Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Pomnik Cesarzowej Achai t.IV
 
Katalog - dodano
 Dystrykt Warszawa
- Rafał Babraj
 Vice versa
- Milena Wójtowicz
 Diabeł wcielony
- Donald Ray Pollock
 Ale z naszymi umarłymi
- Jacek Dehnel
 Jednookie walety
- antologia
 
- skomentowano
 Cress
- Marissa Meyer
 Kroniki Belorskie
- Olga Gromyko
 Dzikie dziecko miłości
- Aneta Jadowska
 Magia niszczy
- Ilona Andrews
 Harda horda
- antologia
 
Patronujemy
 
Szukaj



powered by FreeFind
 

Ysabel - Guy Gavriel Kay



Ned nie był pod wielkim wrażeniem. W stopniu, w jakim potrafił ocenić w przytłumionym świetle, które wpadało przez nieduże, umieszczone wysoko okna, ład nie stanowił głównej cechy katedry Saint-Sauveur w Aix-en-Provence – i na zewnątrz, gdzie ekipa jego ojca przygotowywała się do próbnych zdjęć, i w środku, gdzie Ned był w mroku całkowicie sam.
Miał się czuć odlotowo. Melanie, drobniutka, niemal absurdalnie zorganizowana asystentka jego ojca, dała Nedowi broszurkę o katedrze i mrugnąwszy, powiedziała, żeby wszedł do środka, nim zaczną robić pierwsze cyfrowe zdjęcia, poprzedzające prawdziwe zdjęcia do książki. Była dla niego miła. Zawsze była dla niego miła, ale Neda doprowadzało do szału, że przy wszystkich swoich obowiązkach pamiętała jeszcze o wynajdowaniu zajęć dla piętnastoletniego syna szefa, doczepionego do ekipy.
Żeby się nie plątał pod nogami i nie sprawiał kłopotów. Zapewne już wiedziała, gdzie w Aix są sklepy muzyczne, trasy dla biegaczy i place dla deskorolkarzy. Prawdopodobnie wyszukała je w Internecie i zrobiła notatki jeszcze przed wylotem z domu. Na pewno kupiła już cały sprzęt na Amazonie czy gdzie indziej i złożyła go w willi, żeby czekał na właściwy moment. Wręczy go Nedowi, gdy zacznie sprawiać wrażenie całkowicie znudzonego. Była przemiła i nawet śliczna, ale Ned wolałby, żeby nietraktowała go jak część swojej pracy.
Początkowo myślał o tym, żeby się przejść po starym mieście, jednak wziął od niej informator i wszedł do katedry. To był pierwszy dzień roboczy, organizowanie wszystkiego do sesji zdjęciowej, później będzie miał mnóstwo okazji, by się powłóczyć po mieście. Przyjechali na południe Francji na sześć tygodni i jego ojciec zamierzał niemal przez cały ten czas intensywnie pracować. Ned postanowił, że tego ranka jeszcze będzie się trzymał ekipy; wciąż czuł się nieco zdezorientowany, rzucony z dala od domu. Tego jednak nie musiał nikomu mówić. Jak można się było spodziewać, w merostwie, mieszczącym się w pobliskim ratuszu, wszyscy byli podekscytowani ich przybyciem. Edwardowi Marrinerowi obiecano dwie godziny spokoju tego ranka i jeszcze dwie nazajutrz, jeśliby ich potrzebował, żeby mógł zrobić zdjęcie katedralnej fasady. To oczywiście oznaczało, że gdyby ktoś chciał wejść do środka, by się pomodlić za swoją (lub czyjąkolwiek inną) nieśmiertelną duszę, będzie musiał zaczekać, aż słynny fotograf unieśmiertelni budowlę. Kiedy Greg i Steve rozładowywali furgonetkę, wywiązała się nawet dyskusja, rozpoczęta przez przydzielonego im urzędnika miejskiego, czy monterzy powinni wejść na drabiny i zdjąć przewód, biegnący ukośnie przez ulicę przed frontonem katedry do budynku uniwersytetu po drugiej stronie. Ojciec Neda uznał, że w razie potrzeby będą mogli wykasować przewód cyfrowo, zatem studenci nie zostali pozbawieni światła w salach wykładowych.
To ładnie z naszej strony, pomyślał wtedy Ned.
Chodząc tam i z powrotem, jego ojciec zaczął podejmować szybkie decyzje, jak miał to w zwyczaju, kiedy w końcu po długich przygotowaniach znalazł się na planie. Ned już go takim widywał.
Dwa miesiące wcześniej Prowansję odwiedził Barrett Reinhardt – redaktor odpowiedzialny za graficzną stronę książki – który przygotował listę proponowanych ujęć i przesłał ją Edwardowi Marrinerowi meblem do Montrealu. Jednakże ojciec Neda zawsze wolał podejmować decyzję po przybyciu na miejsce, które miał fotografować.
Zauważył balkon na drugim piętrze budynku uniwersytetu, znajdujący się tuż nad placem, naprzeciwko fasady, i postanowił robić cyfrowe zdjęcia z dołu, by je potem poddać obróbce w komputerze i połączyć w jedno zdjęcie panoramiczne; chciał jednak wejść na ten balkon i posłużyć
się filmem dużego formatu.
Melanie, chodząca za nim krok w krok ze swoim notatnikiem, zapisywała wszystko różnymi kolorami.
Ned wiedział, że ojciec dokona wyboru obiektów do sfotografowania później, kiedy zobaczy, czym dysponuje. Trudnym wyzwaniem będzie zapewne uchwycenie na jednym zdjęciu wysokiej dzwonnicy po lewej i całej szerokości budynku. Steve poszedł z urzędnikiem z merostwa do uniwersytetu dowiedzieć się o możliwość wejścia na balkon.
Zebrał się tłumek gapiów. Posługując się znośną francuszczyzną i uśmiechem, Greg pilnował, żeby ludzie nie wchodzili na plac, bo mogliby się pojawić w kadrze. Z pomocą przyszedł mu żandarm. Ned obserwował to z kwaśną miną. Mówił po francusku lepiej od pozostałych, ale nie kwapił się do pomocy. Właśnie wtedy wszedł do katedry.
Naprawdę nie wiedział, dlaczego jest w takim złym nastroju. Wydawałoby się, że powinien być zadowolony: zaczął wakacje dwa miesiące wcześniej, opuszczając egzaminy (miał co prawda napisać tutaj trzy wypracowania i oddać je w lipcu po powrocie do domu), mieszkał w willi z basenem, podczas gdy ojciec i pozostali zajmowali się pracą...
Znalazłszy się pod wysokim sklepieniem ciemnej katedry, gwałtownym ruchem wyjął z uszu słuchawki od iPoda i wcisnął przycisk stopu.
Słuchanie w tym miejscu „Houses of the Holy” nie było tak odjazdowe, jak sądził. We wnętrzu tak ogromnym i pełnym cieni poczuł się głupio, a nawet trochę niepewnie, nie słysząc niczego oprócz muzyki. Już sobie wyobrażał nagłówki: „Uczeń z Kanady zasztyletowany przez księdza nieznoszącego Led Zeppelin”.
Ta myśl nieco go rozbawiła. Umieści ją później w mejlu do kumpli w domu. Usiadł w ławce w połowie głównego przejścia, wyciągnął nogi i zerknął na broszurkę Melanie. Zdjęcie widniejące na okładce zrobiono z krużganków. Łuk na pierwszym planie, oświetlone słońcem drzewo, z tyłu dzwonnica na tle naprawdę błękitnego nieba. Ładne jak pocztówka.
I zapewne to miejsce było na jakiejś pocztówce.
Ojciec Neda nigdy w życiu nie zrobiłby takiego zdjęcia. Nie tej katedry.
Edward Marriner mówił o tym wczoraj, kiedy oglądali z tarasu pierwszy zachód słońca.
Ned otworzył broszurę. Na początku wydrukowano plan. Światło było słabe, ale Ned miał dobry wzrok. Z legendy na przeciwległej stronie dowiedział się, że katedrę wznosiło w kilkunastu etapach przez zbyt wiele stuleci zbyt wielu budowniczych, którzy nie zwracali uwagi na to, co zostało zrobione przed ich przybyciem. Chaos.
I o to chodzi, jak wyjaśnił ojciec. Fasada, do sfotografowania której się przygotowywali, była ściśnięta między ulicami i placami Aix. Stanowiła ich część, wpleciona w strukturę miasta, a nie odsunięta od niego, by można ją było podziwiać, jak większość katedr. Fronton był zbudowany w trzech stylach, z kamieni o tyluż kolorach, które nawet w przybliżeniu do siebie nie pasowały.
Ojciec Neda powiedział, że to mu się właśnie w tej katedrze podoba. „Pamiętajcie, dlaczego robimy to zdjęcie”, przypomniał wszystkim, kiedy wysiedli z furgonetki i zaczęli wyładowywać sprzęt.
Idealne fasady katedr jak Notre Dame w Paryżu czy w Chartres, trzaskali wszyscy turyści, którzy je oglądali. Ta była inna i stanowiła wyzwanie – już choćby dlatego, że fotograf, chcąc zrobić zdjęcie, nie mógł się zbytnio cofać, by nie wpaść przez okno do sali wykładowej i nie zakłócić wykładu o wielowiekowej potędze Francji.
Greg parsknął na te słowa śmiechem. Pieprz się, pomyślał Ned i sięgnął po słuchawki.
To wtedy Melanie wyciągnęła broszurę ze swojej czarnej przepaścistej torby na ramię. Torba była niemal tak duża, jak Melanie. Stale żartowali, że można tam znaleźć połowę wszystkich rzeczy, jakie zaginęły na świecie, a ona sama się domyśla, gdzie jest druga połowa.
Siedząc w katedrze, Ned znowu przyjrzał się planowi i uniósł głowę.
Miejsce, w którym siedział, nazywało się nawą, a nie przejściem. Wiedziałem o tym, pomyślał, naśladując w myślach sztuczny głos Kena Lowery’ego na lekcji fizyki.
Zorientował się, że nawa została ukończona w 1513 roku, lecz jej część tuż za nim była o czterysta lat starsza, a ołtarz „gotycki”, cokolwiek to znaczyło. Nieduża kaplica za ołtarzem została zbudowana mniej więcej w tym samym czasie, co nawa, w której siedział. Jeśli się spojrzało w lewo albo w prawo, daty plątały się jeszcze bardziej.
Wstał i przeszedł się kawałek. Właściwie znajdować się tu samemu było trochę nieprzyjemnie. Ned stąpał bezgłośnie w swoich nike’ach. Podszedł do bocznych drzwi z dwoma ciężkimi starymi zamkami z żelaza i jednym nowym z mosiądzu. Napis głosił, że prowadzą do krużganków, i podawał godziny zwiedzania. Czarne żelazne zamki niczemu już nie służyły, a nowy był zaryglowany. Jasne. Nie można się wydostać. To mógłby być odlotowy pomysł, posiedzieć w krużgankach i posłuchać muzyki. Dzięki Bogu, Ned nie miał w swoim iPodzie żadnej muzyki religijnej, ale U2 by się nadali.
Plan Melanie informował, że krużganki są naprawdę stare, z XII wieku.
Podobnie jak boczna nawa, w której teraz, stał. Natomiast zamykająca ją kaplica, najnowszy tutejszy obiekt, pochodziła z XVIII wieku. Wyglądało na to, że ktoś mógłby tu gdzieś umieścić restaurację Starbucks, a ona pasowałaby do reszty. Kaplica św. Javy.
Podszedł do tej późnej kaplicy, znajdującej się obok schodów, prowadzących do ołtarza. Niewiele do oglądania. Kilka wypalonych do końca grubych białych świec. Tego ranka nikogo nie wpuszczano do środka – przed katedrą pracował Edward Marriner.
Ned przeszedł przed ołtarzem i wrócił drugą nawą. Plan głosił, że pochodzi z 1695 roku. Ned przystanął, by się zorientować, gdzie jest: to pewnie strona północna, krużganki są na południu, ojciec robi zdjęcia fasadzie zachodniej. Ustaliwszy to, Ned nie wiadomo dlaczego poczuł się lepiej.
To była krótsza nawa, w połowie kończyła się murem. Ned znów znalazł się w głównej części katedry. Patrzył na wysoko położony witraż. Usiadł w ławce przy ostatniej kaplicy od strony dzwonnicy. Broszura informowała, że kaplica została poświęcona św. Katarzynie i jest kaplicą uniwersytecką.
Wyobraził sobie studentów śpieszących tu do spowiedzi przed pięciuset laty, a potem biegnących z powrotem na drugą stronę ulicy na wykłady. W co się wtedy ubierali na zajęcia? Wetknął słuchawki do uszu i znalazł na wyświetlaczu Pearl Jam.
Znajdował się na południu Francji. Cóż, nie będzie fikał koziołków.
Jego ojciec będzie robił zdjęcia jak szalony (sam tak powiedział) od dziś do połowy czerwca. Fotografie miały się ukazać w książce szumnie zapowiadanej na Boże Narodzenie. Edward Marriner: krajobrazy Prowansji, z tekstem Olivera Lee. Oliver Lee pochodził z Londynu, ale mieszkał tu od trzydziestu lat i napisał (wszystko to powiedziała Nedowi Melanie) sześć powieści, w tym kilka nagrodzonych. Gwiazda literatury angielskiej, gwiazda kanadyjskiej fotografii, gwiazda francuskiego krajobrazu.
Duża książka.
Matka Neda przebywała w Sudanie.
Raporty znów mówiły o ciężkich walkach na północ od Darfuru. Ned pomyślał, że matka prawie na pewno tam jest; z zamkniętymi oczyma odchylił się na oparcie ławki, starając się zatopić w muzyce. W gniewnej muzyce. Grunge.
Skończył się Pearl Jam, następna w trybie przypadkowego wyboru była Alanis Morisette.
Umówili się, że matka będzie tu do nich dzwonić co drugi wieczór. Ned pomyślał z goryczą, że to na pewno jej zagwarantuje bezpieczeństwo. Lekarze Bez Granic mieli być szanowani i uznawani wszędzie na świecie, ale od jakiegoś czasu nie zawsze się tak działo. Świat się zmienił.
Świadczyły o tym miejsca takie jak Irak, a w tej chwili w Sudanie naprawdę nie było najbezpieczniej na Ziemi.
Znów wyjął słuchawki z uszu. Jak na dziewczynę z Doliny Ottawy, której zdecydowanie się powiodło, Alanis okropnie narzekała.
– Chorał gregoriański? – zapytał go ktoś.
Ned szarpnął się w bok, szybko odwracając głowę.
– Co, u...?
– Przepraszam! Przestraszyłeś się?
– Tak, do diabła! – warknął. – A jak myślisz?
Wstał. Zobaczył, że to dziewczyna.
Przez chwilę miała przepraszającą minę, a potem się uśmiechnęła i złożyła przed sobą ręce.
– Czegóż możesz się bać w tym świętym miejscu, moje dziecko? Jakież grzechy ciążą ci na sercu?
– Coś wymyślę – odparł.
Roześmiała się.
Wyglądała mniej więcej na jego równolatkę; miała na sobie czarną bawełnianą bluzkę z krótkim rękawem, niebieskie dżinsy, martensy, a na ramieniu niewielki zielony plecak. Była wysoka, szczupła, piegowata i mówiła z amerykańskim akcentem. Jasnokasztanowe włosy spadały jejna ramiona.
– Morderstwo? Napisał o tym sztukę T.S. Eliot – oznajmiła.
Ned się skrzywił. Błe. Jedna z tych.
– Wiem, Morderstwo w katedrze. Mamy to przerabiać w przyszłym roku.
Znów się uśmiechnęła.
– Mam świra na tym punkcie. Co mogę jeszcze powiedzieć? Czyż to nie jest zdumiewające?
– Myślisz? Moim zdaniem panuje tu bałagan.
– Ale to jest właśnie super! Można przejść dwadzieścia kroków i przemierzyć pięćset lat. Widziałeś baptysterium? Ta katedra ocieka historią.
Ned wyciągnął przed siebie otwartą dłoń i spojrzał w górę, jakby szukał spadających kropli.
– Masz świra, tak?
– Nie możesz się ze mnie nabijać, skoro sama się do tego przyznałam.
Tania zagrywka.
W zasadzie była ładna. Przywodziła Nedowi na myśl chudą tancerkę.
Wzruszył ramionami.
– Co to jest baptysterium?
– To okrągłe, przy wejściu.
– Chwileczkę. – Coś mu przyszło do głowy. – Jak tu weszłaś? Katedra została zamknięta na dwie godziny.
– Widziałam. Ktoś robi zdjęcia na zewnątrz. Pewnie do jakiegoś folderu.
– Nie. – Zawahał się. – Zdjęcia robi mój tata. Do książki.
– Naprawdę? Jak się nazywa?
– Nie znasz go. Edward Marriner.
Naprawdę opadła jej szczęka. Neda ogarnęła znajoma mieszanina zadowolenia i skrępowania.
– Żartujesz sobie ze mnie? – zapytała bez tchu. – Góry i bogowie? Znam tę książkę. Mamy ją w domu.
– No tak, fajnie. I co ja z tego będę miał?
Spojrzała na niego z nagłą nieśmiałością. Ned nie miał pojęcia, dlaczego to powiedział. Zwykle się tak nie zachowywał. W taki sposób mówili do dziewczyn Ken i Barry, ale on raczej nie. Odchrząknął.
– Wykład o baptysterium – odparła. – Jeśli go zniesiesz. Mam na imię Kate. Nie Katie, nie Kathy.
Skinął głową.
– Ned. Nie Seymour, nie Abdul.
Po krótkim wahaniu znów się roześmiała.
– Dobra, w porządku, należało mi się. Ale nie znoszę zdrobnień.
– Kate to zdrobnienie.
– Tak, ale ja je wybrałam. To różnica.
– Chyba tak. Nie odpowiedziałaś... jak się dostałaś do środka?
– Bocznymi drzwiami. – Machnęła ręką w ich stronę. – Nikt nie pilnuje placu z tamtej strony. Przez krużganki. Widziałeś je już?
Ned zamrugał.
Później nigdy nie mógł jednak powiedzieć, że ogarnęło go jakieś przeczucie. Był tylko nieco zdezorientowany i tyle.
– Drzwi prowadzące do krużganków są zaryglowane. Byłem tam piętnaście minut temu.
– Nie. Są otwarte. Te dalsze, prowadzące na ulicę, i te prowadzące tutaj. Właśnie przez nie przeszłam. Chodź, zobacz. Krużganki są naprawdę ładne.
I wtedy się zaczęło, bo nie dotarli do krużganków. Na razie.
Przecinając nawę, usłyszeli jakiś dźwięk – zgrzyt metalu o metal. Uderzenie, ostre szurnięcie, jeszcze jedno uderzenie.
– Co, u diabła? – mruknął Ned, przystając.
Nie był pewien dlaczego, ale ściszył głos. Kate zrobiła to samo.
– To w baptysterium – szepnęła. – Tam. – Pokazała ręką. – Pewnie jeden z księży. A może sprzątaczka?
Kolejne szurnięcie.
– Nie sądzę – rzekł Ned Marriner.
Pod każdym względem rozsądniej by było nie zwracać uwagi na ten hałas, obejrzeć ładne krużganki, a potem wyjść na poranne ulice Aix. Kupić gdzieś z tą dziewczyną imieniem Kate croissanta i colę.
Ale przecież jego matka była w Sudanie, po raz kolejny poleciała w odległe, szaleńczo niebezpieczne miejsce. Neda cechowała wrodzona odwaga – oraz coś jeszcze, choć na razie o tym nie wiedział.
Podszedł cicho do baptysterium i spojrzał w dół, ześlizgując się wzrokiem po trzech stopniach, które prowadziły do okrągłego, jasnego pomieszczenia.
Uświadomił sobie, że minął je, kiedy wchodził do katedry.
Ujrzał osiem wysokich kolumn, tworzących mniejszy krąg, i wysoko położoną kopułę, przez którą wpadało mnóstwo światła.
– To najstarsza część katedry – szepnęła Kate. – Dużo starsza od innych fragmentów, mniej więcej z pięćsetnego roku.
Właśnie miał zapytać, skąd ona zna tyle idiotycznych faktów, kiedy spostrzegł, że krata zamykająca otwór w kamiennej posadzce jest odsunięta.
A potem zobaczył wyłaniającą się z otworu głowę i ramiona mężczyzny. Ned uświadomił sobie, że nie jest to, nie może być, ksiądz ani sprzątacz, ani nikt związany z katedrą.
Mężczyzna był odwrócony do nich plecami. Ned uniósł rękę i pokazał go Kate. Dziewczyna westchnęła. A potem tkwiący nieruchomo w zagłębieniu mężczyzna się poruszył.
Z poczuciem nierzeczywistości, jakby to była gra wideo, do której niechcący wszedł, a nie prawdziwe życie, Ned zobaczył, jak mężczyzna sięga pod skórzaną kurtkę i wyciąga nóż. Księża nie noszą skór ani też nie noszą przy sobie noży.
Mężczyzna położył go obok siebie na kamiennej posadzce – skierowany czubkiem w ich stronę.
Nadal się nie odwracał. Nie widzieli jego twarzy. Ned dojrzał długie – bardzo długie – palce. Mężczyzna był łysy albo ogolił sobie głowę.
Nie dało się określić jego wieku.
Panowało milczenie; nikt się nie poruszył. To byłoby dobre miejsce do zapisania stanu gry, pomyślał Ned. A potem do rozpoczęcia jej od nowa, gdyby moja postać zginęła.
– Nie ma go tu – odezwał się cicho mężczyzna. – Byłem pewien... ale on znów się ze mną bawi. Lubi to.
Ned Marriner nigdy nie słyszał w niczyim głosie takiego tonu. Przepełnił go chłodem, choć chłopak stał w cieniu. Patrzył na miękkie światło zalewające baptysterium.
Mężczyzna mówił po francusku. Po dziewięciu latach lekcji integracyjnych w Montrealu Ned mówił po francusku bardzo dobrze. Pomyślał o Kate, a potem uświadomił sobie, że też zrozumiała, ponieważ ze swobodą zadała pytanie w tym samym języku. To było absurdalne, zważywszy na leżący na kamiennej posadzce nóż.
– Kogo nie ma? Niżej jest tylko rzymska ulica, prawda? Tak jest napisane na ścianie.
Mężczyzna nie zwracał na nią uwagi, jakby powiedziała coś absolutnie nieistotnego. Ned miał wrażenie, że mężczyzna jest drobnej budowy ciała, chociaż trudno było cokolwiek stwierdzić, nie znając głębokości otworu w posadzce. Nadal się nie odwracał, by na nich spojrzeć. Wyraźnie nadeszła pora ucieczki. To nie była gra komputerowa. Mimo to Ned się nie poruszył.
– Odejdźcie – rzekł mężczyzna, jakby wyczuwając jego myśli. – Już zabijałem dzieci. Nie chcę tego robić teraz. Odejdźcie i usiądźcie sobie gdzie indziej. Zaraz się stąd wyniosę.
Dzieci? Oni nie są dziećmi.
– Widzieliśmy pana – stwierdził głupio Ned. – Moglibyśmy powiedzieć innym...
– Co takiego powiecie? – W jego oschłym tonie zabrzmiała nuta rozbawienia. – Że ktoś uniósł kratę i patrzył na rzymskie płyty? Hélas! Zajmą się tą sprawą żandarmi z całej Francji.
Być może Ned wychował się w rodzinie pod pewnymi względami zbyt błyskotliwej.
– Nie – odparł. – Moglibyśmy powiedzieć, że ktoś nam groził nożem.
Mężczyzna się odwrócił.
Miał szczupłą, gładko ogoloną twarz, ciemne, mocno zarysowane brwi, długi, prosty nos i wąskie usta. Brak włosów na głowie uwydatniał kości policzkowe. Ned dojrzał na jednym policzku bliznę, niknącą za uchem.
Mężczyzna patrzył przez chwilę na nich, stojących u szczytu trzech schodków. Oczy miał tak głęboko osadzone, że nie dało się określić ich barwy.
– Owszem, kilku żandarmów mogłoby się tym zainteresować – rzekł i pokręcił głową. – Ale ja się stąd wynoszę. Nie widzę powodów, by was zabijać. Położę kratę na miejsce. Nic nie zostało uszkodzone. Odejdźcie.
I kiedy wciąż tam stali, bardziej wstrząśnięci niż ogarnięci jakimkolwiek innym uczuciem, wziął nóż do ręki i go schował.
Ned przełknął ślinę.
– Chodź! – szepnęła dziewczyna i pociągnęła go za rękę.
Odwrócił się, by pójść za nią, a potem się obejrzał.
– Chciał pan coś tam na dole ukraść? – zapytał.
W gruncie rzeczy jego matka odwróciłaby się i zapytała o to samo, powodowana czystym uporem, niechęcią do zostania odprawioną, chociaż tego akurat Ned nie wiedział.
Mężczyzna w baptysterium znów podniósł na niego wzrok i po chwili powiedział cicho:
– Nie. Nie o to chodziło. Sądziłem, że przybyłem... wystarczająco wcześnie. Myliłem się. Myślę, że świat się skończy, zanim zdążę odnaleźć tego człowieka. Albo spadnie niebo, jakby to określił.
Ned pokręcił głową, jak pies, kiedy się otrząsa po deszczu. Te słowa były tak bezsensowne, że nawet nie wydawały się zabawne. Kate znów go pociągnęła za rękę, tym razem mocniej.
Odwrócił się i odszedł za nią z powrotem w pobliże kaplicy św. Katarzyny.
Usiedli na tej samej ławce. Oboje milczeli. W budzącej echa, pustej przestrzeni mrocznej katedry usłyszeli uderzenie i szuranie, i znów uderzenie. A potem zapadła cisza. Pewnie mężczyzna wychodził.
Ned zerknął na iPoda, którego miał przy pasku spodni. W tej chwili wydawał mu się najdziwniejszym przedmiotem, jaki można było sobie wyobrazić. Niewielki prostokąt dający muzykę. Każdy rodzaj muzyki, jakiego się zapragnęło. Setki godzin muzyki. Dzięki małym białym kuleczkom
można umieścić ją sobie w uszach i odciąć się od dźwięków świata.
„Świat się skończy, zanim zdążę odnaleźć tego człowieka”.
Spojrzał na dziewczynę. Przygryzała dolną wargę, patrząc przed siebie.
Ned odchrząknął. Ten dźwięk wydał mu się bardzo głośny.
– Cóż, jeśli Kate to zdrobnienie od Katarzyny – rzekł z ożywieniem – jesteśmy we właściwym miejscu. Możesz się pomodlić.
– Co, u...?
Spojrzała na niego.
Pokazał jej kaplicę na planie. Kiepski żart.
– Nie jestem katoliczką – rzekła.
Wzruszył ramionami.
– Wątpię, by to miało znaczenie.
– Co... co twoim zdaniem on robił?
Kiedy zobaczył ją po raz pierwszy, sprawiała wrażenie dość pewnej siebie i stanowczej. Teraz to wrażenie prysło. Wyglądała na przerażoną, co miało sens.
Ned zaklął. Nie przeklinał tak często, jak niektórzy jego kumple, ale wydawało się, że ta szczególna chwila rządzi się swoimi prawami.
– Nie mam bladego pojęcia. Co tam jest?
– Chyba tylko kraty, przez które można zajrzeć na dół i zobaczyć starą rzymską ulicę. W tej informacji na ścianie piszą też coś o grobie z szóstego wieku. Ale tego... – Przerwała.
Ned patrzył na nią.
– Co?
Kate westchnęła.
– To znów zabrzmi świrowato, ale ja po prostu lubię te rzeczy, dobra? Nie śmiej się ze mnie.
– Wcale mi nie do śmiechu.
– Dawno temu nie chowano ludzi w obrębie miejskich murów – kontynuowała. – To było zakazane. Dlatego w Rzymie, Paryżu, Arles i w innych miastach katakumby i cmentarze znajdują się na zewnątrz murów. Zmarłych chowano za miastem.
– Co chcesz przez to powiedzieć?
– Cóż, tamta informacja mówi o znajdującym się tu grobie z szóstego wieku. Trochę w bok od tego miejsca, gdzie... był ten człowiek. No więc jak tu mógł zostać ktoś pochowany? W tamtych czasach?
– Przy użyciu łopat? – podsunął odruchowo Ned.
Nie uśmiechnęła się.
– Myślisz, że ten gość to rabuś grobów? – zapytał.
– Nic nie myślę. Naprawdę. Powiedział, że nim nie jest. Ale powiedział też... – Pokręciła głową. – Możemy iść?
– Nie frontowym wejściem – odparł Ned – bo moglibyśmy wejść w kadr i tata zabiłby najpierw siebie, a potem mnie. Kiedy pracuje, reaguje bardzo emocjonalnie.
– Możemy wyjść tędy, którędy przyszłam, przez krużganki.
– Dobrze – Neda olśniło. – Mogę się założyć, że on też wszedł tamtędy! Po tym, jak zobaczyłem, że drzwi są zaryglowane, a przedtem, jak ty zastałaś oboje otwartych.
– Myślisz, że też przez nie wyszedł?
– Jasne. – Zawahał się. – Pokaż mi to baptysterium.
– Oszalałeś?
– On już sobie poszedł, Kate.
– Ale po co...?
Ned spojrzał na nią.
– Lekcja historii? Obiecałaś.
– Dlaczego chcesz się bawisz w młodocianego detektywa?
Nie miał na to naprawdę dobrej odpowiedzi.
– Bo to jest trochę... niesamowite. Próbuję zrozumieć.
– On powiedział, że już zabijał dzieci, Ned.
Pokręcił głową.
– Nie sądzę... że to znaczy to, co myślimy, że znaczy.
– To brzmi jak zdanie z kiepskiego filmu.
– Może. Ale chodź.
– Teraz rozlegnie się upiorna muzyka?
– Chodź, Kate.
Wstał. Dziewczyna poszła za nim.
Mogła wyjść sama, pomyślał później Ned, siedząc wieczorem na tarasie willi. Tego pierwszego ranka wcale się nie znali. Mogła wyjść tą drogą, którą przyszła, żegnając się z nim albo i nie, wedle uznania.
Zeszli po trzech stopniach do baptysterium i stanęli nad kratą, obok wewnętrznego kręgu kolumn. Po mroku panującym w katedrze światło wydawało im się piękne; wpadało do środka przez okna w kopule wznoszącej się nad płytką studnią pośrodku.
Ned ukląkł i zajrzał przez kratę. Jeśli to miał być punkt widokowy, to niezbyt dobrze pełnił swoją rolę. Na dole było za ciemno, by dało się dojrzeć, dokąd może prowadzić otwór.
– Tu trochę piszą na temat tego grobu – powiedziała Kate.
Stała przy zachodniej ścianie przed informacją turystyczną – oprawioną w drewniane ramki, zalaminowaną, zapisaną na maszynie kartką. Ned podszedł do dziewczyny. Zasadniczo była to kolejna legenda do tej części wnętrza katedry. Kate pokazała literę na planie, a potem przypisany do niej tekst. Tak, jak powiedziała, najwyraźniej został tu ktoś pochowany, „mieszkaniec Aix”, w szóstym wieku.
– Spójrz na to – rzekła.
Pokazywała na niszę po lewej stronie. Ned zobaczył naprawdę stare malowidło ścienne przedstawiające byka albo krowę, a pod nim niemal zatarty fragment mozaiki. Udało mu się dostrzec niedużego ptaszka, część jakiegoś o wiele większego dzieła. Reszta się nie zachowała.
– To jest jeszcze starsze – oznajmiła Kate.
– Co tutaj wcześniej było? Tu, w tym miejscu?
– Forum. Centrum miasta. Rzymskie miasto zostało założone ponad sto lat przed naszą erą przez gościa imieniem Sextius, kiedy Rzymianie zaczęli odbierać Prowansję Celtom. Nazwał je od swego imienia Aquae Sextiae. „Aquae” z powodu wód. Do niedawna znajdowały się tu gorące źródła. Dlatego jest tutaj tak dużo fontann. Widziałeś je?
– Dopiero co przyjechaliśmy. Katedra została zbudowana na forum?
– Aha. Na ścianie masz szkic. Tam, gdzie teraz pracuje twój tata, znajdowało
się coś w rodzaju głównego skrzyżowania rzymskiego miasta. Dlatego... dlatego wciąż nie rozumiem, jakim cudem kogoś tu wtedy pochowano.
– Cóż, to się odbyło po kilkuset latach, nie? Piszą tu, że w szóstym wieku?
Kate popatrzyła na niego z powątpiewaniem.
– Jestem niemal pewna, że to wciąż było tabu.
– Wyguglaj to później. Albo ja to zrobię.
– Młodociany detektyw?
Te słowa zabrzmiały tak, jakby Kate się z nim droczyła, ale tak naprawdę nie miała na to ochoty. Ned ją rozumiał.
Znów pokręcił głową. Nadal nie był pewien, co robi ani dlaczego. Spojrzał na wyblakłego byka na ścianie. Z całą pewnością nie wyglądał jak jakiekolwiek dzieło sztuki sakralnej, które znał. To miejsce było naprawdę stare. Ned zadrżał. I może właśnie dlatego, że się bał, szybko się cofnął, ukląkł przy kracie, chwycił ją oburącz i pociągnął.
Była cięższa, niż sądził. Udało mu się ją nieco przesunąć, przy akompaniamencie zgrzytu, który słyszeli już wcześniej. Ned spostrzegł, że mężczyzna wyłamał coś w rodzaju zapadki czy skobla. Wystarczyłoby unieść kratę i ją przesunąć, ale...
– Pomóż mi, to cholerstwo jest ciężkie!
– Zwariowałeś?
– Nie... i jeśli tego nie zrobisz, zmiażdży mi palce...
Podeszła do uniesionej kraty i ukląkłszy obok Neda, pomogła mu ją przesunąć. Ukazał się otwór wystarczająco duży, by mógł się w nim zmieścić drobny mężczyzna albo nastolatek.
– Nie zejdziesz tam – rzekła Kate. – A ja nie zostanę tu, by patrzeć...
– Zostawiam ci w spadku mojego iPoda – odparł Ned, podając jej urządzenie.
A potem, zanim zdążył się nad tym zastanowić i naprawdę się przestraszyć, zwiesił nogi nad krawędzią otworu, odwrócił się twarzą do ściany i opuścił na dół. W tej chwili zaczął myśleć o wężach, skorpionach czy szczurach pomykających w ciemnej, starożytnej przestrzeni poniżej.
Uznał, że „zwariowałeś” to nie takie niewłaściwe słowo.
Dotknął stopami podłoża i puścił się krawędzi. Kiedy spojrzał w dół,
nie widział nawet swoich butów.
– Pewnie nie masz przypadkiem...?
– Proszę – powiedziała w tej samej chwili Kate i podała mu małą czerwoną latarkę z metalu. – Noszę ją w plecaku. Na nocne spacery.
– Jesteś nieoceniona. Przypomnij mi – powiedział Ned – żebym cię przedstawił komuś imieniem Melanie.
Włączył latarkę.
– Zadasz sobie trud wyjaśnienia mi, po co to robisz? – zapytała Kate.
– Wyjaśniłbym, gdybym sam wiedział – odparł zgodnie z prawdą.
Powiódł promieniem światła po ciemnoszarych kamieniach, którymi wyłożono przestrzeń wokół niego. Ukląkł. Płyty były wilgotne, zimne, naprawdę duże, jakby wyznaczały drogę – Kate mówiła, że biegnie tędy ulica.
Z prawej strony, pod kratą, znajdowała się ściana stanowiąca fundament. Na wprost latarka oświetlała studnię, która teraz oczywiście była wyschnięta. Ned ujrzał wygładzone stopnie. Promień światła natrafił na wystającą zardzewiałą rurę oplątaną pajęczynami. Żadnych węży, żadnych szczurów. Na razie.
Po lewej stronie dostrzegł korytarz.
Właściwie się tego spodziewał. Tam znajdowała się główna część katedry, miejsce, gdzie według informacji umieszczonej na ścianie miał być grób. Ned odetchnął głęboko.
– Pamiętaj, iPod należy do ciebie – powiedział. – Nie kasuj Led Zeppelinów ani Coldplay.
Musiał się nisko pochylić. Nie zaszedł daleko, może dwadzieścia kroków. Korytarz kończył się ścianą. Ned pomyślał, że pewnie dotarł pod pierwszą nawę. Sufit był naprawdę nisko sklepiony.
Promień latarki zatańczył na szorstkiej, wilgotnej powierzchni przed nim. Chłopak nie dostrzegł tu nic, co choćby w przybliżeniu przypominało grób. Wyglądało na to, że znajdowały się tutaj tylko te dwa korytarze: prowadzący od kraty do studni i ten.
– Gdzie jesteś?! – zawołała Kate.
– Wszystko w porządku. Korytarz się urywa. Nic tu nie ma. Tak jak mówił. Może ten cały otwór zrobiono po to, żeby można było zejść i naprawić rury. Kanalizację. Ale tutaj jest więcej rur, a po drugiej stronie studni następne kraty.
– Zejdę popatrzeć! – zawołała. – Czy to znaczy, że nie dostanę iPoda?
Ned się roześmiał.
Kiedy się odwrócił, by wrócić na górę, jasny wąski promień światła latarki Kate tańczący wzdłuż korytarza padł na niszę wyciętą w kamiennej ścianie i Ned zobaczył, co w niej spoczywa.


font size="1">Fragment udostępniło Wydawnictwo MAG








Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2007-07-25 (1644 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej