Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Na pastwę aniołów
 
Katalog - dodano
 Alyssa i czary
- A.G. Howard
 Prawda i iluzja
- Jennifer Sommersby
 Księżniczka Popiołu
- Laura Sebastian
 Ostatni potomkowie. Przeznaczenie bogów
- Matthew J. Kirby
 Proxima
- Stephen Baxter
 
- skomentowano
 Artefakt
- Maggie Furey
 Zamęt Nocy
- Patricia Briggs
 Toń
- Marta Kisiel
 Sztylet ślubny
- Aleksandra Ruda
 Marzyciel
- Laini Taylor
 
Patronujemy
 
Szukaj



powered by FreeFind
 

''Uczta dusz'' - C.S. Friedman



Prolog



Gdy Imnea się obudziła, wiedziała już, że Pan Śmierć na nią czeka.
Od pewnego czasu obserwowała oznaki jego obecności – uporczywy, chłodny powiew z kątów pokoju, spływające z okien cienie, które nie znikały nawet w pełnym świetle, lodowaty dotyk na skórze, gdy leczyła córeczkę Hardingów... Zaw-sze jeszcze wiele godzin później Imnea dygotała na całym ciele.
Jej lustrzane odbicie nie zdradzało wiele. I nic dziwnego. Czarownicy starzeli się i umierali inaczej niż zwykli ludzie. Ich wewnętrzne paliwo zużywało się w błyskawicznym tempie, jakby do kominka wrzucono naraz cały zapas drew na zimę. Buchnie wtedy imponujący płomień, który jednak szybko się wypali, zasypany własnym popiołem.
Kiedy właściwie to się zaczęło? Czy już w młodości, gdy odkryła, że potrafi robić dziwne rzeczy – małe cuda, w zasadzie bez wartości – czy dopiero niedawno? Czy Śmierć zauważył ją, gdy była małą dziewczynką i niczego nie-świadoma, z wypiekami na twarzy tworzyła na parapecie małe tańczące ogniki (och, jakże ukarała ją wtedy matka!), czy też dopiero wówczas, gdy świadomie dotarła w głąb swojej duszy, by dla własnych celów czerpać z niej siłę – z tego centralnego zasobnika duchowej mocy, nazywanej przez mistyków athrą? Kiedy i gdzie zawarła kontrakt ze Śmiercią? Jakim czynem go przypieczętowała? Wyleczeniem syna Atkinsów? Wywołaniem deszczu po wielkiej suszy w roku dziewięćdziesiątym drugim? A może stało się to w dniu, w którym sku-tecznie oczyściła z gangreny nogę Diruma, sprawiając, że uniknął amputacji?
Miała trzydzieści pięć lat. Wyglądała znacznie starzej. Czuła się jak osiemdziesięciolatka.
Już niedługo, między spadającymi płatkami śniegu brzmiał szept Śmierci. Już niedługo...
Westchnęła, dołożyła drewna do pieca i wzruszyła przygasające węgielki, by rozgorzały na nowo. Minął rok, odkąd ostatni raz użyła swych mocy. Miała nadzieję, że kiedy się z tego wycofa, część siły powróci. Ta wewnętrzna energia, która kre-owała athrę, podobno mogła się regenerować, gdy nie była wykorzystywana do czarów. Ale nawet jeśli to prawda, to ile życia zdążyło z niej już ujść? Za każdym razem, gdy używała magii – by uleczyć chore dziecko, wypędzić demona czy pobłogosławić pole, chroniąc je przed atakiem szarańczy – czerpała moc z własnych zasobów życiowych. A nie były one przecież niespożyte. Wszyscy czarownicy to wiedzieli. Tak jak z upływem lat zu-żywa się ciało – podobnie karleje ogień ducha, tli się, a wreszcie gaśnie. Jeśli używa się paliwa nie tylko do podtrzymania życia, ogień wypala się wielokrotnie szybciej.
Skąd czerpać moc, by leczyć, równocześnie nie zużywając jej? Jak można patrzeć na siniejące dziecko i nie oczyścić jego płuc, nie tchnąć w nie na nowo życia, nawet jeśli przypłaci się to kilkoma cennymi minutami własnego?
Kiedyś te minuty nie miały żadnego znaczenia. Cóż wie na temat czasu młody człowiek, w którego żyłach buzuje moc, domagając się ujścia. Dopiero z wiekiem przychodzi świadomość, że minuty składają się na godziny, godziny – na dni, dni – na lata... A wtedy do drzwi puka Śmierć.
Koniec z czarami, obieca-ła sobie rok temu. Cały czas, jaki jeszcze jej został, poświęci sobie. Zawiadomiła mieszkań-ców wsi, że już nie będzie mogła ich leczyć. Jeśli chcą, mogą ją za to znienawidzić. Byłaby to wprawdzie niegodziwość po tym wszystkim, co przez lata dla nich zrobiła, ale czy to dziwne? Już taka jest natura ludzka − dobroczyńcy nie powinni oczekiwać wdzięczności.
I zaczęło się. Dochodziły ją coraz to nowe plotki. Dziecko umarło na ospę – to jej wina, bo nic nie zrobiła. Ktoś inny zmarł wskutek odniesionych ran – to jej wina, bo była bezdusz-na. Nieważne, że choroby i urazy to część życia i tylko kosztowne cuda mogą je uleczyć. Nieważne, że przez dwadzieścia lat zużywała swoją własną energię, dokonując tych cudów. Nieważne, że przez to na własnym karku czuje już oddech Śmierci. Tego roku porzuciła mieszkańców i tylko to się teraz dla nich liczyło.
Natura ludzka.
Imnea pochyliła się nad ogniem i próbowała przegnać pytanie, które prędzej czy później zadaje sobie każdy cza-rownik: Czy było warto? Próba odpowiedzi była zawsze ryzykowna. Odpowiedz „nie”, a sam wypełnisz swoje ostatnie dni goryczą. Odpowiedz „tak”, a umieranie będzie twoją własną cholerną winą.
Z zadumy wyrwało ją pukanie do drzwi. Któż ją odwiedza w tych ostat-nich dniach? Przecież całe miasto traktuje ją jak pariasa.
Podeszła do ciężkich, dębowych drzwi i otworzyła je. W nikłym świetle zimowego zmierzchu ujrzała dwie osoby. Nie musiała pytać, po co przyszły. Jedna z nich trzymała w ramionach zawiniątko – dziecko, ciasno oku-tane w kocyk. Poczucie winy i złość połączyły się w bolesne ukłucie w sercu Imnei.
Przecież zapowiedziałam, że się wycofuję. Czy nie wystarczy, że odmawiam wam na rynku, w świątyni, na ulicach? Musicie przynosić mi chore dzieci pod same drzwi, żebym was wygoniła?
Przez chwilę miała ochotę zatrzasnąć drzwi, ale pielęgnowana przez długie lata gościnność okazała się silniejsza. Burcząc, Imnea odsunęła się na bok, zapraszając przybyszy do środka. W przyćmionej poświacie pieca widziała już wyraźniej: wysoka wy-chudzona chłopka, a obok niej młoda dziewczyna w równie złym stanie. Takie osoby leczysz i odsyłasz do domu, lecz wiesz, że następnego roku Śmierć i tak się o nie upomni – umrą z głodu, wycieńczenia lub z tysiąca innych przyczyn, na które nie pomogą żadne czary. Dziewczyna wyglądała na twardą, jakby niejeden raz miała do czynienia ze zgnilizną tego świata i zdążyła się już przyzwyczaić do fetoru. To zatrważające u tak młodej osoby. Kobieta natomiast była naprawdę zrozpaczona.
– Matko, wybacz, że cię niepokoję... – zaczęła z szacunkiem.
– Nie zajmuję się już leczeniem – przerwała jej Imnea. – Jeśli chcecie kubek herbaty, żeby się ogrzać przed dalszą drogą, to zapraszam. Znajdzie się też może kawałek chleba. Ale to wszystko.
Oczekiwała, że kobieta zechce ją przekonywać, i już się na to przygotowała. Bogowie mogą zaświadczyć, że setki razy przez to przechodziła. Ale kobieta nic nie powiedziała, tylko uchyliła na chwilę rąbek kocyka. Imnea zobaczyła po-łyskliwe zielone krosty na rozpalonej twarzyczce dziecka. To jej wystarczyło.
Zielona zaraza. Widziała to tylko raz, lata temu, gdy ta choroba zabrała pół miasta. Czarownicy się wte-dy zjednoczyli – co było niemal tak niespotykane jak świecący wówczas Czerwony Księżyc – i próbowali wytrzebić infekcję nie tylko z ludzkich ciał, ale z samej wioski. Mówiono, że gdy dawno temu zielona zaraza szła przez kraj, zabijała dwie osoby na trzy. Tym razem było ina-czej. Może bogowie − widząc, jak wielu czarowników poświęca lata swojego życia, żeby ule-czyć innych − zdobyli się na pojedynczy akt łaski? A może po prostu Śmierć był zbyt zajęty zbieraniem nowych kontraktów, które tamtej nocy oferowali mu czarownicy?
Imnea nie musiała dotykać skóry dziecka, by wiedzieć, że ma gorączkę. Nie musiała też zgadywać jego najbliższej przyszłości – wiedziała, jakie cierpienia czekają je, jeśli choroba się rozwinie. To była potworna, okrutna śmierć.
– Nie zajmuję się już leczeniem – powtórzyła, ale w jej głosie brakowało przekonania, choć bardzo się starała. Cholerni ludzie. Dlaczego przy-nieśli chłopca do jej domu?
– Ma pani moc. Mówią, że potrafiła pani uleczyć z tej choroby.
– Ale już tego nie robię. Przykro mi. – Każde słowo haratało krtań Imnei rozpalonym ostrzem. Czy ta kobieta nie rozumie, jaką cenę musi płacić za każde uzdrowie-nie?
Jakim prawem domagasz się mojego życia?
Wiedziała, co będzie dalej. Wkrótce nastąpi atak choroby, przeraźliwym krzykiem dziecko będzie domagało się wody, ale zwymiotuje wszystko, co dadzą mu do picia. Będzie się tak męczyło wiele dni, jeśli rodzi-na nie ukróci jego cierpień. A oni nic konkretnego nie zrobią. Mogą tylko odprawiać modły, składać dary i błagać bogów, by dali chłopcu siłę do pokonania zarazy. Dziecko będzie więc cierpieć nieskończone męczarnie, aż zostanie z niego tylko wysuszona łupina, z której dawno już uleciała dusza ludzka. Będzie bezgłośnie błagać o ostatnie miłosierdzie.
Potem to samo spotka innych. Wcześniej czy później choroba pochłonie całe miasto. Może nawet sam Gansang, jeśli epidemia aż tak się rozszerzy. Kiedy już zielona zaraza pojawia się w jakimś miejscu, niewiele potrafi ją powstrzymać.
Imnea spojrzała na chłopca. Miał wczesne objawy choroby. Gdyby wyleczyła go teraz – i jeśli nikt więcej nie został zarażony – miasto może być uratowane.
Odwróciła się, by poruszyć palenisko. Nowe polano nie złapało ognia. Węgielki przygasały.
– Proszę... – szepnęła matka dziecka.
Przekupstwo. Groźby. Obietnice. Imnea była przygotowana, by dać temu odpór. Ale prosta, płynąca z głębi serca prośba pochodziła z zupełnie innego arsenału. Poczucie winy dźgnęło ją rozpalonym sztyletem pro-sto w serce.
Powinnam dać jej nóż i powiedzieć, żeby to zakończyła. Dla dobra dziec-ka – pomyślała. Jeśli podczas zabójstwa matka nie zetknęłaby się z płynami fizjologicz-nymi, istniała szansa, że infekcja się nie rozniesie.
Imnea westchnęła i spojrzała na kobiety. Skoro pozbawia je nadziei, zasługiwały chociaż na to, by patrzyła im prosto w oczy. Tym razem napotkała wzrok dziewczyny. Wzrok zaskakująco jasny, biorąc pod uwagę, że z oczu przypominających ciemne księżyce wyzierały głód i ciężar życiowego doświadczenia. Złote plamki tańczyły niczym zaczarowane ogniki w zielonych oczach. Jednak to nie barwa oczu, nie ich przejrzystość, ale to nieokreślone coś, kontrastujące z mrocznym otocze-niem niczym jaśniejąca gwiazda, przykuwało uwagę.
Jakaż głębia była w tym wzroku! Niespotykana u osoby tak młodej. Przez chwilę Imnea zastanawiała się, czy dziewczyna po-siada moc. Ale tylko przez krótką chwilę. Nie miała teraz czasu na zajmowanie się sprawami mocy, a już na pewno na ocenę potencjału jakiejś młodziutkiej czarownicy, która prawdopo-dobnie umrze z głodu i zimna gdzieś w rynsztoku Gansangu, zanim znajdzie odpowiedniego nauczyciela.
Może to właśnie ta myśl poruszyła struny jej serca. A może wspomnienie osób, które szkoliła, dzieci, które urodziła, i wszystkich, którzy przez trzydzieści pięć lat jej życia zwracali się do niej o uleczenie albo o radę, albo o zwykłą pociechę. Może dzięki swej mocy słyszała teraz ich głosy, błagające ją o pomoc dla kobiety. A może to Śmierć znowu z nią igrał, popędzał ją, niecierpliwie oczekując spotkania z kolejną czarownicą ze swojej listy.
Niech cię piekło pochłonie, pomyślała. Bierz moje życie, ale życia tego chłopca ci nie oddam. Jeszcze nie teraz. Zresztą i tak nie chciałaby przeżywać kolejnego roku zarazy. Jeden taki horror wystarczyłby każdemu.
– Daj mi go – powiedziała szorstkim, lo-dowatym głosem.
Kobieta bez słowa przekazała Imnei zawiniątko. Było lekkie, lżejsze, niż powinno być dziecko w takim wieku, a przecież część tej wagi stanowiły kocyki. Chło-piec nie należał do dużych, a choroba, choć we wczesnym stadium, zdążyła już pozbawić go tych niewielu mięśni. Gdy Imnea wzięła zawiniątko w ramiona, poczuła nagły ból w kościach.
Biedactwo, jeśli uda ci się przeżyć, będziesz mógł kiedyś opiekować się innymi chorymi. Przynajmniej taka w tym pociecha.
Na chwilę zamknęła oczy. Od-poczywała, nabierała sił, by duchowo się przygotować. Na dalszy plan odsunęła dolegliwości i bóle swego przedwcześnie postarzałego ciała, skupiając całą uwagę na swojej racjonalności. Tego jeszcze bogowie jej nie odebrali.

Zaczęła cicho mruczeć, koncentrując się na swoich czarach. Czuła, jak obie kobiety z fascynacją obserwują jej przygotowania. Gdyby tylko mogła pokazać im, jak to jest. Gdyby tylko mogła podzielić się z kimś – z kimkolwiek – bólem i radością, obawą i euforią takiego aktu! Oddałaby wszystko, żeby tylko ktoś zrozu-miał, czym jest ta moc i jak wiele kosztuje jej używanie. Może wówczas całe to poświęcenie zostałoby zrozumiane. Może kochano by ją za to, co ofiarowała, zamiast nienawidzić za to, że kilka razy zawiodła.
Gdy w końcu muzyka była gotowa, gdy gotowa była komnata oraz dziecko i jego matka, i czas, i noc za oknami, gdy cały świat był gotowy, Imnea sięgnęła do głębi swojej duszy, gdzie znajdowało się centrum jej mocy, to olśniewające źródło, które odkryła w swojej młodości. Obecnie dusza ta była jednak znacznie starsza i coraz słabsza, już niemal na wyczerpaniu.
Źródło mocy nie przetrwałoby kolejnego roku, powie-działa sobie. A byłby to zimny i samotny rok w otoczeniu nienawidzących ją wieśniaków.
Jesteś tego pewna, Imneo? – szepnął jej do ucha Śmierć. Zupełnie pewna? Tym razem nie będzie odwrotu.
– Niech cię piekło! – syknęła cicho.
Ciepło jej żyjącej duszy wypełniło jej ciało, przeganiając chłód zimowej nocy. Po chwili przepłynęło do ciała chłopca. Czysty, prawdziwie uzdrawiający dar. Imnea zamknęła oczy, ufając, że inne zmysły dostrzegą, jak jej duch wzmacnia zanikającego ducha chłopca, jak zasila jego athrę, kondensuje ją. Ogień zapłonął w żyłach dziecka i chłopiec krzyknął, ale matka i dziewczynka ani drgnęły.
Choroba zdążyła rozprzestrzenić się po całym ciele, zagnieź-dzić w każdym zakamarku. Imnea wypaliła ją zewsząd, pobierała paliwo ze swojej athry, a z duszy chłopca czerpała kondensację. Niektórzy czarownicy twierdzili, że choroba jest jak żywa istota – stawia opór, gdy próbujesz ją zniszczyć. Sama Imnea była święcie przekonana, że to nie jedna, ale tysiąc, a nawet dziesiątki tysięcy żywych istot, które potrafią walczyć, ukrywać się, wręcz zagrzebywać głęboko w ciele, by uniknąć ataku. Trzeba znaleźć je wszystkie, bo inaczej choroba wróci z nową energią. Ileż sił życiowych straciła we wczesnych latach, zanim się tego nauczyła!
Polano w piecu nie zajęło się i ogień wy-gasał. Do domku wkradał się zimowy chłód. Imnea nie miała jednak dość wewnętrznej siły, by ogrzewać swoje ciało i równocześnie leczyć chłopca. Żadna sensowna czarownica nie tra-ciłaby zresztą mocy na ogrzewanie siebie – była zbyt cenna, by tracić ją do tak banalnych celów. Gdyby tylko zdawała sobie z tego sprawę we wczesnych latach swej czarodziejskiej działalności! Po jej policzku pociekła łza – Imnea przypomniała sobie setki drobnych czarów, bez których mogłaby się obejść, sztuczek wykonywanych dla przyjemności, na pokaz czy dla zwykłej wygody. Gdyby mogła je cofnąć, ile czasu by zyskała? Tydzień, miesiąc, rok życia?
Już za późno, szepnął Śmierć.
Umierała. Tak właśnie wyglądało zbliżanie się do nieuchronnego końca, gdy żar duszy wygasał. Czuła w sobie ostatnie migoczące iskier-ki athry. Tak mało mocy... Ile jeszcze czasu zostało? Zaledwie minuty, a może cała godzina na to, by zastanowić się, czy postąpiła słusznie?
– Zrobione – powiedziała cicho.
Matka pochyliła się, by odebrać chłopca, ale widząc jego buzię, zawahała się.
– Wygląda tak samo...
– Jego dusza jest już czysta. Krosty znikną ze skóry za dzień czy dwa. Potem dziecko będzie bezpieczne.
A ty, jeśli się zaraziłaś, niestety nie będziesz miała do kogo zwrócić się o pomoc. Bardzo mi przykro..
Imnea usiłowa-ła wstać, by odprowadzić gości do drzwi, ale nogi odmówiły jej posłuszeństwa, a serce... ser-ce biło w piersi mozolnie, dziwnym, nieregularnym rytmem – tak jakby dobosz, który przez trzydzieści pięć lat konsekwentnie pilnował tempa, nagle przerwał grę i pozwolił, by dźwięki kuśtykały nieporadnie.
Było jej zimno, tak bardzo zimno.
– Matko...?
Widziała skupiony na sobie wzrok dziewczyny. Głębokie, wygłodniałe, zdeterminowane oczy chłonęły wiedzę, jakby była paliwem niezbędnym do funkcjonowania duszy.
Patrz, dziecko, co potrafi zrobić moc. Patrz, co się z tobą dzieje, gdy jej używasz.
W oczach dziewczyny nie było jednak strachu ani nawet zdziwienia. Był w nich tyl-ko głód.
Kieruj się zawsze tą nauką, moje dziecko. Pamiętaj o tym, gdy moc cię wabi. Pamiętaj, jaka jest za to cena.

– Chodź, mała. – To głos matki dziecka. Taki ci-chy, prawie niesłyszalny. Słuch Imnei słabł, świat wokół tracił materialną postać, same po-mruki, szum wiatru, cienie. – Idziemy stąd.
Jesteś gotowa? – szepnął Śmierć.
Imnea jeszcze przez chwilę kurczowo trzymała się życia. W tej jednej, krótkiej chwili smakowała marzenia, które ją prowadziły, i opłakiwała te, które pozostały niespełnio-ne.
A potem...
Tak, szepnęła bezgłośnie. Tak, jestem goto-wa.
Ostatnie węgielki w piecu zaskwierczały cicho i zgasły.
Pokój pogrążył się w ciemności.









Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2012-03-29 (852 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej