jedyne, co mogłam zobaczyć, to jego zakrwawione kły opadające w dół.
– Nie ma mowy, draniu.
Siłą wepchnęłam ramię pomiędzy nas. Kły przecięły mi nadgarstek, wbiły się w niego głęboko. Oślepiający ból przetoczył się przez moje ciało. Wrzasnęłam. Niektóre wampiry starały się, by picie krwi dawało przyjemność ofierze, lecz ten tutaj wcale o to nie dbał. Pewnie dlatego, że był jeszcze zbyt młody.
Drugi napastnik roześmiał się, co tylko spotęgowało mój gniew. Poczułam nowy przypływ sił, który momentalnie uśmierzył ból. Podczas gdy wampir pił chciwie moją krew, wsunęłam wolną rękę w jego włosy, chwyciłam je mocno i szarpnęłam w tył, wyrywając z siebie jego kły. Gdy zaskrzeczał zdumiony, zacisnęłam okrwawioną dłoń w pięść i z całej siły przywaliłam mu w usta. Trysnęła krew, wyleciały kawałki kości i zębów, a skrzek przeszedł w agonalne wycie. Poderwałam się i przerzuciłam go nad swoją głową. Z hukiem wylądował plecami na barze i już nie wstał.
Jeden z głowy, jeden do załatwienia.
I ten właśnie mknął w powietrzu, zmierzając prosto na mnie. Rzuciłam się do przodu i zeszłam mu z drogi. Wampir zawirował w powietrzu, lądując na ziemi jak kot, a następnie zamachnął się obutą stopą, próbując powalić mnie na podłogę. Uniknęłam ciosu, po czym sama mu przykopałam, zbijając z nóg. Głucho łupnął, spadając na tyłek, błyskawicznie zerwał się z miejsca i zanurkował do przodu. Uderzył mnie pięścią w udo, aż się zachwiałam. Niemal natychmiast stanął na nogi, jego zęby połyskiwały w ciemności.
Zamarkowałam cios w jego głowę, a potem okręciłam się na pięcie i rzuciłam się po jeden ze swoich butów. Zabiję tą pijawkę, jeśli tylko trafię we właściwe miejsce. Choć szanse na to, by wystarczająco długo się nie ruszał, były zerowe. A zresztą, nieważne, gdzie go trafię: drewniany kolec sterczący z jego piersi nie tyle go spowolni, co spali na popiół.
Warknął wściekle i rzucił się w moją stronę. Złapałam but, oderwałam od niego obcas, przeturlałam się pod napastnikiem i skoczyłam w górę. W chwili, w której odwracał się, by stanąć ze mną twarzą w twarz, wbiłam kolec w jego pierś tak mocno, jak tylko potrafiłam.
Poruszył się i nie trafiłam we właściwe miejsce. Jednak nie miało to większego znaczenia – teraz każde miejsce było równie dobre. Wampir zatrzymał się gwałtownie i spojrzał zaskoczony w iskry ognia buchające z rany. Wtedy go powaliłam. Uderzył o ziemię i przestał się ruszać.
Przez chwilę po prostu stałam w miejscu, walcząc desperacko o złapanie tchu. Gdy w końcu mi się udało, ból powrócił i uderzył we mnie falą, która niemal pochłonęła mnie bez reszty. Wzięłam głęboki, drżący oddech i przywołałam wilka czającego się w moim wnętrzu.
Porwała mnie moc, iskrząc w żyłach, mięśniach i kościach, zamazując widoczność i ból. Moje kończyny stawały się krótsze i zmieniały kształt, aż w końcu przybrałam postać wilka. Pozostałam w tej formie przez kilka sekund, lekko dysząc i nasłuchując w ciszy jakichkolwiek odgłosów ruchu, po czym zaczęłam zmieniać się z powrotem w ludzką postać.
Komórki w ciele wilkołaka zachowywały dane o strukturze ciała, co było głównym powodem naszej długowieczności. Podczas przemiany uszkodzone komórki regenerowały się, a rany goiły. Zwykle jedna przemiana nie wystarczała, by wyleczyć rany tak głębokie, jak ta na moim ramieniu, ale przynajmniej tamowała krwawienie, rozpoczynając proces gojenia.
Oczywiście zmiana kształtu, gdy jest się całkiem ubranym, nigdy nie jest dobrym pomysłem, zwłaszcza dla ubrań – a już na pewno nie dla tak podatnej na zniszczenia rzeczy, jaką był koronkowy top, który na sobie miałam. Całe szczęście, że moje dżinsy zrobiono z rozciągliwego materiału i zazwyczaj udawało im się przetrzymać przemianę.
Gdy powróciłam już do swojego ludzkiego kształtu, związałam pozostałości bluzki razem, a potem obróciłam się, przenikając wzrokiem ciemność w poszukiwaniu, będących tu gdzieś, ludzi. To właśnie wtedy rozległo się klaskanie. Ten pojedynczy dźwięk jakimś cudem zdołał zabrzmieć sarkastycznie.
Nawet nie musiałam się wwąchiwać, by wiedzieć, że to Gautier.
– Ty draniu – powiedziałam, obracając się, żeby na niego spojrzeć. – Stałeś tu i przez cały czas patrzyłeś?
W jego niespodziewanym uśmiechu nie było nic przyjemnego.
– Miałaś rację. Świetnie radzisz sobie sama.
– Dlaczego mi nie pomogłeś?
Wepchnął ręce w kieszenie i wszedł do klubu.
– Zjawiłem się tu akurat w momencie, gdy wbijałaś but w pierś tego dzieciaka. Swoją drogą, całkiem interesująca innowacja.
Miałam ochotę się na niego wściec. Albo lepiej: złapać drugi but i przebić nim jego pierś. Ale po co? Gautier był wystarczająco pokręcony, żeby polubić liźnięcie ognia na skórze.
– Dzwoniłam do departamentu. To dlatego tu jesteś?
Skinął głową i przykucnął obok ciała wampira, którego przebiłam kołkiem.
– Niecodziennie się zdarza, by departament otrzymywał zgłoszenia o nagłym wypadku od łącznika. Jack postawił na baczność wszystkich strażników z tego terenu. – Uniósł wzrok. – Co za szczęście, że byłem tak blisko.
Rzeczywiście, skrzywiłam się w duchu i okręciłam na pięcie, zmierzając w stronę rogu pomieszczenia, gdzie leżeli Vinnie i kobieta, która musiała być jedną z kelnerek. Facet miał cięcia na rękach, klatce piersiowej i policzku, na szczęście nie były głębokie. Za to nogę miał wykręconą pod dziwnym kątem, tak że nawet w przytłumionym świetle mogłam dostrzec jaśniejącą bielą kość. Jakimś cudem udało mu się zawiązać wokół uda opaskę uciskową, ale i tak stracił mnóstwo krwi. Zastanawiałam się, dlaczego te dzieciaki jej nie wypiły.
Kobieta była w gorszym stanie. Jej koszulę rozerwano, a piersi nosiły ślady głębokich nacięć. Wampiry ssały ją tak, jak dzieci matkę. Po oględzinach stało się jasne, że osuszyły ją do cna.
Przyklęknęłam obok Vinniego. Wciąż zszokowany, spojrzał na mnie zamglonym wzrokiem.
– Weszli za mną, gdy otwierałem klub. Nawet ich nie zauważyłem.
Nakryłam jego rękę swoją. Skórę miał zimną i wilgotną.
– Wezwałam karetkę. Zaraz tu będą.
– A Doreen? Nic jej nie jest? Dobry Boże, co oni jej zrobili...
Zerknęłam na martwą Doreen i dostrzegłam ślady przerażenia w jej, pozbawionych życia, niebieskich oczach. Co za potworny sposób na ostatnie chwile życia... Poczułam, jak żołądek podchodzi mi do gardła. Przełknęłam żółć z powrotem i uścisnęłam rękę Vinniego.
– Jestem pewna, że nic jej nie będzie.
– Co z resztą?
Zawahałam się.
– Jeśli pójdę sprawdzić, dasz sobie sam radę?
Pokiwał głową.
– Ja i Doreen zaczekamy tu na ciebie.
– To zajmie tylko chwilę.
Gdy wstałam z podłogi, rozległ się dobrze słyszalny trzask kości. Gautier kończył to, co zaczęłam. Minęłam go jak gdyby nigdy nic. Jakby to było normalne, że złe wampiry były zabijane w mojej obecności. Każda inna reakcja mogłaby mnie narazić na śmiertelne niebezpieczeństwo, bo Gautier patrzył na mnie jak kot na mysz.
A ja nie miałam najmniejszej ochoty stać się jego ofiarą.
Odległe wycie syren przedarło się przez ciszę, gdy uklęknęłam przy pozostałych trzech kobietach. Wszystkie były bardzo poważnie poranione, dwie na pewno zostały zgwałcone. I gdy dźwięk łamanej kości znów rozległ się w zalegającej w klubie ciszy, jakaś część mnie odczuwała wściekłą radość. Ci dranie nie zasługiwali ani na uczciwy proces, ani na sprawiedliwość. Nie zasługiwali nawet na szybką śmierć, jaką im zadano.
W końcu na miejsce przyjechała karetka. Podczas gdy zajmowali się Vinniem i kobietami, ja złożyłam zeznania. Gautier machnął policjantom przed oczami swoimi dokumentami i odszedł. Ale spojrzenie, jakie mi rzucił, gdy owijał się w mrok, sugerowało, że on i ja jeszcze przez jakiś czas nie będziemy w zbyt dobrych stosunkach. Żadna mi niespodzianka.
Tak szybko, jak tylko mogłam, zgarnęłam swoją torebkę i wyniosłam się stamtąd w diabły. W porównaniu z tym w klubie, nocne powietrze było świeże i słodkie. Zaciągnęłam się nim głęboko, pozwalając, by wypełniło moje płuca i usunęło smród zgnilizny. Zapach krwi ciągle unosił się na wietrze, czemu zresztą trudno się dziwić, skoro miałam jej na sobie całkiem sporo. Tym, czego potrzebowałam, był ciepły prysznic. Przewiesiłam torbę przez ramię i ruszyłam boso w stronę domu.
Przeszłam zaledwie kilka kroków, gdy znów uderzył mnie niepokój. Jeszcze silniejszy niż wcześniej.
Zatrzymałam się i obejrzałam przez ramię. O co, do cholery, chodzi? Skąd ten niepokój, skoro problem w klubie został rozwiązany? Wtedy do mnie dotarło.
To nie miało nic wspólnego z klubem ani z nocą. Niepokój napływał z bardziej odległego miejsca. Z miejsca, które dobrze znałam. Miejsca, które tworzyła więź bliźniąt.
Mój brat miał kłopoty.









Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2011-03-03 (1106 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej