Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Patronujemy
 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Odrzucona korona
 
Katalog - dodano
 Eliza
- Roxana Wojtas-Tabiś
 Wyprawa Błazna (wyd.M)
- Robin Hobb
 Roar
- Cory Carmack
 Wybawienie
- Jussi Adler-Olsen
 Zabójcy bażantów
- Jussi Adler-Olsen
 
- skomentowano
 Zapisane w kartach
- Anne Bishop
 Ciężko być najmłodszym
- Ksenia Basztowa, Wiktoria Iwanowa
 Sopel cz.1
- Paweł Kornew
 HEL 3
- Jarosław Grzędowicz
 Evna
- Siri Pettersen
 

''Ja, anielica'' - Katarzyna Berenika Miszczuk



- Zgubiłaś coś - powtórzył.
Nade mną stał Beleth. W opalonej dłoni ściskał mój czerwony szalik. Uśmiechal się, zadowolony z siebie. Wyglądał jak szczeniak, który przyniósł patyk na polecenie "aport". Chociaż akurat on zawsze robił to, o co się go nie poprosiło.
- Ślicznie wyglądasz - oświadczył, nie zwracając uwagi na moje milczenie. - Tęskniłem za tobą.
Wstałam, wyrwałam mu szalik z dłoni i bez słowa ruszyłam do mieszkania.Nie chciałam go widzieć, nie chciałam z nim rozmawiać. Był źródłem wszystkich moich kłopotów.
Niestety poszedł za mną.
Nie bawiłam się w otwieranie kluczem. Użyłam mocy. Usiłowałam zatrzasnąć mu drzwi przed nosem, ale zatrzymał je dłonią.
- Nie wpuścisz mnie? - zdziwił się. - Tak dawno nie byliśmy sam na sam. Pomyśl, słodnie sam na sam... ze mną!
- Dlaczego dałes mi jabłko? - zapytałam zimnym głosem.
- Wpuść mnie - poprosił, poważniejąc.
Obok niego przeszła stara sąsiadka, czujnie nadstawiając ucha. Zrozumiałam, że to nie było miejsce na rozmowy o Piekle i śmierci. Wpuściłam diabła do mieszkania, chociaż wcale nie miałam na to ochoty.
Pstryknął palcami. Jego płaszcz zniknął w jednej chwili. Beleth w ogóle się nie zmienił. Wyglądał tak jak go zapamiętałam. Idealny, przystojny kusiciel. Diabeł, który sprowadził mnie do Piekła, usiłował uwieść, a na koniec...oświadczył mi, że mnie kocha.
Ja również pozbyłam się płaszcza. Powiesiłam go na wieszaku i strzepałam z włosów pył z rozwalonych ścian w mieszkaniu Piotrka. Spojrzałam w lustro wiszące na drzwiach szafy. Miałam przed sobą zrozpaczoną dziewczynę z rozmazanym od płaczu tuszem i smugami tynku na policzkach. Machnęłam dłonią przed twarzą, przywracając perfekcyjny makijaż.
Poruszyłam palcami. Nie zdawałam sobie nawet sprawy jak brakowało mi moich mocy piekielnych. Jak nużące i pracochłonne było bez nich codzienne życie i wykonywanie zwykłych czynności. Usiadłam na kanapie. Czułam zmęczenie, nie fizyczne, a psychiczne.
Diabeł zajął miejsce obok mnie. Jednak nie przysunął się, nie usiłował objąć. Szanował moją prywatność i przestrzeń. Chyba pierwszy raz odkąd go poznałam...
- Ja cię nie pamietałam - mruknełam.
- Wiem. Dlatego cała ta sytuacja była jeszcze bardziej przykra - wyznał.
Jego spojrzenie błądziło po całym moim ciele. Miałam wrażenie, jakby mnie dotykało, parzyło skórę, po której się prześlizgiwało.
- Czemu dałeś mi to jabłko? - powtórzyłam pytanie.
- Sądziłem, że ucieszysz się, gdy przypomnisz sobie wszystko. Całe twoje życie w Niższej Arkadii. To, co między nami zaszło.
- Między nami nic nie zaszło - warknęłam.
- Ale mogło - uśmiechał się zadziornie, jego złote oczy błyszczały. - I nadal może - czarował jak zwykle. - Gdy odkryłem sposób na zwrócenie ci pamięci, nie wahałem się nawet przez chwilę - wzruszył ramionami.
Wyglądał, jakby oczekiwał pochwały.
- I zapewne ten sposób jest całkowicie legalny? - zakpiłam.
Beleth skrzywił się nieznacznie. Jednak jego pełne usta po chwili znowu rozciągnęły się w urzekającym uśmiechu.
- Powiedzmy, że na pewno byłby legalny, gdyby na tronie Piekła siedział na przykład Azazel - odparł wymijająco.
To diabeł Azazel doprowadził do mojej śmierci i wybrał mnie spośród dziesiątki osób obdarzonych Iskrą Bożą w tym pokoleniu. Moja moc - a ściślej rzecz biorąc spadek po przodkach, czyli Adamie i Ewie, których w prostej linii byłam potomkinią - zapewniała mi półboską siłę. W połączeniu z piekielną dawały dość osobliwą mieszankę.
O tę mieszankę chodziło Azazelowi, który zamierzał wykorzystać mnie do obalenia Lucyfera. Pomagałam mu, najpierw nieświadomie, a potem już z własnej woli, gdy Szatan postanowił zabić Piotrka. Niestety Niebo okazało się przychylne dla Lucka i nie zrzucono go ze stanowiska władcy Niższej Arkadii, przez co Azazel nie mógł zająć jego miejsca. A tak cwaniak na to liczył.
Beleth, w przeciwieństwie do Azazela, zamierzał wykorzystać tylko... mnie. Jemu nie zależało na stanowisku, lecz na moim ciele. Pocieszające.
- Czemu to zrobiłeś? - westchnęłam zmęczona. - Dlaczego nie pozwoliłeś mi być szczęśliwą i żyć w moim małym świecie?
- Małym świecie pełnym kłamstw twego wybranka - sprecyzował.
- Mnie się ten świat podobał... - stwierdziłam z żalem. - A ty mi go zabrałeś.
- Niczego ci nie zabrałem. Oddałem ci twoje wspomnienia i osobowość bogatszą o doświadczenia, które przeżyłaś. Kochanie, powinnaś być mi wdzięczna. Dzięki mnie jesteś sobą.
Wszystkie wspomnienia odżyły w mojej głowie. Przypomniałam sobie kota Behemota. Przybłędę, który wybrał mnie na swoją właścicielkę. Był tak samo demoniczny jak reszta moich piekielnych towarzyszy. Pogładziłam poduszkę lężącą obok mnie, na której często się wylegiwał. Zatęskniłam za nim, za jego głośnym mruczeniem, miękką sierścią. Zapragnęłam się do niego przytulić, podrapać za kremowym uchem.
- Wiki... - głos Beletha przywołał mnie do rzeczywistości. - Dałem ci jabłko, bo chciałem mieć cię tylko dla siebie. Nic nie poradzę na to, że jestem egoistycznym dupkiem.
Jego spowiedź wcale nie rozczuliła mnie tak, jak tego najwyraźniej oczekiwał. Uśmiechnęłam się tylko pod nosem. Cały Beleth - szczery do bólu i po prostu uroczy.
Przysunął się bliżej i położył rękę na oparciu kanapy. Jeszcze kilka centymetrów i mnie dotknie. Wpatrywał się z pożądaniem w moje usta. Chciał mnie pocałować. Ja też tego chciałam. Skarciłam się w myślach. On zawsze kłamał. Nie mogłam mu ufać.
- A kto wymyślił, żeby dać mi jabłko? - zapytałam niewinnie.
Mina zrzedła mojemu przystojnemu diabłu.
- No... Azazel - mruknął w końcu, zabierając ramię.
Wiedziałam. Po prostu wiedziałam!
- A czemu wpadł na taki pomysł? - drążyłam.
Wątpiłam w dobre intencje Azazela. W to, że chciałby tylko pomóc zakochanemu przyjacielowi, który nie mógł się pogodzić z faktem, że jakiś nędzny śmiertelnik sprzątnął mu sprzed nosa dziewczynę. O nie! Jemu na pewno chodziło o coś więcej.
- Pamiętasz jak Azazelowi nie udało się objąć stanowiska Szatana?
- No trudno, żebym nie pamiętała... - odrzekłam ponuro.
W końcu to z tego powodu wpadłam w całe to piekielne bagno, a nawet raz przez to umarłam.
Beleth zamyslił się na chwilę ważąc słowa.
- Azazel zrezygnował już z tego pomysłu. Teraz chce zostać... Archaniołem.









Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2011-07-01 (940 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej