Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Patronujemy
 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Dziedzictwo
 
Katalog - dodano
 Wyprawa Błazna (wyd.M)
- Robin Hobb
 Roar
- Cory Carmack
 Wybawienie
- Jussi Adler-Olsen
 Zabójcy bażantów
- Jussi Adler-Olsen
 Battlefront: Oddział Inferno
- Christie Golden
 
- skomentowano
 Zapisane w kartach
- Anne Bishop
 Ciężko być najmłodszym
- Ksenia Basztowa, Wiktoria Iwanowa
 Sopel cz.1
- Paweł Kornew
 HEL 3
- Jarosław Grzędowicz
 Evna
- Siri Pettersen
 

''Całując grzech'' - Keri Arthur



ROZDZIAŁ PIERWSZY



Poczułam, że oblepia mnie krew. Krzepła na moim ciele, nieprzyjemnie drażniąc skórę.
Poruszyłam się i przewróciłam na plecy, cicho pojękując. Przez mgłę spowijającą umysł zaczęły do mnie docierać kolejne wrażenia: chłód kamienia, na którym leżałam, delikatnie spadające na moją skórę krople siąpiącego deszczu, odór śmieci wystawionych na zbyt długie działanie słońca. A ponad tym wszystkim unosił się zapach surowego mięsa.
I to właśnie zaniepokoiło mnie najbardziej.
Z trudem otworzyłam oczy. Zobaczyłam niepokojąco pochylającą się nade mną betonową ścianę bez okien. Przez chwilę myślałam, że jestem w jakimś więzieniu. Szybko jednak przypomniałam sobie wilgoć na skórze i zobaczyłam, że beton mokry jest od deszczu padającego z zachmurzonego nocnego nieba.
Księżyc schował się za chmurami, ale i bez patrzenia na niego wiedziałam, w jakiej był fazie. Bo choć w moich żyłach płynęło tyle samo krwi wampira co wilkołaka, wciąż pozostawałam bardzo wrażliwa na obecność księżyca. Pełnia zakończyła się trzy dni temu.
Pamiętałam tylko jej początek. A więc zgubiłam gdzieś osiem dni.
Zmarszczyłam brwi, wpatrując się w ścianę, i starałam się ustalić, gdzie jestem oraz jak właściwie się tu znalazłam. I jakim cudem leżę naga i ledwie przytomna pośród ciemnej, zimnej nocy.
Nic. Pustka w głowie. Byłam pewna jedynie, że stało się coś złego. Coś, co spowodowało, że nic nie pamiętałam i że oblepiała mnie czyjaś krew.
Trzęsącą się ręką starłam z twarzy krople deszczu i spojrzałam w lewo. Betonowa ściana zamykała zaułek pełny cieni i przepełnionych koszy na śmieci. Na samym jego końcu, jak zagubiona gwiazda w otaczającej ją ciemności, migotała uliczna latarnia. Nie było słychać niczego poza moim nierównym oddechem. Żadnych samochodów. Żadnej muzyki. Nie było tu nawet psa szczekającego na nieistniejącego wroga. Niczego, co sugerowałoby, że toczy się tu jakieś życie.
Przełykając z trudem ślinę i starając się zignorować poczucie zagubienia i strachu, spojrzałam w prawo.
Zobaczyłam ciało.
Całe pokryte krwią.
Dobry Boże…

Nie mogłam tego zrobić. Nie, nie ja. Nie mogłam.
Z wyschniętymi na wiór ustami i kołyszącym się żołądkiem ledwo stanęłam na nogi. Potykając się, podeszłam do leżącego na ziemi ciała.
Zobaczyłam, co zostało z jego gardła i twarzy.
Gęsta żółć momentalnie napłynęła mi do ust. Odwróciłam się, nie chcąc zwymiotować na człowieka, którego przed chwilą zabiłam. Nie żeby miało to dla niego jeszcze jakieś znaczenie, ale jakoś tak…
Gdy już wyrzuciłam z siebie wszystko i wstrząsały mną jedynie torsje, otarłam ręką usta, wzięłam głęboki oddech i odwróciłam się, by stawić czoła temu, co zrobiłam.
Mężczyzna był całkiem postawny. Miał co najmniej metr dziewięćdziesiąt wzrostu, ciemną skórę i jeszcze ciemniejsze włosy. Oczy miał brązowe, a jeśli wyraz twarzy, jaki zamarł na jej resztkach, mógł stanowić jakąś wskazówkę, wyglądało na to, że zaatakowałam go z zaskoczenia. Był również w pełni ubrany, co oznaczało, że nie trawiła mnie żądza krwi, gdy rozrywałam mu gardło. Nie było to dla mnie jakoś szczególnie pocieszające, zwłaszcza że ja byłam naga i wyglądało na to, że w ciągu ostatniej godziny uprawiałam z kimś seks.
Spojrzałam jeszcze raz na jego twarz. Żołądek znów podszedł mi do gardła. Przełykając z wysiłkiem ślinę, zmusiłam się, żeby odwrócić wzrok od jego rozszarpanej twarzy i przyjrzeć się reszcie jego ciała. Miał na sobie coś, co wyglądało jak brązowy kombinezon ozdobiony błyszczącymi złotymi guzikami i literami D.S.C. nadrukowanymi na lewej kieszonce na piersi. Do paska przypięty miał paralizator, a z kieszeni kombinezonu wystawała krótkofalówka. Porzucona broń leżała kilkanaście centymetrów od jego prawej ręki. Palce zakończone miał przyssawkami, przez co wyglądały, jakby należały raczej do jaszczurki niż do człowieka.
Zimny dreszcz przebiegł mi po plecach. Już kiedyś widziałam podobne dłonie – niecałe dwa miesiące temu, na parkingu w Melbourne, gdy zostałam zaatakowana przez wampira i wysokie, niebieskie stworzenie, które cuchnęło rozkładem.
Nagła potrzeba ucieczki uderzyła we mnie jak cios w brzuch, pozostawiając mnie zdyszaną i roztrzęsioną. Ale nie mogłam uciec, jeszcze nie teraz. Najpierw musiałam dowiedzieć się wszystkiego, co mógł mi zdradzić ten nieżyjący mężczyzna. W mojej pamięci było zbyt wiele luk, które musiały zostać wypełnione.
A już szczególnie chciałam poznać powód, dla którego rozszarpałam mu gardło.
Zrobiłam kolejny głęboki wdech, który uspokoił odrobinę wywracający się na drugą stronę żołądek, i przyklękłam obok swojej ofiary. Kocie łby były zimne i twarde, ale chłód, jaki zakradł się do mojego wnętrza, nie miał nic wspólnego z lodowatą nocą. Chęć ucieczki narastała z każdą chwilą. Jeśli jednak moje zmysły domyślały się, przed czym powinnam uciekać, to wcale mi tego nie zdradzały. Jednego byłam pewna – ten martwy mężczyzna nie stanowił już żadnego zagrożenia. No, chyba że poddał się rytuałowi przemiany w wampira, jednak nawet wtedy miną dni, zanim rzeczywiście się zmieni.
Przygryzłam dolną wargę i ostrożnie go przeszukałam. Niczego przy sobie nie miał. Żadnego portfela, dowodu tożsamości ani nawet odrobiny kłaczków, które zawsze zbierały się w kieszeniach. Jego buty zrobione były ze skóry – przeciętne brązowe buty, bez nazwy jakiejkolwiek marki. Tylko jego skarpetki wprowadzały element zaskoczenia – były różowe. Żarówiasto różowe.
Zamrugałam. Mojemu bratu bliźniakowi na pewno by się spodobały, ale nie potrafiłam wyobrazić sobie, kto jeszcze mógłby je nosić. Wybór takiego koloru był raczej zaskakujący w przypadku mężczyzny, który pod każdym innym względem prezentował się dosyć bezbarwnie.
Coś zaszurało na kocich łbach za moimi plecami. Zamarłam, nasłuchując. Oblał mnie zimny pot i przyspieszyło serce, a jego rytm zdawał się rozchodzić echem w ciszy. Po kilku minutach znów rozległ się ten dźwięk – ciche kliknięcie, którego nigdy bym nie usłyszała, gdyby noc nie była tak cicha.
Sięgnęłam po porzuconą broń, obróciłam się i wbiłam wzrok w mroczną uliczkę. Pobliskie budynki zdawały się wsiąkać w czarną otchłań nocy. Nie wyczułam niczego ani nikogo, kto mógłby się zbliżać w moją stronę.
Mimo to coś kryło się w ciemnościach. Byłam tego pewna.
Zamrugałam parę razy, przechodząc na podczerwień. Cały otaczający mnie zaułek od razu nabrał ostrości. Dostrzegłam wysokie ściany, drewniane ogrodzenia i przepełnione śmieciami kosze. Na samym jego końcu zobaczyłam przygarbiony kształt, który nie przypominał ani człowieka, ani psa.
Poczułam, jak ściska mi się gardło.
Polują na mnie.

Nie wiedziałam, skąd u mnie ta pewność, ale nie miałam zamiaru tracić cennego czasu, żeby się nad tym zastanawiać. Wstałam i odsunęłam się powoli od ciała.
Stworzenie uniosło nos, węsząc w nocnym powietrzu, a potem zawyło – dźwięk ten był tak wysoki i przeszywający jak zgrzyt, jaki powstaje przy przeciągnięciu paznokciem po tablicy.
Do pierwszej istoty dołączyła druga i razem zaczęły iść w moją stronę.
Zaryzykowałam szybkie spojrzenie przez ramię. Ulica i latarnia nie znajdowały się znowu tak daleko, ale miałam przeczucie, że takich stworzeń nie odstraszy obecność żadnej z tych rzeczy.
Stukot ich paznokci na kocich łbach zrobił się głośniejszy i choć wydawać się mogło, że raczej niespiesznie zmierzają w moim kierunku, to jednak jeden krok tych istot równał się moim trzem, więc dystans między nami naprawdę szybko się zmniejszał.
Położyłam palec na spuście i żałowałam, że nie wzięłam też paralizatora.
Stworzenia zatrzymały się przy ciele, węsząc przez chwilę, po czym przeszły nad nim i dalej szły w moją stronę. Z tak bliska ich kudłate, potężne sylwetki wyglądały bardziej jak zniekształcone cielska niedźwiedzi niż wilków czy też psów. Musiały mieć co najmniej metr dwadzieścia w barach. Ich oczy były czerwone. Połyskiwały świecącym, przerażającym szkarłatem.
Zawarczały cicho, obnażając długie żółte zęby. Potrzeba ucieczki stała się tak silna, że każdy mięsień drżał mi z napięcia. Przygryzłam wargę, zwalczając instynkt, i uniosłam broń, naciskając dwa razy na spust. Strzały uderzyły stworzenia prosto w piersi, ale wyglądało na to, że zamiast ranić, jedynie bardziej je rozwścieczyły. Ciche powarkiwanie przeszło w pełne furii dudnienie, gdy puściły się biegiem w moją stronę. Okręciłam się na pięcie i również zaczęłam biec, kierując się w lewo na koniec zaułka, tylko dlatego, że tam miałam z górki.
Droga była mokra i śliska. Stały przy niej nieliczne latarnie. Gdyby ścigało mnie dwoje ludzi, mogłabym wykorzystać zasłonę nocy i zniknąć im z oczu. Jednak te stworzenia od razu ujawniły niesamowitą umiejętność wietrzenia ofiary, więc w tym wypadku wampirza zdolność do stapiania się z mrokiem niewiele mogła mi pomóc.
Tak samo zresztą jak zmiana w wilka, bo jedyną bronią, jaką wtedy mam, są zęby. Niezbyt dobra opcja, gdy ma się na karku więcej niż jednego wroga.
Popędziłam środkiem mokrej drogi, mijając pogrążone w ciszy sklepy i wznoszące się tarasowo domy. Wyglądało na to, że wszystkie były opuszczone. Żaden nie wydawał się znajomy. Właściwie wszystkie sprawiały raczej dziwne wrażenie, jakby były jednowymiarowe.
Powietrze za mną zakotłowało się, a poczucie zagrożenia wzrosło. Zaklęłam cicho pod nosem i przypadłam do ziemi. Ciemny kształt przeskoczył nade mną. Jego przenikliwe wycie przeszło w pełen frustracji ryk. Załadowałam kolejną strzałę i wypaliłam, po czym przetoczyłam się na plecach, z całej siły kopiąc drugiego stwora. Mój cios trafił go w szczękę i zmienił kierunek jego skoku. Uderzył w ziemię po mojej lewej, potrząsając głową. Niski warkot wydobył się z jego piersi.
Podniosłam się i wystrzeliłam w niego ostatnią strzałę. Mój wzrok przykuł jakiś ruch. Pierwszy ze stworów wstał z ziemi i rzucił się w moją stronę.
Rzuciłam mu pustym pistoletem w twarz i odskoczyłam. Przemknął obok, szurając pazurami po mokrej nawierzchni i próbując się zatrzymać. Chwyciłam garść kudłatych, brązowych włosów i zakręciłam nim tak, że upadł na plecy, a potem owinęłam ramię wokół jego gardła i mocno przydusiłam. Miałam w sobie siłę zarówno wampira, jak i wilkołaka, co oznaczało, że w ułamku sekundy mogłam zmiażdżyć krtań każdemu zwykłemu stworzeniu. Problem polegał na tym, że to akurat nie było zwykłe stworzenie.
Stwór zaryczał, wydając z siebie ochrypły, zduszony dźwięk, a potem zaczął się gwałtownie rzucać. Owinęłam nogi wokół jego ciała, nie przestając go dusić. Nadbiegło drugie stworzenie i zwaliło mnie na bok, zrzucając ze swojego towarzysza. Grzmotnęłam o asfalt i na chwilę mnie zamroczyło, ale odgłos szurających po ziemi pazurów kazał mi się ruszyć. Stanęłam prosto, po czym opadłam na czworaka.
Szpony rozorały mój bok. Trysnęła krew. Okręciłam się w miejscu, chwyciłam łapę stworzenia i pociągnęłam ją ku sobie z całej siły. Stwór poszybował w przód i wylądował z hukiem na plecach, uderzając w ścianę sklepu, która aż zatrzęsła się pod wpływem siły uderzenia.
Zmarszczyłam brwi, ale drugi z potworów nie dał mi czasu na zastanawianie się, czemu ściana się poruszyła. Obróciłam się na pięcie, robiąc wymach stopą i zwalając włochatą bestię z nóg. Zaryczała sfrustrowana i zdzieliła mnie na odlew. Ostre pazury wbiły się w moje udo, rozrywając skórę. Zachwiałam się. Stworzenie niemal natychmiast zerwało się na równe nogi. Jego paskudne, ostre kły zalśniły żółtawo w ciemnościach.
Zamarkowałam cios w głowę bestii, potem odwróciłam się i kopnęłam ją w pierś, wbijając strzały jeszcze głębiej. Ich końcówki poraniły moją bosą stopę, ale wyglądało na to, że sam cios zranił stworzenie jeszcze bardziej, bo zaryczało z wściekłością i skoczyło. Opadłam na ziemię i obróciłam się. Gdy stwór przelatywał nade mną, kopnęłam go prosto w jaja tak mocno, jak tylko potrafiłam. Charknął, zwalił się na asfalt i znieruchomiał.
Przez chwilę stałam w miejscu, czując wilgoć pod stopami. Walczyłam o złapanie tchu. Kiedy wreszcie czarne płatki przestały mi migotać przed oczami, wezwałam wilka, który czaił się tuż pod powierzchnią mojej skóry.
Moc zakotłowała się wokół mnie i we mnie, zamazując ostrość widzenia i przytępiając ból. Kończyny zrobiły się krótsze. Zmieniały swój kształt do momentu, w którym istota siedząca na drodze nie była już kobietą, tylko wilkiem. Nie zamierzałam pozostawać zbyt długo pod tą postacią. W ciemnościach mogło skradać się więcej tych kreatur, a natknięcie się na nie w tej formie mogło skończyć się dla mnie tragicznie.
Jednak pozostając pod postacią wilka, przyspieszałam proces gojenia się ran. Komórki w ciele wilkołaka przechowywały informacje o konstrukcji organizmu, co było powodem długowieczności naszego gatunku. Podczas przemiany uszkodzone komórki regenerowały się, a rany zasklepiały. I mimo że wyleczenie głębokich ran wymagało więcej niż jednej przemiany, to ta pierwsza przynajmniej tamowała krwawienie i rozpoczynała proces gojenia.
Wróciłam z powrotem do ludzkiej postaci i powoli się podniosłam. Pierwszy stwór ciągle leżał bezwładnie pod ścianą sklepu. Widocznie substancja, która znajdowała się w obu strzałach, w końcu zaczęła działać. Podeszłam do drugiego stworzenia, chwyciłam je za skórę na karku i ściągnęłam z drogi. Potem zbliżyłam się do okna i zajrzałam do wnętrza budynku.
To nie był sklep, tylko atrapa. Za oknami znajdowały się jedynie stelaże i śmieci. Kolejny sklep był identyczny, tak samo jak sąsiadujący z nim dom. Różniły się tylko tym, że w domu widać było drewniane atrapy ludzi.
Przypominało to jeden z tych policyjnych albo wojskowych terenów, na których przeprowadzano szkolenia z bronią. Tylko że ten teren pełen był prawdziwych zdeformowanych stworzeń patrolujących jego granice.
Złe przeczucie, z którym się obudziłam, znowu się wzmocniło. Musiałam się stąd wydostać, zanim ktoś lub coś odkryje, że byłam na wolności.
Ta myśl sprawiła, że przystanęłam.
Jak to na wolności?
Czyżby to oznaczało, że byłam tutaj więźniem? Jeśli tak, to dlaczego?
Żadna odpowiedź nie przebiła się przez mgłę spowijającą tę część mojego mózgu, która przechowywała wspomnienia. Usilnie starałam się sobie coś przypomnieć, idąc wciąż w dół ulicy. Droga zakręcała ostro w lewo i ciągnęła się dalej, odkrywając niższą część terenu. Częściowo pobudowane domy i sklepy stały w szeregu do samego końca drogi, ale tym razem przedzielały je wybujałe eukaliptusy. Na końcu stała budząca grozę brama, a po jednej jej stronie widać było budkę strażnika. Sączyło się z niej ciepłe światło sugerujące, że ktoś jest w środku.
Po lewej, za częściowo postawionymi budynkami znajdowały się betonowe konstrukcje jaskrawo oświetlone reflektorami. Na prawo stał długi budynek wyglądem przypominający stajnię. Za nim widać było kilka klockowatych konstrukcji i jeszcze więcej drzew.
Całą posesję otaczało prawie dwumetrowe ogrodzenie z drutu kolczastego.
– Widziałeś Maksa albo pozostałych dwóch orsinich? – rozległ się nagle czyjś ochrypły głos.
Podskoczyłam w miejscu. Serce przyspieszyło mi tak bardzo, że mogłam przysiąc, iż zaraz wyrwie się z mojej piersi. Otulając ciało peleryną nocy, stopiłam się z ciemnością zalewającą front sklepu i czekałam.
Usłyszałam zbliżające się kroki. Ich swoboda sugerowała, że zaginięcie Maksa i orsinich jeszcze nikogo nie zaniepokoiło. Jednak biorąc pod uwagę to, że prawdopodobnie właśnie zabiłam Maksa i poważnie poraniłam pozostałe dwie istoty, ten brak rozwagi i swoboda bardzo szybko znikną.
Z zaułka przede mną wyłoniła się jakaś sylwetka. Należała do człowieka – musiała należeć, bo wszystko inne bym wyczuła. Miał na sobie brązowy kombinezon i takie same brązowe włosy i oczy jak człowiek, którego zabiłam. Zatrzymał się, omiatając spojrzeniem ulicę. Pikantny zapach jego wody po goleniu rozszedł się w nocnym powietrzu, mieszając się z wonią czosnku wyczuwalną w jego oddechu.
Wcisnął guzik na klapie swojego kombinezonu i powiedział:
– Nie ma po nich śladu. Przejdę się do laboratoriów hodowlanych i sprawdzę, czy Max tam jest.
– Miał się zgłosić półtorej godziny temu.
– Nie pierwszy raz zaniedbuje swoje obowiązki.
– Ten może być jego ostatnim. Szefowi to się nie spodoba.
Strażnik chrząknął.
– Zadzwonię za dziesięć minut.
Dziesięć minut to mało czasu, ale zawsze to lepsze od dwóch, w ciągu których przemierzyłby ulicę i odkrył dwie nieprzytomne bestie.
– W porządku.
Zaczekałam, aż strażnik będzie odpowiednio blisko, zacisnęłam pięść i trzasnęłam go prosto w podbródek. Siła uderzenia wstrząsnęła moim ramieniem, ale strażnik stracił przytomność na długo przed tym, zanim grzmotnął o ziemię. Zataszczyłam go do cienia, jaki rzucała stajnia. Przebiegłam przez zaułek i znalazłam się na większej ulicy. Stało tam jeszcze więcej fałszywych sklepów i domów, ale tamtejsze powietrze niosło wyczuwalną woń siana i koni. A więc jednak to były prawdziwe stajnie. Po jaką cholerę potrzebne są tutaj konie?
Gdy biegłam wzdłuż ulicy, powietrze przeciął przenikliwy dźwięk alarmu. Zatrzymałam się gwałtownie. Serce znów zaklinowało mi się w gardle, a żołądek walczył z nim o zajęcie tego samego miejsca.
Albo właśnie znaleźli ciała, albo ktoś zdał sobie wreszcie sprawę z tego, że nie ma mnie tam, gdzie być powinnam. Tak czy inaczej ten alarm oznaczał, że tkwiłam po szyję w bagnie. Wraz z alarmem pozapalały się światła. Nagła jasność oślepiła mnie. Zaklęłam pod nosem i zbiegłam z ulicy, trzymając się tego, co oferował skąpy cień, jaki dawały fronty sklepów. Ogrodzenie było oświetlone jak choinka w Boże Narodzenie. Nie miałam szansy przedostać się przez nie niezauważona.
W mroku nocy rozległy się dudniące odgłosy kroków. Zatrzymałam się, wciskając w futrynę drzwi. Pięciu w połowie ubranych strażników przebiegło obok mnie, pędząc tak szybko, jakby ścigało ich sto diabłów.
Gdy zniknęli z zasięgu mojego wzroku, wyłoniłam się z prowizorycznej kryjówki i pobiegłam uliczką, którą się tu dostali. Przede mną zamajaczyła stajnia. Zapach koni, siana i łajna był tak silny, że zmarszczyłam nos z obrzydzeniem. Parsknięcia i stąpanie kopyt sugerowały, że w środku trzymano więcej niż jedno zwierzę. Gdybym je uwolniła, mogłyby wprowadzić wystarczająco duże zamieszanie, by pomóc mi w ucieczce.
Zobaczyłam drzwi do stajni. Z mroku za plecami doleciały mnie odgłosy jeszcze liczniejszych kroków. Szybko przedostałam się przez mniejsze drzwi, zamknęłam je i rozejrzałam się dookoła.
W środku znajdowało się dziesięć boksów, z czego dziewięć było zajętych. Pojedyncza żarówka wisiała na drucie w połowie środkowego przejścia. Jej blade światło wydobywało z cienia bele siana ułożone na piętrze.
Głowy zwierząt odwróciły się w moją stronę. Ich ciemne, wilgotne, pełne skupienia oczy połyskiwały w przytłumionym świetle. Wszystkie były wysokie w kłębie i wyglądały na silne. Stały tu kasztanki, siwki i gniade. Ogier znajdujący się najbliżej mnie miał sierść w naprawdę wspaniałym odcieniu mahoniu. Strzygł uszami i obnażał zęby, przez co wcale nie wyglądał na przyjaźnie nastawionego.
Żadna mi niespodzianka. Konie i wilki rzadko kiedy zostawały najlepszymi kumplami.
– Hej, koniku – mruknęłam i pacnęłam go w nos, gdy podszedł bliżej. – Jestem równie wkurzona jak ty, że mnie tu zamknęli, ale jeśli obiecasz, że będziesz się dobrze zachowywał, to wypuszczę stąd ciebie i twoich przyjaciół.
Koń parsknął, przypatrując mi się przez chwilę, zanim kiwnął głową, zupełnie jakby się zgodził. Łańcuch zabrzęczał, gdy zwierzę się poruszyło. Zmarszczyłam brwi i podeszłam bliżej. To nie był zwykły łańcuch, jakim można by spętać konia. Po zaliczeniu kilku postrzałów srebrnymi kulami moja skóra stała się bardzo wrażliwa na obecność tego metalu.
Mógł istnieć tylko jeden powód, dla którego zastosowano wobec tego zwierzęcia podobne ograniczenia.
Spojrzałam w górę.
– Jesteś zmiennokształtnym?
Jeśli tak, to czemu tego nie wyczułam? Zmiennokształtni nie byli podobni do wilków, a już na pewno nie wymuszano na nich przemiany podczas każdej pełni księżyca, tak jak to miało miejsce z nami. Wywodziły się jednak z tej samej rodziny co my, a nie z ludzkiego gatunku. Nie potrafiłam wyczuwać ludzi, ale od razu powinnam była się zorientować, kim był ten ogier. Powinnam wyczuć to w jego zapachu.
Ogier znów kiwnął na mnie głową.
– A reszta? – Wskazałam ręką pozostałe zwierzęta.
Trzecie kiwnięcie.
Kurwa. Wyglądało na to, że nie tylko ja zostałam złapana w tę sieć, czymkolwiek ona była.
– Obiecujesz, że nie nadepniesz na mnie, jeśli wejdę do boksu?
Ogier prychnął ponownie. Zabrzmiało to pogardliwie. Ostrożnie otworzyłam drzwi. Może i nie miałam w przeszłości zbyt wiele do czynienia ze zmiennokształtnymi, ale ta garstka, z którą się zetknęłam, miała tendencję do traktowania nas z równym brakiem szacunku, z jakim traktowali nas ludzie. Czemu? Nie miałam pojęcia, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że nasze „zwierzęce” skłonności były takie same jak ich.
No cóż, może poza księżycową gorączką – i to pewnie z tego powodu nie miały o nas zbyt dobrego mniemania, chociaż całkiem spory ich odsetek cieszył się rozkoszami, jakie oferował tydzień księżycowej gorączki równie mocno jak każdy wilkołak.
Ogier nie poruszył się, jedynie wpatrywał się we mnie z góry. Mając prawie metr siedemdziesiąt wzrostu, nie byłam znów taka niska, ale jakimś cudem ten koń sprawił, że właśnie tak się poczułam.
Wyraźny odgłos odciąganej zasuwy zmroził mi krew w żyłach. Odwróciłam się i zobaczyłam, że główne drzwi stajni się otwierają. Przeklinając pod nosem, zamknęłam ponownie drzwi do boksu i wcisnęłam się w jego kąt.
Ogier prychnął. Jego kopyta tańczyły o centymetry od moich stóp. Z tak bliska mogłam dostrzec, że jego sierść była matowa. Cuchnął zaschniętym potem i krwią. Dopiero co zaleczone pręgi szpeciły jego zad.
Wyglądało na to, że nie był modelowym przykładem więźnia.
W przejściu pomiędzy boksami rozległy się kroki, które po chwili ustały.
– Mówiłem ci, że jej tu nie ma – powiedział ktoś chrapliwym głosem.
– A ja ci mówię, że lepiej będzie, jak sprawdzimy wszystkie boksy. Inaczej szef wygarbuje nam skórę.
Boksy zostały zalane światłem. Oddech uwiązł mi w gardle. Zacisnęłam dłonie w pięści. Skoro chcą mnie dorwać, będą musieli ze mną walczyć. Prędzej szlag mnie trafi, niż dam się stąd wyciągnąć bez stawiania oporu.
W tym drugim przypadku miałam przy sobie sojusznika. Ogier rzucił się naprzód, uderzając piersią w drzwi, aż zacisnęły się łańcuchy oplatające jego szyję. Jeden z mężczyzn zaklął, drugi wybuchnął śmiechem.
– Na pewno ukrywa się w boksie tego drania. Musimy go faszerować prochami, żeby zdobyć próbki, na których nam zależy.
– Mogłeś wspomnieć o tym wcześniej – mruknął drugi mężczyzna.
Po chwili obaj odeszli od boksu. Świst zasuw świadczył o tym, że sprawdzają pozostałe. Potem odgłosy ich kroków ucichły, a znajdujące się na samym końcu drzwi do stajni otworzyły się i zamknęły. Odczekałam kilka sekund, potem wstałam i wyjrzałam ostrożnie ponad drzwiami boksu. Nie dostrzegłam niczego poza końmi.
Wypuszczając z płuc długo wstrzymywany oddech, odwróciłam się i przyjrzałam łańcuchom. Były przypięte do kół wbitych w ścianę po obu stronach pomieszczenia.
Spojrzałam w górę i pochwyciłam przenikliwe spojrzenie ogiera.
– Gdzie jest klucz?
Parsknął i wskazał nosem główne drzwi wejściowe. Omiotłam wzrokiem ścianę i po chwili dostrzegłam niewielką szafkę. Odsunęłam zasuwę i wyszłam z boksu. W szafce znajdował się jeden klucz. Wzięłam go ze sobą i wróciłam, by otworzyć szybko zamki i ostrożnie zdjąć łańcuchy przez łeb ogiera. Mimo że prawie ich nie dotykałam, srebro i tak parzyło mnie w palce. Zaklęłam pod nosem i rzuciłam je w kąt.
Na czubku jego nosa zamigotały złociste iskierki, błyskawicznie rozchodząc się po całym ciele zwierzęcia. Odsunęłam się, przyglądając jego przemianie. W ludzkiej formie był równie wspaniały jak pod postacią ogiera. Jego mahoniowa skóra, czarne włosy i aksamitne brązowe oczy stanowiły naprawdę zachwycające połączenie.
– Dziękuję – powiedział głębokim i nieco ochrypłym głosem. Jego spojrzenie prześlizgnęło się po moim ciele, zatrzymując się na dłużej na piersiach, zanim przesunęło się dalej do ran ciętych zdobiących mój bok i udo. – Widzę, że ty też jesteś tu więźniem.
– Tak, gdziekolwiek to „tu” się znajduje.
– W takim razie pomożemy innym się stąd wydostać, a o resztę będziemy się martwić później. Najpierw jednak zajmijmy się pozostałymi zmiennokształtnymi.
Rzuciłam mu klucz.
– Uwolnij ich. Ja będę stała na czatach przy drzwiach.
– Zamknij drugie wejście.
Zrobiłam tak, jak powiedział, a potem pobiegłam w stronę mniejszych drzwi i otworzyłam je. Ograniczający posesję płot nie znajdował się wcale daleko, ale ciągle przesuwały się po nim światła reflektorów. Wycie syren zostało niemal zagłuszone przez zgrzytliwe ryki niedźwiedziopodobnych stworów. Pościg zaczął się na dobre. Jeśli wkrótce się stąd nie wyniesiemy, już nigdy nie opuścimy tego miejsca.
Spojrzałam za siebie. W ciemnościach tłoczyły się jakieś kształty.
Gdy nieznajomy uwolnił ostatniego ze zmiennych, dołączył do mnie przy drzwiach. Ciągle pachniał sianem, koniem i odchodami, ale tym razem ta woń przeplatała się z piżmowym, kuszącym zapachem mężczyzny.
– Nie za dobrze to wygląda – mruknął, wyglądając na zewnątrz ponad moją głową.
– Brama główna jest okratowana i strzeżona. Wydaje mi się, że naszą jedyną drogą ucieczki jest przedostanie się przez ogrodzenie.
Spojrzał na mnie z góry.
– Czy wilk będzie w stanie skoczyć tak wysoko, gdy jest ranny?
– Jeśli dzięki temu będę mogła się stąd wydostać, przeskoczę nawet sam księżyc.
Nagły uśmiech, jaki pojawił się na jego twarzy, był ciepły i sprawiał, że w kącikach aksamitnych brązowych oczu robiły mu się zmarszczki.
– W to jestem w stanie uwierzyć. Ale dla większego bezpieczeństwa lepiej będzie, jeśli mnie dosiądziesz. Nie będę mógł znieść myśli, że moja wybawicielka została z tyłu.
Zmarszczyłam brwi.
– Jesteś pewien, że skoczysz tak wysoko, mając na grzbiecie jeźdźca?
– To żaden problem, kochanie. Zaufaj mi.
Spojrzałam na płot i kiwnęłam głową. Miał rację. Mimo że rany na boku i nodze nie były szczególnie bolesne, ciągle sączyła się z nich krew, a noga mogła mnie zawieść w najbardziej krytycznym momencie. Nie było mowy, żebym pozwoliła zostawić się w tyle.
– W takim razie otwórzmy te drzwi.
Gdy już się z tym uporaliśmy, nieznajomy przybrał z powrotem postać ogiera, a ja chwyciłam się jego grzywy i podciągnęłam do góry, wsiadając mu na grzbiet.
– Powodzenia!
Pozostałe konie parsknęły cicho w odpowiedzi. Wzięłam głęboki oddech, zacisnęłam nogi wokół boków konia i powiedziałam:
– Jestem gotowa.
Ogier zerwał się do galopu niczym napędzana ogromną siłą góra mięśni. Pognaliśmy wzdłuż drogi, skręcając w stronę jaskrawo oświetlonego ogrodzenia. Lodowato zimny wiatr kąsał moją skórę i szarpał włosami. Stukot kopyt rozniósł się w nocnym powietrzu. Usłyszałam czyjś krzyk. W tej samej chwili moje ucho przeszył ból. Dostrzegłam migoczące iskry, gdy nagle coś uderzyło o ziemię. Po szyi zaczęła mi spływać ciepła strużka krwi.
– Strzelają do nas! – krzyknęłam. – Szybciej!
Ogier wystrzelił naprzód. Zza pleców dobiegł mnie koński kwik. Obejrzałam się przez ramię i zobaczyłam padającego na ziemię gniadosza z oderwaną połową łba. Poczułam, jak strach zaciska mi żołądek. Wolą nas zabić, niż dać nam uciec.
Przed nami zamajaczył płot. Zamknęłam oczy i chwyciłam się mocno ogiera, gdy ten zebrał się w sobie i skoczył. Wrażenie lotu zdawało się trwać i trwać, a potem nagle uderzyliśmy o grunt z siłą wystarczającą do wprawienia we wstrząs każdą kość w moim ciele.
Mimo to udało nam się przedostać przez to cholerne ogrodzenie.
Teraz trzeba było już tylko zmylić pościg i dowiedzieć się, gdzie właściwie byliśmy.


ROZDZIAŁ DRUGI



Ogier galopował, dopóki nie ucichły za nami odgłosy pościgu. Po chwili otaczały nas już tylko drzewa i góry. W końcu dotarliśmy do strumienia, a koń przystanął na jego brzegu. Chciałam zeskoczyć z jego grzbietu, ale moje obolałe ciało sprawiło, że był to raczej upadek niż zeskok. Nogi miałam jak z galarety, nic dziwnego więc, że po prostu się pode mną ugięły. Opadłam na plecy i w takiej pozycji obserwowałam złocistą mgiełkę spowijającą ciało ogiera. Będąc z powrotem w ludzkiej formie, nieznajomy przypadł do brzegu strumienia i zaczął pić wodę równie chciwie, jak ja łapałam powietrze.
– Cholera – szepnęłam bez tchu. – Mam skurcze.
Chrząknął. Przestał pić i zanurzył się w wodzie. Jego mahoniowa skóra lśniła od potu, a oddech przypominał rzężenie.
To zdumiewające, że był w stanie biec tak długo, zwłaszcza po tym, jak trzymano go w zamknięciu nie wiadomo jak długo.
Zwróciłam spojrzenie ku nocnemu niebu. Księżyca zaczęło już ubywać, co sugerowało, że dochodziła trzecia rano. Mimo że uciekaliśmy od dobrych dwóch godzin, przed świtem musieliśmy się znaleźć jeszcze dalej, jeśli chcieliśmy pozostać na wolności.
Bolesne drżenie w nogach zelżało na tyle, że mogłam stanąć na czworakach. Podpełzłam do rzeki i zaczęłam chłeptać lodowatą wodę, dopóki nie ugasiłam ognia płonącego w gardle. Rozchlapałam odrobinę na twarzy, a potem polałam sobie kark i ucho, by zmyć z nich krew. Ale jakoś wcale nie poczułam się lepiej. Potrzebowałam przede wszystkim gorącej kąpieli, ogromnej kanapki z mięsem i wielkiego kubka kawy. Nieważne nawet w jakiej kolejności.
– Dobrze by było, gdybyś obmyła również rany na ciele – zauważył cichym, ochrypłym głosem.
Spojrzałam na niego, ale miał zamknięte oczy.
– Taki mam zamiar.
Zmieniłam kształt po to, by przyspieszyć trochę proces leczenia, a potem podciągnęłam się do pozycji siedzącej i zaczęłam oczyszczać rany nie tylko z krwi i brudu, ale również z końskiej sierści i potu, które przylepiły mi się do nóg i innych części ciała.
Nie miałam pojęcia, na czym polegał zakład lady Godivy, ale z pewnością nie jechała naga na oklep dla czystej przyjemności. Kontakt końskiego potu z gołą skórą wcale nie należał do przyjemnych.
– Myślisz, że dalej będą nas ścigać? – spytał po chwili.
– Och, z pewnością. Te stworzenia tropią po zapachu, a my jakoś nieszczególnie zadbaliśmy o to, żeby zacierać za sobą takie ślady.
– Chciałem po prostu uciec jak najdalej od tych drani.
Oboje tego chcieliśmy.
– Jak długo byłeś tam przetrzymywany?
– Co najmniej kilka miesięcy. Ale niektórzy byli tam od ponad roku.
– A ci ludzie... hmm… pobierali od was próbki nasienia?
Otworzył jedno oko i rzucił mi zaciekawione spojrzenie.
– Jak na to wpadłaś?
Wzruszyłam ramionami.
– Strażnik powiedział, że biorą od was próbki.
– Nawet jeśli, to sam bym się tego nie domyślił.
– Parę miesięcy temu ja również bym na to nie wpadła. Ale od tamtego czasu dużo się nauczyłam. I dużo przeszłam.
– To znaczy, że domyślasz się, o co tu w ogóle chodzi?
– Jedynie niejasne podejrzenia, nic więcej.
– Na przykład jakie?
Na mojej twarzy pojawił się grymas.
– Badania genetyczne. Krzyżowanie gatunków.
Twarz nieznajomego pozostała bez wyrazu, ale jego oczy lekko się zwęziły. Był prawie pewien, że wiem więcej, niż mówię, ale zapytał tylko:
– Jak długo tu byłaś?
– Jakieś osiem dni, ale dzisiejsza noc jest pierwszą, którą naprawdę zapamiętałam.
Prychnął.
– To zupełnie jak ja. Wygląda na to, że byłem tutaj przez dwa miesiące, zanim odzyskałem świadomość.
W takim razie wszyscy musieliśmy zostać nafaszerowani jakimiś prochami. Tylko dlaczego trzeba było aż dwóch miesięcy, żeby efekty ich zażywania minęły w przypadku konia, a u mnie trwało to jedynie tydzień? Czy to możliwe, że jedynym powodem, dla którego udało mi się uciec, było to, że za wcześnie się obudziłam?
Potarłam dłonią oczy, starając się pozbyć spowijających mój mózg pajęczyn i przypomnieć sobie, o co w tym wszystkim chodziło.
– Próbowałeś uciec?
– Nie, to było zwyczajnie niemożliwe. Nigdy nie zdejmowano nam łańcuchów, a w stajni zamontowano paralizatory mentalnych talentów, na wypadek gdyby któryś z nas próbował się stamtąd wydostać.
To przynajmniej wyjaśniało, dlaczego ich nie wyczułam. Mimo to on doskonale wiedział, czym jestem, co było zastanawiające. Może po prostu dlatego, że konie są wrażliwe na zapach wilka.
– Czy poza pobieraniem próbek robili ci coś jeszcze?
– Dzięki Bogu, nie.
– Zauważyłeś tam jakichś innych zmiennokształtnych?
– Nigdy nie opuszczaliśmy tej cholernej stajni.
W takim razie musiał być w doskonałej formie, zanim go schwytano, skoro po dwóch miesiącach w niewoli nadal miał taką siłę i wytrzymałość. Wyszedł ze strumienia na czworakach i wyciągnął się na trawie.
Moje spojrzenie powędrowało wzdłuż jego ciała. Nie tylko jego śniada skóra była wspaniała. Miał sylwetkę jak zwierzę czystej krwi – szerokie ramiona, potężną pierś, smukłe biodra i długie, mocne nogi. Jego pośladki i plecy ciągle pokrywały ledwo zagojone blizny po bacie, ale miał za to najlepszy tyłek, jaki kiedykolwiek widziałam u faceta – poza Quinnem, oczywiście. Ten jednak pojawił się w moim życiu i szybko z niego zniknął, więc w tej chwili się nie liczył.
Nigdy wcześniej nie spotkałam zmiennokształtnego, który przybierałby postać konia, ale z wrażenia zaczęłam się zastanawiać, gdzie one się podziewały przez całe moje życie. Jeśli ten facet był przykładem tego, co mogły oferować, to pokusiłabym się o znalezienie sobie jednego czy dwóch podczas następnej pełni księżyca. Gdyby tylko były w stanie pozbyć się wrodzonej nienawiści do wilków, obie strony mogłyby całkiem miło razem spędzić czas.
– Nie słyszę w ziemi żadnych wibracji – powiedział.
– Możliwe, że są daleko w tyle, ale i tak będą nas ścigać.
Zmienił pozycję. Na jego twarzy widoczne było skupienie, gdy nasze spojrzenia spotkały się.
– Wydajesz się być tego całkiem pewna.
– Zamiast pojmać, chcieli nas zabić. To sugeruje, że bardziej niż nasze życie cenią sobie dyskrecję.
– W takim razie lepiej będzie, jeśli się stąd ruszymy.
Poruszanie się było ostatnią rzeczą, na którą miałam ochotę. Bolały mnie wszystkie kości. Potrzebowałam snu nawet bardziej niż kawy, a to już poważna sprawa, biorąc pod uwagę moje uzależnienie od kofeiny. Dopóki jednak byliśmy w pobliżu tego ośrodka badań, czy cokolwiek to było, każdy kolejny kilometr, każda godzina drogi oddzielająca nas od tego miejsca była na wagę złota.
Nieznajomy podniósł się z ziemi z niewymuszonym wdziękiem i podał mi rękę. Przyjęłam ją, czując na skórze ciepły dotyk jego palców. Podciągnął mnie do góry i puścił moją rękę, ale nie odsunął się od razu.
Spojrzeliśmy na siebie. Zainteresowanie rozpaliło jego brązowe oczy, a ja nagle z całą mocą uświadomiłam sobie, że stoi przede mną mężczyzna, który nie był z kobietą od bardzo długiego czasu. Lodowata woda zmyła z jego skóry zapachy stajni. Otoczyła mnie bijąca od niego piżmowa woń, gęstniejąca od rosnącego pożądania. Poczułam, jak budzi się we mnie żądza, odpędzając chłód kąsający skórę.
Uniósł dłoń i odgarnął mi z policzka mokre kosmyki włosów.
– Mogę wiedzieć, jak się nazywasz?
Jego palce pozostawiały gorący ślad na mojej skórze. To było miłe. Rosnące we mnie pożądanie gwałtownie przybrało na sile. Ale i tak nie było w stanie zatrzeć strachu przed ponownym pojmaniem i potrzeby podjęcia ucieczki.
– Riley Jenson – powiedziałam szybko. – A ty?
– Kade Williams.
– Musimy się zbierać, Kade.
– Racja, musimy.
Ale nie ruszył się z miejsca, a uśmiech, jaki pojawił się na jego ustach, był bardziej niż seksowny. Moje hormony podskoczyły radośnie. One i tak nigdy nie potrzebowały zbyt wiele, żeby zacząć szaleć na widok wspaniale wyglądającego mężczyzny, więc gdybyśmy nie znajdowali się teraz w samym środku lasu i nie ścigałyby nas włochate potwory i świry z bronią w ręku, to możliwe, że przestałabym trzymać pożądanie na wodzy.
– Ale najpierw – dodał miękkim głosem – pocałunek w podziękowaniu dla mojej wybawicielki.
– To nie czas i miejsce na…
– Wiem – przerwał mi – ale mam to gdzieś.
Gdy jego usta zawładnęły moimi, objął dłonią moją talię, przyciskając gorące palce do kręgosłupa, i przyciągnął do swojego ciepłego, twardego ciała. Opierałam się przez ułamek sekundy, ale oprócz tego, że smakował obłędnie, poczułam się w jego ramionach tak dobrze, że błyskawicznie się poddałam. W miarę jak mój opór topniał, początkowa niepewność ustąpiła pod naporem pasji, a pocałunek stał się dziki i gwałtowny.
Po chwili, która zdawała się ciągnąć w nieskończoność, oderwaliśmy się od siebie, żeby zaczerpnąć powietrza. Szalone bicie mojego serca, któremu towarzyszył głośny szum krwi, wypełniło ciszę.
Pełnia księżyca dobiegła końca, ale gorączka ciągle płonęła w moich żyłach. Wiedziałam, że mimo iż w ciągu ostatnich ośmiu dni, których nie pamiętałam, seks był na stałe umieszczony w moim menu, to wciąż nie osiągnęłam punktu, w którym czułabym się zaspokojona.
Tyle że teraz nie rządziły mną hormony. A przynajmniej nie do następnej pełni. Mogłam więc pragnąć tego wielkiego, silnego zmiennokształtnego, ale na szczęście wciąż umiałam się kontrolować na tyle, by nie sięgnąć od razu po to, co mógł mi zaoferować.
Na to przyjdzie czas, gdy pozbędziemy się oddechu wrogów na plecach. Wyswobodziłam się z jego uścisku i odsunęłam do tyłu.
– Najlepiej zrobimy, jeśli przez jakiś czas będziemy szli przez rzekę. Dzięki temu zgubią nasz zapach.
Uśmiech, jaki zaigrał na jego ustach, był zdecydowanie zmysłowy.
– Pójdziemy w górę rzeki, nie w dół.
Uniosłam brew, zdziwiona.
– Czemu?
– Bo większość ludzi poszłaby na łatwiznę i podążała z prądem. Prawdopodobnie właśnie tego się po nas spodziewają.
– To całkiem niezły powód.
Kiwnął twierdząco głową.
– Jeśli będzie ci za zimno w stopy, możesz się wspiąć na mój grzbiet.
– Mam zamiar zmienić się w wilka.
Wzruszył ramionami.
– Mimo wszystko moja oferta nadal pozostaje aktualna.
– Dzięki.
Jego oczy zamigotały w ciemności.
– Jeszcze nigdy żadna naga kobieta nie dosiadała mojej zwierzęcej postaci. To bardzo… zmysłowe.
Uśmiechnęłam się.
– Czyli lady Godiva nie była taka głupia, za jaką ją miałam?
– Nie, jeśli jej koń również był zmiennokształtnym.
Moje spojrzenie powędrowało w dół, zatrzymując się na jego rosnącej z podniecenia męskości. To zdecydowanie wyjaśniałoby ten jego głupawy uśmieszek satysfakcji. Machnęłam ręką w stronę rzeki.
– Panowie przodem.
Zmienił kształt, zaczekał, aż zrobię to samo, po czym poszliśmy pod prąd. Zaczęło się przejaśniać. Noc dobiegała końca. Gdy zimno lodowatej wody stało się zbyt dotkliwe dla moich łap, zmieniłam kształt i wspięłam się na grzbiet Kade’a, poruszając się na nim zgodnie z jego rytmem, gdy parł do przodu po kamienistym dnie strumienia.
Gdy w końcu z niego wyszliśmy, zaczęło już świtać. Niebo pojaśniało delikatnym różem i złotem. Kade podszedł do krawędzi wystającej skały. Przed nami rozciągała się porośnięta drzewami dolina, w sercu której przycupnęło niewielkie miasteczko. Widok zejścia prowadzącego w stronę tego miasta sprawił, że mój żołądek boleśnie przypomniał o swoim istnieniu. Ześlizgnęłam się z grzbietu Kade’a, ledwo powstrzymując nogi od rozjechania się na boki, i chwiejnym krokiem odsunęłam się od krawędzi.
Kade powrócił do ludzkiej formy.
– Wszystko w porządku?
Wzięłam kilka głębokich wdechów, a potem kiwnęłam głową.
– Nie znoszę wysokości. – Ani klifów. W końcu z jednego z nich zostałam zrzucona, gdy byłam szczenięciem.
Wskazał ręką na miasto, którego już nie widziałam.
– Poznajesz je?
– W żadnym wypadku. A ty?
Nie odpowiedział, tylko zmarszczył brwi.
– Czy te plamki unoszące się nad miastem to orły?
Przyjrzałam się dwóm brązowym kształtom, nie wyczuwając w nich niczego poza zwykłymi ptakami. W sumie to nic dziwnego, biorąc pod uwagę dzielącą nas odległość. Ze względu na zbyt mały dystans od ośrodka badań nie mogliśmy zakładać, że coś jest na pewno tym, na co wygląda.
– To mogą być zmiennokształtni. Możliwe, że obserwują wszystkie miasta znajdujące się w pobliżu ośrodka.
Jego spojrzenie zwęziło się odrobinę, ale kolejny raz nie wypowiedział na głos swoich podejrzeń.
– Więc jak? Obchodzimy miasto i ruszamy dalej?
– Nie. Nie jestem już w stanie zrobić ani kroku dalej. A przynajmniej dopóki nie napiję się kawy. – Podeszłam bliżej krawędzi, spoglądając na miasto, ale nie na sam spadek. Moim oczom ukazał się ledwo widoczny, schowany w gęstym poszyciu dom z blaszanym dachem. No cóż, to mogło być jakieś wyjście.
– A co myślisz o tym? – Wskazałam ręką na budynek. – Mamy szansę dostać się tam niezauważeni.
– To będzie wymagało co najmniej dwugodzinnego marszu. – Jego spojrzenie prześlizgnęło się leniwie po moim ciele. Przypominało dotyk i choć nim nie było, to i tak odruchowo podwinęłam palce u stóp. – Jesteś pewna, że dasz radę?
Przed chwilą powiedziałam, że nie, ale i tak nie mogłam tu zostać. Ani poprosić go, by mnie zaniósł – koń byłby zbyt widoczny wśród przerzedzających się drzew.
– Jestem wilkiem. Silniejszym, niż ci się zdaje.
– Wiem. – Wykrzywił twarz w grymasie i pomasował dłonią żebra. W jego oczach zamiast bólu dostrzegłam jednak migoczące rozbawienie. – I mam siniaki, żeby to udowodnić.
Uśmiech zaigrał na moich ustach.
– Wybacz, ale nie mam zbyt dużego doświadczenia w ujeżdżaniu ogierów.
– To coś, czemu zdecydowanie będziemy musieli zaradzić.
Gorąco rozlało się po moich żyłach szybko jak rtęć. Uniosłam brew.
– A co, jeśli to będzie wymagało więcej niż tylko jednej lekcji?
– W takim wypadku będę musiał przy tobie zostać, dopóki nie nabierzesz wprawy.
To chyba nie był zły pomysł. Kręcący się w pobliżu Kade sprawi, że będę miała z tego dodatkową korzyść – doprowadzę mojego brata do szału. Po tym jak Rhoan wykpiwał moje życie miłosne – a raczej jego brak – zdecydowanie zasługiwał na policzek w postaci doskonałego, mahoniowego Kade’a.
Mój towarzysz poprowadził nas w dół zbocza. Wbiłam wzrok w jego szerokie i muskularne plecy. Ostry spadek wysokości sprawił, że żołądek zakołysał mi się niejeden raz, zwłaszcza gdy nieumyślnie spojrzałam w stronę znajdującej się obok skarpy. Udało mi się jednak zejść na dół, nie puszczając przy tym pawia. Ulga, jaką przy tym poczułam, sprawiła, że zadrżałam na całym ciele.
A może były to dreszcze ze zmęczenia? Nie wiem.
Gdy doszliśmy do domu, słońce wzeszło już na dobre. Miałam wrażenie, jakby moje stopy były z ołowiu, a każdy krok wymagał ode mnie nadludzkiego wysiłku.
Kade był w niewiele lepszym stanie. Gdy przyglądał się domowi, oparł się muskularnym ramieniem o słupek w ogrodzeniu. Na jego czole i policzkach połyskiwał pot.
– Nikogo nie słyszę. Czujesz coś?
Czułam jedynie zapach eukaliptusa i naszego potu.
– Nie.
– Ja sprawdzę garaż, a ty dom.
Spojrzałam w niebo, żeby upewnić się, że nie ma w pobliżu żadnego z krążących po okolicy orłów. Potem odsunęłam zasuwę w furtce i powłócząc nogami, podeszłam do najbliższego okna. Widoczny za nim pokój pomalowany był na bladożółto i stało w nim luksusowo wyglądające – i puste – łóżko. Omal nie rozpłakałam się na jego widok. Dobry Boże, tak bardzo potrzebowałam odpoczynku. I snu.
Odsunęłam się od okna i obeszłam dom w poszukiwaniu tylnych drzwi. Były zamknięte. Obmacałam futrynę, zajrzałam pod wycieraczkę i w końcu znalazłam zapasowy klucz pod stojącą na parapecie okna doniczką z geranium o krwistoczerwonych płatkach.
Drzwi zaskrzypiały, gdy je otworzyłam. Skrzywiłam się i na wszelki wypadek zastygłam w bezruchu. Stary dom trwał pogrążony w ciszy, ale nie do końca. W jednym z pokojów tykał zegar, a w powietrzu unosiły się walczące ze sobą o pierwszeństwo zapachy kulek na mole i lawendy.
Kade wszedł zaraz za mną, dotykając moich pleców, gdy się zatrzymałam.
– Znalazłaś coś?
Jego gorący oddech połaskotał mnie w ucho, sprawiając, że poczułam na skórze rozkoszne dreszcze. Moje ciało było wyczerpane, ale hormony nie. Potrząsnęłam głową i odsunęłam się od niego.
– A ty?
– Nie ma tu żadnego samochodu, a drzwi do garażu nie były otwierane co najmniej od kilku dni.
– W takim razie wygląda na to, że znaleźliśmy sobie kryjówkę na parę godzin.
– Miejmy taką nadzieję. – Wziął ode mnie klucz, zamknął drzwi i odwiesił go na poręczny hak. – Nie wydaje mi się, bym mógł zajść choć kawałek dalej.
Pierwsze drzwi prowadziły z niewielkiego korytarza do kuchni. Kade poszedł tam, a ja postanowiłam zwiedzić dom. Był niewielki, mieścił jedynie kuchnię, salon, łazienkę i dwie sypialnie. Wszystkie ściany pomalowano w pastelowe kolory albo pokryto kwiecistą tapetą. Wszędzie widać było koronki. Wszystko to w połączeniu z przytłaczającym zapachem kulek oznaczało, że dom zamieszkiwany jest przez starszych ludzi. Co zresztą potwierdziły ubrania, jakie znalazłam w szafie.
No, ale złodzieje nie mogą być zbyt wybredni.
Wróciłam do łazienki. Upewniłam się, że z kranu leci gorąca woda, wskoczyłam pod prysznic i doprowadziłam się do porządku. Od razu poczułam się lepiej. Owinięta ręcznikiem wróciłam do kuchni.
– Jaką chcesz kawę? – spytał Kade, gdy weszłam.
– Najlepiej gorącą.
Omiótł mnie spojrzeniem. Zmysłowy uśmiech wygiął jego wargi.
– Pachniesz smakowicie. – Wlał do dwóch kubków gorącą wodę i przesunął jeden w moją stronę.
– Tak samo jak i to. – Klapnęłam na pobliski stołek i powąchałam kawę z uznaniem. – Wygląda na to, że nasi gospodarze wyjechali na kilka dni.
Kiwnął głową.
– Brak łatwo psujących się produktów w lodówce tylko to potwierdza.
Upiłam łyk kawy.
– Jest tu jakiś telefon?
To był jedyny przedmiot, którego nie znalazłam podczas swoich poszukiwań.
– Na ścianie, ze tobą. – Przyglądał mi się przez chwilę, a potem dodał: – W twoim życiu jest ktoś, do kogo koniecznie musisz zadzwonić?
Uniosłam brwi ze zdumienia.
– Czy istnienie kogoś takiego zrobiłoby ci jakąkolwiek różnicę?
Jego twarz napięła się odrobinę.
– Oczywiście, że tak.
– Sądziłam, że ogiery są zainteresowane jedynie tworzeniem haremów.
– Zgadza się, ale w odróżnieniu od naszych zwierzęcych odpowiedników my wyznaczamy jasno określoną granicę zakazującą odbijania klaczy innym ogierom.
– Aha. – Upiłam trochę kawy, każąc mu się zastanawiać jeszcze przez chwilę. – Ile kobiet masz w swoim stadzie?
– Cztery, ale to było, zanim zostałem pojmany.
– Ładna równa liczba.
Teraz to on uniósł brew.
– Nie wyglądasz na zszokowaną.
– Wilki również mają tendencję do posiadania kilku partnerów w tym samym czasie. Przynajmniej, dopóki nie znajdziemy swojej bratniej duszy.
– Więc jak to jest z tobą?
– Teraz jestem sama, ale kiedyś miałam pięciu partnerów. – Jednak nie w tym samym czasie. Męscy przedstawiciele naszego gatunku bywali przewrażliwieni na punkcie dzielenia się partnerkami w ten sposób.
– A co się dzieje, gdy znajdujecie swoją bratnią duszę?
– Wtedy stajemy się monogamistami.
– W przypadku ogierów jest inaczej.
To było ostrzeżenie – uprzejme, ale mimo wszystko ostrzeżenie. Uśmiechnęłam się.
– Gdy zdecyduję się na posiadanie stałego partnera, zrobię to z mężczyzną ze swojego gatunku. Chcę mieć kiedyś dzieci.
Chociaż moje wampirze dziedzictwo mogło stać temu na przeszkodzie. Rhoan, mój brat bliźniak, dwa tygodnie temu odkrył, że jest bezpłodny. Przechodziłam podobne testy co on, ale nie wiedziałam, czy odebrałam już swoje wyniki, pamiętałam tylko, że po nie przyszłam. Wyjścia z kliniki już sobie nie przypominałam.
– Więc ci ludzie, do których musisz zadzwonić, to?…
– Członek sfory, z którym mieszkam, i mój szef.
– To znaczy, że sypiasz ze swoim szefem, tak?
Zakrztusiłam się kawą.
– Nie – odparłam, gdy już byłam w stanie. – Pracuję dla Departamentu ds. Innych Ras. Zaczynają się martwić, gdy jeden z ich ludzi gdzieś znika, nawet jeśli jest tylko skromnym, siedzącym za biurkiem urzędnikiem takim jak ja.
– W takim razie pójdę wziąć prysznic, a ty skorzystaj z telefonu – powiedział i wyszedł.
Przez chwilę cieszyłam wzrok jego widokiem, a potem chwyciłam słuchawkę i wykręciłam biurowy numer Jacka. Usłyszałam jedynie komputerowy głos mówiący, że podany numer nie istnieje. Ta sama sytuacja powtórzyła się z jego i moim numerem domowym. Spróbowałam zadzwonić na komórki. Okazało się jednak, że albo są wyłączone, albo poza zasięgiem.
Znów ogarnął mnie niepokój tkwiący jak ciężka gula na dnie mojego żołądka.
Kade wrócił kilka minut później, równie nagi co przedtem, ale smakowicie odświeżony.
– Nie udało się – mruknęłam, rzucając słuchawkę na widełki.
Zmarszczył brwi.
– Telefon nie działa?
– Działa, ale nie mogę się połączyć z żadnym z numerów.
– W takim razie spróbuj później. Jest jeszcze bardzo wcześnie.
Ale nie dla Jacka. Ani dla Rhoana. Zresztą moja nieobecność musiała go poważnie niepokoić, więc wątpiłam w to, by sen w ogóle wchodził w grę.
– Sam spróbuj. – Kade sięgnął po słuchawkę i wykręcił numer. Słuchał czegoś przez kilka minut, a potem wcisnął guzik kończący połączenie. – Centrala mówi, że to zły numer.
Kiwnęłam głową.
– Do kogo próbowałeś się dodzwonić? Do jednej ze swoich klaczy?
– Nie. Po tak długim czasie znalazły sobie pewnie kogoś innego.
– W takim razie do kogo?
– Czy wszystkie wilki są takie wścibskie?
Wzruszyłam ramionami.
– Chciałabym się dowiedzieć czegoś więcej o facecie, którego mam zamiar kiedyś przelecieć.
Ogień zapłonął w głębi jego aksamitnych brązowych oczu.
– Kiedyś?
Pokiwałam głową.
– Najpierw ucieczka, potem zabawa.
– Jestem za.
– To świetnie. – Jednak przedkładałam swoje bezpieczeństwo nad pociąg, jaki czułam do tego ogiera. Co prawda znaleźliśmy tymczasowe wytchnienie, ale wątpiłam, byśmy mogli zostać tu dłużej. Orsini wyglądali na dobrych myśliwych, więc podejrzewałam, że akurat ich raczej nie zmyli nasz spacer rzeką. – Więc do kogo dzwoniłeś?
Wykrzywił twarz w uśmiechu.
– Do mojego partnera w interesach.
– A zajmujesz się?…
Przyglądał mi się przez chwilę ciemnymi, przenikliwymi oczami, a potem odparł:
– Jestem wykonawcą robót budowlanych.
– Budujesz domy czy biura?
– Domy. Słyszałaś kiedyś o J.K. Constructions?
– Nie.
– Nic dziwnego. Jesteśmy jednym z najmniejszych przedsiębiorstw w Australii Południowej.
Zimna gula w moim gardle powiększyła się.
– Jesteś z Adelajdy?
– Tak. A co?
– Ja pochodzę z Wiktorii.
Gapił się na mnie przez chwilę, a potem zamknął oczy.
– Kurwa mać.
– Dokładnie. Możliwe, że to jest powód, dla którego telefon nie działa.
Po prostu znajdowaliśmy się w innym stanie, więc trzeba było wybrać odpowiedni numer kierunkowy, żeby móc połączyć się z Jackiem lub Rhoanem. W Australii nie ma automatycznego przełączania na pocztę głosową, gdy dzwoniący znajdzie się poza zasięgiem sieci.
Podniosłam słuchawkę i wykręciłam numer Jacka, tym razem dodając numer kierunkowy do stanu Wiktoria. Ledwo wybrzmiał pierwszy sygnał, gdy połączenie zostało odebrane.
– Parnell przy telefonie.
Zamknęłam oczy. Jeszcze nigdy w życiu nie czułam takiej ulgi na dźwięk burkliwego głosu swojego szefa.
– Jack, tu Riley.
– Jezu, dziewczyno, gdzie ty się podziewasz? Znaleźliśmy twój samochód…
– Nie mam pojęcia, gdzie jestem, ale chcę, żebyście przyjechali i zabrali nas stąd – przerwałam mu.
– Nas? – spytał ostro.
– Tak. To długa historia. Jestem tu ze zmiennokształtnym nazwiskiem Kade Williams. Pomógł mi uciec z kolejnego ośrodka zajmującego się badaniami genetycznymi.
Tu z ust Jacka padło kilka zdań, a raczej przekleństw – długich, głośnych i naprawdę pomysłowych.
Kade zaśmiał się cicho.
– Facet ma talent do przeklinania.
– Gdzie jesteś? – spytał w końcu Jack.
– I tu właśnie mamy problem. Nie mam zielonego pojęcia. Ale nie jesteśmy już ani w Wiktorii, ani w Australii Południowej.
– Spróbuję…
– Riley? Nic ci nie jest? – Ciepły ton głosu Rhoana zastąpił burknięcia Jacka. Zamknęłam oczy, słysząc ochrypłe zmęczenie w głosie brata.
– Tak, wszystko w porządku.
– Co się stało? Znaleźliśmy twój samochód. Rozbił się o drzewo. Wszędzie było pełno krwi i wszyscy zakładaliśmy najgorsze.
Nie potrafiłam przypomnieć sobie wypadku. Nie pamiętałam, czy odniosłam jakieś obrażenia. Ale byłam cholernie wkurzona z powodu rozbicia auta: miałam tę przeklętą maszynę dopiero od tygodnia.
– Nic mi nie jest – powtórzyłam. – Ale nie pamiętam niczego, co wydarzyło się w ciągu ostatnich ośmiu dni.
– Namierzyłem ich – powiedział w tle Jack. – Są w Nowej Południowej Walii.
– Nowe Południe to bardzo duży stan – rzucił gderliwym tonem Rhoan. – Mógłbyś pokusić się o szczegóły?
– Pracuję nad tym.
– Więc – odezwał się ponownie Rhoan – czy mnie słuch nie myli, czy rzeczywiście powiedziałaś, że jesteś tam z jakimś zmiennokształtnym?
Wróciłam spojrzeniem do Kade’a i uśmiechnęłam się.
– Nie mylisz się.
– Mam nadzieję, że jest dla ciebie dobry.
– Och, mam zamiar być dla ciebie bardzo dobry – wymruczał zaczepnie Kade.
Rany… Czy wszystkie ogiery są tak cholernie gorące?
– Zrobił mi kawę – powiedziałam – a to całkiem dobry początek.
– Ulala. Przypomnij mu, że masz w domu dzikiego członka sfory, który zadepcze go na śmierć, jeśli tknie cię choćby jednym palcem.
Kade prychnął, a na moje usta wypłynął kolejny uśmiech.
– Właśnie zaczął się trząść ze strachu.
– I dobrze. – Rhoan zawahał się przez chwilę, zanim spytał: – Zrobili ci coś w tamtym miejscu?
– Nie wiem. Chociaż od Kade’a i innych ogierów pobierali próbki nasienia.
Po tym zdaniu po drugiej stronie zapadła cisza, a mój uśmiech się poszerzył.
– Jest koniokształtnym?
– Zgadza się.
– Niech cię szlag. Ty szczęściaro.
Roześmiałam się miękko. Wiedziałam, że Rhoan dokładnie to miał na myśli.
– I to mówi facet, który ma obecnie ilu partnerów?
– Tylko trzech.
W opinii Liandra było to o dwóch za dużo, ale zarówno on, jak i ja wiedzieliśmy, że mój brat nie był jeszcze gotowy, żeby się ustatkować.
– Mamy ich – powiedział Jack. – Są w Bullaburra.
– Gdzie to jest? – zapytał Rhoan, uprzedzając mnie.
– W Górach Błękitnych. Każ im zostać na miejscu. Rozpoczęcie konkretnych działań może potrwać kilka godzin, ale postaramy się przyjechać tam najszybciej, jak to tylko możliwe.
– Zostawcie włączone komórki – powiedziałam – żebyśmy mogli się z wami skontaktować na wypadek, gdybyśmy musieli opuścić to miejsce.
– W porządku. Uważaj na siebie.
– Nie ma sprawy. Do zobaczenia. – Rozłączyłam się i napotkałam spojrzenie Kade’a.
– Jesteś zżyta ze swoim partnerem – zauważył.
– Bardzo. Jesteśmy wilkołakami, a sfora znaczy dla nas wszystko. – Zwłaszcza że tworzyliśmy ją tylko my dwoje, bo matka wyrzuciła nas ze sfory, gdy tylko osiągnęliśmy dojrzałość. – Ale nie łączy nas żadna bliskość fizyczna, jeśli to cię interesuje.
– Dlaczego?
– Bo on woli mężczyzn. – I dlatego, że jest moim bratem. To było niezgodne z prawem, a w dodatku obrzydliwe.
Kade dopił kawę i odstawił kubek do zlewu.
– Więc ile będziemy musieli poczekać, aż ktoś przyjdzie nam z pomocą?
– Co najmniej cztery godziny.
Uniósł brew.
– Więc czym zajmiemy się w międzyczasie?
Wyraz jego oczu znów sprawił, że mój puls zaczął galopować. Ale wcześniej mówiłam na serio, więc bez względu na to, jak bardzo moje hormony błagały o spuszczenie ich ze smyczy, nie odważyłabym się zrobić tego teraz. Nieważne, jak obiecująco zapowiadał się seks z Kade’em – nie miałam żadnych wątpliwości, że byłby fantastyczny – nie był wart takiego ryzyka.
– Sądzę, że powinniśmy się przespać. A raczej na zmianę spać i trzymać wartę.
– To nudne. – Wyciągnął rękę i odwiązał jeden róg mojego ręcznika. Jego gorące palce musnęły moją skórę, wzniecając ogień. – Zwłaszcza że jest tyle innych rzeczy, które moglibyśmy robić w tym czasie.
– Przystopuj trochę. – Trzepnęłam go po ręce i ponownie zawiązałam ręcznik. – Ostatnią rzeczą, jakiej teraz potrzebujemy, to żeby podczas seksu zaskoczyły nas wielkie, złe, owłosione potwory.
– To ryzyko, które jestem w stanie podjąć. Zwłaszcza dla tak rozkosznego tyłeczka.
Uśmiechnęłam się.
– Ten rozkoszny tyłeczek woli poczekać, aż niebezpieczeństwo zostanie zażegnane.
– Wielka szkoda.
– Przynajmniej mogłeś się postarać, by zabrzmiało to bardziej szczerze.
Jego cichy śmiech sprawił, że dostałam gęsiej skórki. Pochylił się nad stołem i obdarzył mnie powolnym, tęsknym pocałunkiem.
– Chciałabyś, żebym był jeszcze bardziej szczery? – spytał po chwili.
– Wydaje mi się… – zaczęłam ochryple i odchrząknęłam szybko – że tyle szczerości na razie mi wystarczy.
– Jesteś pewna, że nie nakłonię cię do zmiany zdania?
Właściwie to byłam pewna, że mu się uda. Ale na szczęście nie ponowił próby.
– Tak. Więc kto idzie spać jako pierwszy?
– No cóż, biorąc pod uwagę to, że nie będę w stanie zasnąć, dopóki pewne części mojego ciała się nie rozluźnią, to pewnie lepiej będzie, jeśli ja pierwszy stanę na warcie.
Uniosłam pytająco brew.
– A jak bardzo te części potrzebują rozluźnienia?
– Bardzo. – Zrobił krok w tył, a ja zobaczyłam ogiera w całej jego glorii i chwale. Szczęka mi opadła. Najwidoczniej to, co zobaczyłam wcześniej, było zaledwie zapowiedzią tego imponującego widoku. Był naprawdę ogromny.
– Masz rację – zgodziłam się. – Nie zaznasz zbyt wiele snu, paradując z tym na wierzchu.
– Gdyby tylko o to chodziło, nie miałbym problemu. – Jego czekoladowe tęczówki zamigotały lekko, gdy wesoły uśmiech wygiął jego usta. – Idź, zanim pokusa stanie się zbyt silna.
Wyszłam z kuchni. Kilka godzin snu to za mało, ale wolałam to niż nic. Potem zmieniłam się z Kade’em i spędziłam kolejne półtorej godziny na piciu kawy i wałęsaniu się po okolicy. W pobliżu nie spotkałam żywej duszy.
Może myliłam się co do orsinich. Może nie byli w stanie wyśledzić nas tak szybko.
Zrobiłam sobie kolejny kubek kawy i oparłam się o stół, ogrzewając dłonie o ścianki naczynia i wpatrując się w kuchenne okno.
Plamki światła igrały w żółknącej trawie, a w cieniu, jaki rzucał płot, kołysały się główki żonkili. Widoczny dalej las pełen był cieni, mimo że promienie słońca tańczyły pomiędzy liśćmi i eksponowały drobinki zieleni i złota migoczące na pniach drzew.
Nie dostrzegłam żadnego ruchu. A mimo to…
Poczułam przypływ niepokoju. I nie miałam pojęcia dlaczego.
– Skąd to zamyślenie?
Podskoczyłam lekko i obejrzałam się za siebie, gdy Kade wchodził do pokoju.
– Właśnie się zorientowałam, że zużyłam całą kawę rozpuszczalną – powiedziałam. – To chyba zła wiadomość, skoro jesteś od niej uzależniony tak samo jak ja.
Stanął za mną, oplatając mnie w pasie muskularnym ramieniem i przyciskając swoje ciało do mojego, gdy pochylił się, by pocałować mnie za uchem.
– To rzeczywiście bardzo zła wiadomość – szepnął, ogrzewając moją skórę gorącym oddechem. – Chcesz, żebym poprawił ci jakoś nastrój?
Uśmiechnęłam się.
– Jesteś równie nienasycony jak wilk podczas pełni księżyca.
– Hej, jestem napalonym ogierem, który nie uprawiał seksu od dwóch miesięcy i który właśnie stoi przed zmysłową i nagą kobietą. Czego się po mnie spodziewałaś?
– Odrobiny samokontroli, dopóki nie będziemy całkowicie bezpieczni.
– Kontroluję się, słonko. Możesz być tego pewna. – Dotknął ustami moich pleców, składając na nich leciutki, piekielnie podniecający pocałunek. – O kim myślałaś, gdy wszedłem? O kochanku?
– Nie.
– A jest w twoim życiu kochanek, przez którego ogarnia cię smutek?
– Tak. – Odwróciłam się, by na niego spojrzeć. – Jakim cudem się tego domyśliłeś? Jesteś telepatą?
Nawet jeśli tak właśnie było, i tak nie powinien być w stanie czytać w moich myślach. Quinn – kochanek, o którym wcześniej wspomniałam – nie potrafił tego, mimo że był jednym z najpotężniejszych wampirów, jakiego spotkałam, i wyjątkowym telepatą.
– Nie. Moja działka to telekineza. Ale jestem świetny w odczytywaniu kobiecych nastrojów.
Uniosłam brew.
– Tylko kobiecych? Męskich już nie?
Rzucił mi diabelski uśmieszek.
– Mężczyźni ani trochę mnie nie interesują.
No cóż, mój brat będzie zawiedziony.
– Więc co takiego dostrzegłeś w mojej twarzy?
– Żal.
Był w tym naprawdę dobry. Gdy tylko nie oddawałam się aktywnemu myśleniu o Quinnie, wspomnienia o nim były obecne w moim umyśle, czając się w jego zakamarkach i czekając, by się ujawnić, w chwili gdy przestawałam się pilnować.
– Opowiedz mi o tym.
– Po co?
Wzruszył ramionami.
– Nie tylko wilkołaki potrafią być wścibskie.
Odwróciłam wzrok, znów przyglądając się cieniom widocznym za ogrodzeniem.
– Nie pasuje mu to, kim jestem.
Musnął ustami moje plecy w kolejnym pocałunku, tym razem wyżej, bliżej ramienia. Przeszyły mnie rozkoszne dreszcze.
– Urzędnikiem?
Uśmiechnęłam się.
– Nie. Wilkołakiem. Uważa, że jesteśmy niewiele lepsze od dziwek.
– Mogę się założyć, że nie powie tego samego o twoim partnerze ze sfory.
– Według niego to w porządku, że mężczyźni sypiają z wieloma kobietami.
– W takim razie musi być człowiekiem. – W głosie Kade’a pojawił się cień pogardy. – Tylko oni są w stanie powiedzieć coś tak głupiego w obecności wilkołaka.
Uśmiechnęłam się.
– To wampir.
Wzruszył ramionami. Bardziej to poczułam, niż zobaczyłam.
– Wszystko jedno. Wszystkie wampiry były kiedyś ludźmi i mają swoje stare uprzedzenia. – Zrobił pauzę. – Kochałaś go?
– Ledwie go znałam.
Muskał dłońmi mój brzuch, aż w końcu dotarł do piersi. Zaczął drażnić twarde sutki powolnymi, pieszczącymi ruchami rąk. Oddech uwiązł mi w gardle, a serce zaczęło dudnić. Wiedziałam, że powinnam była zareagować i położyć temu kres, zanim zajdziemy za daleko, ale jakimś cudem nie potrafiłam przekuć tych myśli w czyny. Część mnie, niestety ta większa, pragnęła to kontynuować.
– Nie o to pytałem – powiedział.
– Wiem. – Zawahałam się chwilę. – I nie, nie kochałam go. Po prostu czułam, że między nami jest coś, co chciałam kontynuować. Odmówił tylko dlatego, że jestem wilkołakiem.
– Nie wyglądasz mi na kobietę, która by się tak po prostu z tym pogodziła.
– Bo się nie pogodziłam.
Próbowałam. Dzwoniłam. Nawet kilka razy się z nim spotkałam. Ale Quinn wyraził się dostatecznie jasno – stwierdził, że nie pragnie niczego więcej poza tym, co już nas łączyło. Koniec końców odeszłam od niego. Rhoan zauważył później, że w ostatecznym rozrachunku to Quinn okazał się przegrany, nie ja.
– W takim razie czemu się poddałaś?
– Bo nie jestem desperatką, a poza tym on nie jest wilkiem.
– A chcesz mieć kiedyś dzieci, tak?
Kiwnęłam twierdząco.
– Próbowałam mu wyjaśnić, że nie oczekuję od niego głębokiego ani wiecznego uczucia. Po prostu chciałam poznać wszelkie możliwości, jakie dawał ten związek.
– Wiesz, odkryłem, że zazdrość działa o wiele lepiej niż próba przemówienia do rozsądku komuś takiemu. Pokaż mu swoje podboje, a zobaczysz, jak skoczy mu ciśnienie.
Przygryzł zębami moja ramię, skubiąc je leciutko. Teraz moje ciśnienie zaczęło skakać.
– To będzie trudne, zwłaszcza że on mieszka w innym stanie.
– W takim razie zapomnij o nim. Najwidoczniej jest mężczyzną, który nie potrafi dostrzec prawdziwego skarbu, nawet gdy ma go pod nosem.
Poczułam przypływ rozbawienia.
– A ty potrafisz?
– Słonko, gdy natykam się na skarb wart grzechu, uganiam się za nim, dopóki go nie zdobędę. – Jakby dla podkreślenia swoich słów powiódł dłonią po mojej nodze. Ledwo to zauważyłam, a już jego kciuk zaczął pieścić wewnętrzną stronę mojego uda, sprawiając, że drobne dreszcze rozkoszy przebiegły po całym ciele.
– I to mówi mężczyzna, który w subtelny sposób ostrzegł mnie, że mam nie spodziewać się niczego poza mile spędzonym czasem?
– Gdybyś była koniokształtnym, uganiałbym się za tobą, dopóki bym cię nie zdobył, a wtedy nie miałabyś już żadnej nadziei na opuszczenie mojego stada. – Jego dotyk i ton głosu nie pozostawiały wątpliwości co do jego szczerości. Nieoczekiwanie poczułam się o wiele lepiej we własnej skórze. Po zdradzie Talona, prawdopodobnym powiązaniu Mishy z ludźmi odpowiedzialnymi za moje porwanie i po tym, jak Quinn praktycznie mnie rzucił, zaczęłam się zastanawiać, czy nie mam czasami na plecach napisu „Zdepcz mnie, uwielbiam to”. – Oczywiście nie jesteś klaczą, więc będę się musiał zadowolić jedynie odrobiną zabawy.
Znów poczułam przypływ rozbawienia.
– Więc oferta lekcji jeździectwa ciągle jest aktualna?
– Jak najbardziej.
W takim razie do tych lekcji dojdzie bardzo szybko, jeśli natychmiast nie zacznę rozsądnie myśleć i się stąd nie ruszę. Nie żebym nie próbowała. Ale jego dłoń przesunęła się w końcu w górę po mojej nodze i poczułam się tak dobrze, że żal mi było teraz to przerywać.
– Powiedz mi, ile potomstwa wychowujesz w swoim stadzie?
– Jeszcze żadnego. Rząd wszczepia ogierom pod skórę takie same chipy hormonalne co wam, wilkom. – Zawahał się przez chwilę. – Oczywiście wyjęto mi go w tym ośrodku, co oznacza, że prawdopodobnie jestem teraz bardziej płodny.
– No, ale rzadko dochodzi do połączenia gatunków…
Oczywiście, zdarzało się – w końcu byłam na to żywym dowodem – ale to było równie prawdopodobne jak moje zajście w ciążę bez medycznego wsparcia. W rzeczywistości mogło się okazać, że nigdy nie będę mogła mieć dzieci, jeśli moje ostatnie wyniki testów będą takie same co Rhoana.
Uniósł pytająco brew.
– Ty też nie masz chipu?
– Nie. – Rok temu został usunięty przez Talona, a ja nigdy nie zadbałam o to, by wszczepić sobie nowy. Nie widziałam w tym sensu, skoro większość lekarzy uważała mnie za wilczą wersję muła i była pewna, że nigdy nie zajdę w ciążę. – Ale to nie ma znaczenia. Mam pewne problemy medyczne, które uniemożliwiają poczęcie.
– Więc możemy pofiglować bez potrzeby martwienia się o konsekwencje?
Potwornie trudno było mi się skupić na tym, co mówił, podczas gdy jego sprytne palce wyprawiały z moim ciałem mnóstwo niesamowitych rzeczy.
– Z pewnością powinniśmy… och!
Zaśmiał się, położył swoje wielkie, ciepłe dłonie po obu stronach mojego tyłka i lekkim kopnięciem rozsunął mi nogi.
– Słonko, zaufaj mi, jeszcze niczego nie poczułaś.
Wszedł we mnie, wsuwając się głęboko i ostro, aż jęknęłam z rozkoszy. Potem znieruchomiał, a ja zamknęłam oczy, czerpiąc przyjemność z połączenia naszych ciał i pulsującego głęboko we mnie żaru. Wiedziałam, że to nie było do końca mądre. Że poddanie się przyjemności, gdy jesteśmy daleko od domu i nie całkiem bezpieczni, jest zdecydowanie niewskazane. Jednak niebezpieczeństwo dla wilka jest czymś w rodzaju afrodyzjaku, a ja byłam wilkiem spragnionym cudownych doznań po tygodniu seksu bez przyjemności. Potrzebowałam tego równie desperacko jak wampir krwi.
Zaczął się we mnie poruszać, wbijając swoją męskość powoli i głęboko, sprawiając, że resztki mojego oporu roztopiły się w powodzi intensywnych wrażeń. Przejmujący ból zaczął narastać w dole mojego ciała, stając się kalejdoskopem wrażeń przetaczających się przez każdy zakamarek umysłu. Jego intensywność zaczęła przybierać na sile, w miarę jak wzrastało tempo narzucone przez Kade’a. Nagle drżenie przejęło nade mną kontrolę, a rozkosz eksplodowała w moim ciele i umyśle. Złapałam gwałtownie oddech, chwytając się stołu, a moje krzyki przeplatały się z krzykami Kade’a, gdy zawładnął nim orgazm. Gdy dreszcze wreszcie ustąpiły, roześmiał się cicho i oparł czoło na moich plecach.
– Chyba oboje tego potrzebowaliśmy.
Uśmiechnęłam się.
– Chyba tak.
Pocałował mnie w ramię, a potem oplótł w talii ramieniem i przyciągnął do swojego gorącego ciała.
– Obiecuję, że następnym razem nie będę się tak spieszył.
Już otwierałam usta, żeby mu odpowiedzieć, gdy nagle do moich uszu dotarł jakiś dźwięk. Cichutkie drapanie pazurów po betonie.
Nie byliśmy sami.









Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2011-06-09 (950 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej