Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Tarcza Szerni, t.1
 
Katalog - dodano
 Heroina
- Mons Kallentoft
 Czarownica
- Małgorzata Lisińska
 Tropiciel
- Małgorzata Lisińska
 Szara siostra
- Mark Lawrence
 Pogrzeb na zamówienie
- Anthony Horowitz
 
- skomentowano
 Diabelski Młyn
- Aneta Jadowska
 Artefakt
- Maggie Furey
 Zamęt Nocy
- Patricia Briggs
 Toń
- Marta Kisiel
 Sztylet ślubny
- Aleksandra Ruda
 
Patronujemy
 
Szukaj



powered by FreeFind
 

''Pustka: Czas'' - Peter F. Hamilton



1



To dość dziwne, ale z dnia zagłady Stacji Centurion Justine Burnelli zapamiętała na zawsze właśnie dęby. Kiedy wraz z innymi pędziła ku drzwiom schronu, zerknęła przez ramię. Gęstą, szmaragdową trawę zaśmiecały żałosne resztki przyjęcia – rozgniecione, wdeptane w ziemię kanapki i rozbite kieliszki; kolosalne, niesłabnące fale grawitacyjne przelewające się przez stację wstrząsały stosami talerzy. Widoczne zwykle nad głową słabe światło mgławic wokół jądra galaktyki rozmazało się teraz w pastelowe smugi. Efekt spowodowany częściowo nieprzezroczystymi awaryjnymi polami siłowymi kopuły. Justine czuła, jak jej ciężar znowu maleje. Pracownicy stacji usiłowali złapać przyczepność na podświetlonej pomarańczowej ścieżce. Panicznie tłoczyli się wokół Justine, krzycząc z przerażenia. Wtem pod kopułą rozległ się echem głośny trzask niczym uderzenie pioruna: to konar dwustuletniego dębu pękł tuż przy pniu. Po chwili się złamał. Wir liści wzleciał jak chmara spłoszonych motyli. Majestatyczne drzewo osiadło, w pniu otwierały się szpary. Dąb skręcił się i zaczął opadać na sąsiedni. Elegancka platforma małego nadrzewnego domku, na której jeszcze przed minutą grała orkiestra, rozpękła się i połamała. Justine, zanim odwróciła wzrok, zdążyła zauważyć parę rudych wiewiórek czmychających z korony przewróconych gigantów.
Plastmetalowe drzwi schronu skurczyły się za nią. Justine znalazła się w oazie spokoju. Miała przed sobą dziwaczny widok: potargani ludzie w wizytowych strojach ciężko dyszeli. Na ich twarzach malował się niepokój. Dyrektor Trachtenberg rozglądał się wokół szalonym wzrokiem.
– Nic pani nie jest? – zapytał.
Skinęła tylko głową. Bała się, że głos ją zawiedzie.
Stację omiotła następna fala grawitacji. Justine znowu poczuła, że waży mniej. Z sieci stacji, przez swego u‑adiunkta, wyciągnęła czujnikowe obrazy nieba w górze. DF-y raielów nadal przyśpieszały przez układ, zmierzając na nowe pozycje. Sprawdziła – dziwaczne fale grawitacyjne wywoływane przez kule nie uszkodziły „Silverbirda”. Statkowy smartkor poinformował ją, że statek utrzymuje pozycję tuż nad zapylonym polem lawowym – lądowiskiem stacji.
– Właśnie konferowałem z naszymi obcymi kolegami – oznajmił dyrektor Trachtenberg. Uśmiechnął się krzywo. – W każdym razie z tymi, którzy z nami rozmawiają. I wszyscy się zgadzamy, że zmiany ciążenia przewyższają wszelkie parametry przewidziane przez projektantów naszych systemów bezpieczeństwa. Z żalem nakazuję natychmiastową ewakuację.
– Nie możesz tego robić – narzekał Graffal Ehasz. – Jesteśmy tu właśnie po to, by badać coś takiego. Na Ozziego, człowieku, to będzie wysyp danych. Wyjątkowa okazja zdobycia informacji! Nie możemy stąd czmychnąć z powodu ograniczeń bezpieczeństwa, narzuconych przez jakiś komitet gdzieś tam we Wspólnocie.
– Rozumiem twoją troskę – odparł spokojnie Trachtenberg. – Jeśli sytuacja się zmieni, wrócimy. Ale teraz, proszę, wsiądźcie do wyznaczonych statków.
Większość personelu przyjęła to z ulgą. Ehasz i grupka konserwatywnych naukowców promieniowała urazą. Kiedy Justine otworzyła umysł na lokalną gajasferę, wyraźnie widziała zderzenie emocji. Ale Ehasz stanowczo był w mniejszości.
Trachtenberg nachylił się ku Justine i cicho spytał:
– Czy pani statek poradzi sobie z tym wszystkim?
– O, tak – zapewniła go.
– Bardzo dobrze. Niech pani łaskawie odleci razem z nami.
– Oczywiście.
Przez swe łącze ze smartkorem Justine widziała, jak z zapylonej lawowej równiny wydostają się – niczym bańki gazu – tytanowe, czarne kule. To schrony bezpieczeństwa przebijały powierzchnię. Poszybowały gładko ku oczekującym statkom. Procedury ewakuacyjne najwidoczniej działały. Nerwy Justine znacznie się uspokoiły. Poprosiła, by smartkor „Silverbirda” nawiązał wątłym przekaźnikiem komunikacyjnym floty połączenie aż do Wspólnoty, oddalonej o trzydzieści tysięcy lat świetlnych.
– Tato?
– Więc nic ci się nie stało – odezwał się Gore Burnelli. – Chwała Bogu.
Przez wąziutkie pasmo przenoszenia przeniknęło bardzo słabe wrażenie uśmiechu. Na jego wargach lśniło ciepłe karaibskie światło słoneczne. To pocieszenie nieoczekiwanie wstrząsnęło emocjami Justine. Poczuła napięcie w przełyku, oczy wypełniły jej się łzami, a policzki zaczerwieniły.
Niech cholera weźmie to głupie ciało, wściekała się na te słabości. Ale uśmiechnęła się niewyraźnie, ignorując to, że ludzie dziwnie na nią patrzą.
– Taa, ze mną wszystko w porządku.
– Dobrze, więc jeszcze jedno: monitorowałem przekaźnik komunikacyjny floty na Stacji Centurion. Twój nowy przyjaciel Trachtenberg właśnie wywołał Kleryka Konserwatora, by go zawiadomić o fazie ekspansji. Zrobił to zanim raczył powiadomić flotę, co się dzieje.
Justine poczuła dumę z siebie, że nie zerknęła w stronę Trachtenberga. Dobra, może to stare ciało mimo wszystko nie jest aż tak bezużyteczne.
– Naprawdę? To ciekawe.
– Będzie jeszcze ciekawsze. Mniej więcej pięć godzin temu Drugi Śniący powiedział swemu kumplowi, Władcy Niebios, że nie ma zamiaru prowadzić nikogo w Pustkę. A zaraz potem zaczęła się ta ekspansja. Nie znam twojej opinii, ale tutaj wszyscy sądzą, że nie jest to zbieg okoliczności.
– Drugi Śniący to spowodował?
– Nienaumyślnie. A przynajmniej szczerze wierzę, że nienaumyślnie. Chyba to sprawa przyczyn i skutków. Władcy Niebios istnieją, by przewozić dusze do Serca Pustki, a ktoś im mówi, że obetnie się im nowe źródło dostawy. Ćpunów na ogół irytują takie rzeczy i stają się wtedy irracjonalni.
– Władcy Niebios to nie ćpuny.
– Nie traktuj wszystkiego tak dosłownie. Używam przenośni, alegorii, podobnego gówna. Chodzi o to, że oni wiedzą, że tu jesteśmy i czekamy, aż nas poprowadzą, a jeśli do nich nie przychodzimy...
– Przychodzą do nas – dokończyła szeptem.
– Na to wygląda.
– Ale nic żywego przez barierę się nie przedostanie.
– Pierwszy statek się przedostał. Jakoś.
– Czy Drugi Śniący coś powiedział?
– Ani słówka, nawet nie powiedział „och, przepraszam”. Zarozumiały gnojek. Myślałem, że jestem arogancki, ale w porównaniu z tym... Boże!
– Cóż, w końcu będzie musiał coś zrobić.
– Tutaj też się wszyscy z tym zgadzają. Chodzi o to, że Żywy Sen coraz bardziej go osacza. Jeśli położą na nim łapy, będą poważne kłopoty. Nasza przyjaciółka Ilanthe się o to postara.
Justine podłączyła się do danych nadchodzących ze stacji i obserwowała z troską, jak przepływające fale grawitacyjne coraz bardziej nadwerężają sprzęt podtrzymujący procesy życiowe.
– Nie będzie to znacznie gorsze od tego, co się tu dzieje, tato.
– Cholera, przykro mi, kochanie. Uda ci się cało stamtąd wydostać?
– Wiesz, że nie musisz się o mnie martwić. Poczekaj chwilę, dotarliśmy do statków.
Zewnętrzne drzwi śluzy rozsunęły się. Ludzie włączali swe indywidualne pola siłowe. Niektórzy pobierali również z szafek schronu skafandry ciśnieniowe, zapewniając sobie dodatkowe bezpieczeństwo. Justine wiedziała, że może polegać na swojej biononice w każdej, choćby najbardziej groźnej sytuacji stworzonej przez tę nienazwaną planetę. Indywidualne pole siłowe wokół niej wzmocniło się. Zsunęła szpilki i przeszła za innymi przez potrójną zasłonę ciśnieniową. Zeszła po dziesięciu aluminiowych schodach i stała na polu lawowym bosa, w absolutnie niedorzecznej czarnej koktajlowej sukience. Odczuwała jednak podeszwami wstrząsy, które przebijały się przez poduszeczki ochronne pola siłowego. Wokół niej trzepotał argonowy wietrzyk, wznoszący krótkotrwałe, niskie wiry pyłu, sięgające najwyżej do kolan.
Schron zatrzymał się sto metrów za przysadzistym budynkiem mieszczącym główną śluzę bazy. Z obu stron Justine, kilka metrów nad ziemią, zawisły na ingrawie dwa z pięciu statków floty. Kołysały się lekko, kompensując zdradliwe zmiany ciążenia. Justine obeszła pośpiesznie jeden z nich i zobaczyła „Silverbirda” czekającego dwadzieścia metrów za nimi. Stanowił miły widok. Fioletowy, oszczędny w formie, unosił się nad lawą bez wysiłku, znacznie stabilniej od statków floty. Uśmiechnęła się z ulgą i pomknęła pod pojazd. Powietrzna śluza w podstawie kadłuba wydęła się do wewnątrz, tworząc ciemny tunel, prowadzący do serca statku. Smartkor już kasował ciążenie, by wciągnąć ją do środka, ale Justine nagle zauważyła ruch na horyzoncie. Coś nieprawdopodobnego.
– Stop – poleciła.
Zawisła kilka centymetrów nad lawą. Wszczepy siatkówkowe zbliżyły obraz. Był to jeździec, silfen. Elfopodobny humanoid odziany w gruby, kobaltowoniebieski płaszcz, bajkowo wyszyty klejnotami, połyskującymi w drgającym pastelowym świetle gwiazd. Na szczycie wysokiego, szpiczastego kapelusza trzepotała prosta złota wstążka. W urękawicznionej dłoni silfen dzierżył długą, fosforyzującą włócznię – wzniósł ją jakby w pozdrowieniu. Rzeczywiście, mogło to być pozdrowienie, gdyż pochylał się na siodle, unosząc się w strzemionach. Obecnośc silfena tutaj zadziwiała, a jego wierzchowiec wprawił Justine w całkowite osłupienie. Stworzenie najbardziej przypominało ziemskiego nosorożca, lecz osiągało niemal wielkość słonia i machało zamaszyście dwoma płaskimi ogonami. Pokrywało je jasnofioletowe długie futro. Cztery krzywe rogi wyrastające z boku głowy wyglądały na diabelnie ostre. Justine, która kiedyś jeździła na lwichsercach, wyhodowanych na Far Away przez starych Barsoomowców, wiedziała, że ta przerażająca bestia to prawdziwy zwierzęcy wojownik. Na sam jego widok jej starodawne ciało zalała powódź hormonów niepokoju.
Silfena po prostu nie powinno tutaj być. Justine nie wiedziała, że któryś z silfeńskich szlaków prowadzi do tej odległej, opustoszałej planety. I silfen potrzebował tlenu do oddychania, a przypuszczała, że jego groźny królewski wierzchowiec również go potrzebuje. Tutejsza rzadka, nasycona promieniowaniem, argonowa atmosfera była zabójcza dla żywych istot. Po chwili Justine uśmiechnęła się na myśl o swojej głupiej, lekceważącej uwadze. Kimże była, by tak twierdzić, kiedy sama stała wystawiona na dziwaczne emisje energetyczne gwiazd Ściany, odziana jedynie w skandalicznie krótką sukienkę koktajlową?
Więc zobaczenie tu silfena było jednak możliwe. Mógł również korzystać z jakiejś technicznej ochrony przed wrogim środowiskiem.
– Ale... dlaczego? – wyszeptała.
– Silfeni żyją, by doznawać wrażeń – wyjaśnił jej Gore, również zafascynowany obecnością obcego. – Spójrz prawdzie w oczy, moja dziewczyno, mało co dostarcza większych doznań od obserwacji końca walącej się wokół ciebie galaktyki.
Zapomniała, że zostawiła otwarte połączenie.
– To bardzo krótkie doznanie – odparła kwaśno. – I na czym to on jedzie?
– Któż to wie? Pamiętam, jak Ozzie wspominał, że silfeni, których spotkał na zimowej planecie, jeździli na polowania na dziwacznych stworzeniach.
– Dziwacznych, a nie przerażających.
– Czy to ma znaczenie? Wybrał chyba jak najgroźniejszego wierzchowca, by uczcić to wydarzenie. Przecież, mimo wszystko, twój statek to największy macho w tej części galaktyki.
– Statek – macho?
Rozmowa sprawiła, że prysł urok spotkania z dziwnym obcym. Skinęła silfenowi głową w formalnym pozdrowieniu. Pochylił w odpowiedzi włócznię i ponownie opadł na siodło.
„Silverbird” wciągnął ją do małej, komfortowej kabiny. Kiedy znalazła się w środku, wysunął z pokładu głęboki fotel o fantazyjnie wygiętych liniach. Justine z ulgą na niego opadła. Pojazd zaprojektowany przez ZAN gwarantował największy stopień bezpieczeństwa dostępny człowiekowi. Czujniki statku pokazywały, jak ostatni członkowie stacyjnego personelu śpieszą ku śluzom okrętów floty. Dalsza dwójka silfenów dołączyła do pierwszego obserwatora. Justine zgadzała się ojcem, że silfeni mogli tu przybyć jedynie z jakiegoś doniosłego powodu. Swoją obecnością tylko wzmacniali wrażenie, jakie na Justine wywierał potworny widok na zewnątrz.
– Lećmy – poleciła smartkorowi.
„Silverbird” wzniósł się ze Stacji Centurion wcześniej od innych statków. Kiedy pozostałe wystartowały, utworzyły stado dziwnie zróżnicowane: opływowe okręty floty Wspólnoty obok niezgrabnych statków ticothów. Połyskujące fioletowe kule ethoxów tańczyły zwinnie wokół wielkich zbiorników sulinów. Eleganckie, ptasie konstrukcje forleenów wznosiły się i pikowały, odwożąc ich jak najdalej od niebezpieczeństwa. W innych okolicznościach chętnie podróżowałaby takim statkiem dla przyjemności. Mimo szalejącego wokół zniszczenia, prawie wszystkie odlatujące gatunki wykonały szybkie skanowanie w kierunku metalowego sześcianu kandrów. Dlatego nikt nie był specjalnie zaskoczony, kiedy cała ta bryła po prostu uniosła się z ziemi i, płynnie przyśpieszając, poszybowała w dal od walących się konstrukcji stacji obserwacyjnych.
Justine przepełniła śmieszna duma z faktu, że żaden ze statków nie osiągał takich przyśpieszeń jak „Silverbird”. Statek z ultranapędem już po kilku sekundach osiągnął wysokość pięciuset kilometrów. Zatrzymał się tam i prowadził obserwacje ostatnich minut Stacji Centurion. Następna fala grawitacji wstrząsnęła masą statku tak mocno, że pokładowy generator grawitacji ledwo ją zniwelował. Justine poczuła, jak przez kabinę przebiega lekki dreszcz. Nienazwana planeta uciekała za kadłubem po krzywej, a jej pradawna struktura uparcie opierała się najgorszym skutkom fal grawitacyjnych, przenikających skalną skorupę. Justine obserwowała, jak na planecie pierwsza poddała się wieża ethoxów. Kołysała się z boku na bok, aż wychylenia stały się zbyt wielkie i systemy bezpieczeństwa nie mogły ich skompensować. Wieża zawaliła się z powolnym wdziękiem i rozbiła na nieustępliwej lawie. Ze szczelin w zbiornikach sulinów wylewały się wielkie kaskady wody, niosąc przed sobą pianę gruzów. Lecące krople szybko zestalały się w gradowe igły, po chwili ponownie wchłonięte przez ciemną wodę. W końcu, co było nieuniknione, zimno zwyciężyło, tworząc jezioro pomiętego lodu trzykilometrowej średnicy. Z kopuł ludzi i forleenów wydobywały się proporce cienkich szarych obłoków, szybko rozpraszające się w słabych podmuchach argonu.
W zadziwiająco krótkim czasie konstrukcje zostały zgniecione i dołączyły do większej enklawy ruin, znaczącej miejsce, gdzie setki obcych gatunków spędziły tysiąclecia na obserwacji straszliwej i zagadkowej Pustki w centrum galaktyki. Justine przerzuciła uwagę na pokaleczone niebo powyżej. Ogromne burze jonowe, jak gdyby czuły, co się dzieje za gwiazdami Ściany, kłębiły się z rzadko obserwowaną gniewną poświatą, jaśniejszą, niż Justine widziała kiedykolwiek podczas swego krótkiego pobytu na stacji.
„Silverbird” śledził kule DF raielów – wielkie jak gazowe giganty – kiedy te kontynuowały swój lot przez system gwiezdny. Fale grawitacyjne wypływały z nich z zadziwiającą siłą, zniekształcając orbity ciał w głównych pierścieniach planetoid. Parę małych księżyców przy okazji również zmieniło nachylenia osi. Wszystkie DF-y kierowały się ku małej pomarańczowej gwieździe, którą nigdy nienazwana planeta ze Stacją Centurion obiegała po orbicie. Kiedy statek obserwował gwiazdę, jej fotosfera zaczynała ciemnieć.
– Cholera jasna – zaskowyczała Justine. DF-y musiały pobierać moc bezpośrednio z gwiazdy. Zastanawiała się, jak tę moc wykorzystają. Efekt fascynował. Prawie zapomniała o swym niepokoju. Kiedy zaczął się alarm, przez kilka minut naprawdę myślała, że właśnie na Stacji Centurion w końcu umrze jej ciało.
Jakby odczytując jej myśl, Lehr Trachtenberg otworzył kanał komunikacyjny do wszystkich ludzkich statków.
– Proszę podać swój status. Czy ze wszystkimi wszystko w porządku?
– Nic mi nie jest – wysłała w odpowiedzi do „Dalfroda”, na którym przebywał Trachtenberg z całym wyższym personelem.
Dyrektor upewnił się, że jego ludzie są bezpieczni, a potem wymienił wiadomości ze statkami obcych, które wyleciały z atmosfery planety. Wszyscy potwierdzili, że nikt nie doznał żadnych obrażeń, choć zagadkowy sześcian kandrów nie odpowiadał na żadne wiadomości, więc mogli tylko domniemywać, że wszystko z nimi w porządku.
– Natychmiast powracamy do Wspólnoty – ogłosił Trachtenberg. – Z ustaleń naszych systemów obserwacyjnych wynika, że możemy swobodnie wyprzedzać granicę Pustki. Rozszerza się ona z szybkością trzech do czterech lat świetlnych na godzinę. Daje nam to ogromny margines bezpieczeństwa.
– Czy dane nadchodzą w dalszym ciągu? – spytała Justine.
– Niektóre. Teraz są nieregularne, w Ścianie dzieje się mnóstwo, nie wszystko rozumiemy. Odbieramy zakłócenia, chyba z systemów obronnych raielów, ale dopóki nasze czujniki nie zostaną oślepione, możemy prowadzić ograniczone obserwacje. W jak największym stopniu staramy się wykorzystać Ośrodek Badawczy floty, tam, w domu.
– Rozumiem.
Justine patrzyła, jak inne statki osiągają jej wysokość. Dziwnie ją irytowały. Sama siebie irytowała również. Z pewnością można było robić coś jeszcze, a nie tylko po prostu uciekać? Miało to posmak tchórzostwa: ciemni wieśniacy kulą się przed burzą z błyskawicami, skomlą o gniewie bogów, i szukają ofiary, by ich przebłagać. Tysiące lat temu skończyliśmy przecież z tymi nonsensami. A jednak mimo całego naszego oświecenia znów jesteśmy dokładnie tam: chronimy się przed napaścią w naszej miłej, suchej jaskini. Statki przyśpieszały obok niej i rozpraszały się – dążyły ku własnym gwiazdom macierzystym. Forleene pierwsi weszli w szybkość nadświetlną – wlecieli w wormhole, które natychmiast się zamknęły, a ostatnie pożegnanie ich dowódcy zawisło w eterze.
Kabina „Silverbirda” znowu się zakołysała. Sto trzydzieści milionów kilometrów dalej DF-y mknęły ku niskiej orbicie wokół ciemniejącej gwiazdy. Kiedy statek znów drgnął, determinacja Justine stała się silniejsza. To nie powinno przebiegać w ten sposób.
– Tato?
– Nadal tu jestem.
– Co raielowie powiedzieli o ekspansji?
– Same pierdoły. Pamiętaj, że „Wysoki Anioł” to łódź ratunkowa, natomiast wszystkie ich systemy obronne są skoncentrowane tam, gdzie właśnie przebywasz. W każdym razie, nie możemy mieć im za złe, że nic nam nie mówią. W tej chwili wszystkie rozumne gatunki w galaktyce są na nas wściekłe z powodu Pielgrzymki. I któżby mógł mieć im to za złe? Ja sam jestem na nas wkurzony.
– Wiem, dlatego lecę do środka – powiedziała, sama zdumiona nagłością tej decyzji.
– Robisz... co takiego?
– Lecę w Pustkę. – Już przy tych słowach instruowała smartkor, określała trasę. Szybko. Zanim się spietram.
– Nic podobnego, córeczko.
„Silverbird” gładko opadł w hiperprzestrzeń i kierował się ku gwiazdom Ściany z szybkością pięćdziesięciu lat świetlnych na godzinę.
– Powiedz mu – powiedziała do ojca. – Powiedz Drugiemu Śniącemu. Zmuś go, by poprosił Władcę Niebios o wpuszczenie mnie. Kiedy dostanę się do środka, kiedy porozmawiam bezpośrednio z Władcą Niebios, spróbuję mu wyjaśnić sytuację, szkodę, którą wyrządza ich granica.
– Natychmiast, kurwa, zabierz tu swoją dupę!
– Tato. Nie. To nasza szansa dyplomatycznego rozwiązania. Raielowie próbowali rozwiązań siłowych przez milion lat. Nie zadziałało.
– Wracaj. Nie możesz tam wlecieć. Ta rzecz zabija całą pieprzoną galaktykę. Twój statek...
– Ludzie mogą się dostać do środka, wiemy już o tym. W jakiś sposób możemy to zrobić. A jeśli Drugi Śniący mi pomoże, mam naprawdę niezłą szansę.
– To szaleństwo.
– Muszę to zrobić, tato. Ktoś musi się na to zdobyć. Musimy spróbować metody ludzkiej. Jesteśmy teraz częścią galaktyki, wielką jej częścią. Mamy prawo. – Podniecała się, a krew łomotała jej w uszach. – Mam zamiar ponieść pochodnię w imieniu nas wszystkich. Jeśli mi się nie uda, wtedy... spróbujemy czegoś innego. To także ludzkie postępowanie.
– Justine.
Przez trzydzieści tysięcy lat świetlnych wyczuwała jego cierpienie. Ułamek sekundy cierpiała razem z nim.
– Tato, jeśli ktokolwiek może dotrzeć do Drugiego Śniącego, jeśli ktokolwiek może przemówić mu do rozsądku, to właśnie ty, właśnie ten Gore Burnelli. Śniący nie musi robić nic więcej, niż tylko powiedzieć Władcy Niebios, że jestem tutaj. Poproś go. Błagaj go. Ofiaruj mu skarby. Bez względu na cenę. Możesz to zrobić. Proszę, tatusiu.
– Cholera, dlaczego zawsze jesteś tak drańsko trudna?
– Jestem twoją córką.
Zaśmiał się gorzko.
– Oczywiście, że poproszę. I, do diabła, zrobię znacznie więcej. Jeśli nie będzie błagał na kolanach tego Władcy Niebios, to unicestwienie podczas galaktycznej ekspansji uzna za najlepsze, co mu się może przytrafić.
– Przestań straszyć ludzi – napomniała go natychmiast Justine.
– Dobra, dobra.
– Spróbuję jak najdłużej trzymać otwarty kanał przekaźnikowy do Stacji Centurion. Systemy floty są mocne i powinny jeszcze chwilę przetrwać.
– Dobra, idę znaleźć małego palanta odpowiedzialnego za ten megapieprznik.
– Dzięki, tato.
– Szczęśliwej podróży.


* * *



O trzeciej nad ranem Chris Turner wyszedł ze stołówki dla personelu na wschodniej stronie doków w Colwyn City. Skrzywił się, gdy deszcz opryskał mu twarz. Miał nadzieje, że gdy wypadnie mu przerwa w pracy, nietypowy o tej porze roku front atmosferyczny się rozproszy. Ale nie, ciężkie chmury ani myślały ustępować. Półorganiczna bluza Turnera owinęła mu gardło kołnierzem. Pośpiesznie wrócił do magazynu części.
Tej nocy Chris nie widział w dokach jakiegoś szczególnego ruchu. Inne noce jednak niewiele się pod tym względem różniły. Na nocną zmianę zatrudniano niewielu ludzi. Boty wyłączano dla przeglądu i napraw, właśnie dlatego wybrał sobie ten paskudny czas pracy – niepopularny, lecz dobrze płatny. Barki transoceaniczne cumowały przy nadbrzeżu, a ich załogi spały lub bawiły się w miejskich klubach. Składy były zamknięte.
W mieście również niewiele się działo. Deszcz przeszkadzał w zwyk­łym o tej porze nocnym życiu. Kapsuły i pojazdy naziemne dawno już przetransportowały do domu ostatnich hulaków – optymistów. Chris ledwo widział ogromny most wiszący nad Cairns. Jego światła tworzyły w deszczu zamglone plamy. Zwykle coś by się poruszało na jego części przejezdnej, a po szynie prowadzącej ślizgałyby się taksówki. Ale nie tej nocy. Zadrżał. Taki widok miasta rzeczywiście miał w sobie coś niepokojącego. Aby przeciwdziałać poczuciu izolacji, sięgnął do gajasfery po jakieś emocjonalne pocieszenie, czerpane z wiecznie tam wirujących myśli. Zwykłe ożywione tło prześlizgiwało się obok niego niczym hałaśliwe widmo. Myśli, które nawoływały żałobnie i namiętnie, emocje, które intrygowały, mimo że omijał te najsmutniejsze.
Wiedza, że inni ludzie są wciąż żywi i nie śpią, dodała mu nieco otuchy. Chris przyśpieszył kroku. Następne osiem botów ogólnego przeznaczenia oczekiwało na remont przed świtem. Choć do stanowisk obsługi technicznej w warsztatach podłączono firmowy smartkor, to Chris będzie się musiał napocić, by zdążyć. Znowu się zastanawiał, czy dodatkowe pieniądze za pracę na nocnej zmianie są naprawdę warte ponoszonych kosztów. Przyjaciele widywali go tylko w weekendy, a i wtedy nie stanowił atrakcyjnego towarzystwa, bo przysypiał, nawykły sypiać w dzień.
Szedł przy długim szeregu lądowisk, rozpryskując butami kałuże, zebrane na rozległej betonowej płycie. Łagodne zielonkawe fale odbijały poświatę z osadzonych na wysokich słupach kul latarni. Wielkie krople rozbryzgiwały się hałaśliwie na ciemnych kadłubach zaparkowanych statków gwiezdnych.
Przed nim, około dziesięć metrów nad śliskim betonem, rozbłysła niebieskofioletowa gwiazdka. Chris otworzył usta ze zdziwienia. Cała obsługa statków kosmicznych, nawet ludzie wykonujący tak marginalne prace jak on, znała charakterystyczne oznaki promieniowania Czerenkowa.
– Coś tu nie gra – powiedział osłupiały.
Gwiazda zniknęła, a powietrze, gdzie się znajdowała, zafalowało. Chris nagle miał przed sobą idealny, stykający się z gruntem czarny krąg. Czerń znowu się zmieniła, rozbłysła szarym fioletem, a potem cofnęła się z zawrotną szybkością. Instynktownie wyciągnął ręce przed siebie. Łapał równowagę, był pewny, że przewraca się w przód. Kiedy ją odzyskał, spoglądał w głąb nieskończonego tunelu. Jego materia, świecąca łagodnym światłem, rozbłysła nieznośnie, kiedy wydostało się z niego światło słoneczne i oślepiające. To nie świeciło słońce Viotii. Była to zupełnie inna gwiazda.
Światło na chwilę przygasło, a z otworu wychynęła wielka kapsuła. Chris czmychnął na bok. Widział, że wormhol obniżył się tak, że jego dolna ćwiartka znajdowała się pod poziomem gruntu. Utworzyło to szeroką płaską dróżkę, po której ze swego świata maszerował długi szereg opancerzonych postaci. Nad nimi wślizgiwały się kapsuły. Buty uderzały wilgotny beton w stałym rytmie, ich odgłos rozlegał się echem wśród wysokich murów budynków w doku. To niesamowicie brutalny dźwięk, pomyślał Chris. Po stronie Viotii znajdowało się już przeszło stu żołnierzy. Żołnierzy? Ale jak inaczej mógł ich nazwać?
W końcu zaczął ogarniać całą tę nieprawdopodobną sytuację. Jego u‑adiunkt nadawał wezwania alarmowe do rodziny, znajomych, kolegów z pracy, biur firmy, policji, burmistrza, rządu... Jego umysł wypuścił potężny skowyt szoku w gajasferę, co spowodowało natychmiastową reakcję zaskoczenia u lokalnych abonentów, którzy natychmiast zainteresowali się jego wizją.
– Hej, ty tam! – zadudnił wzmocniony głos z pierwszego szeregu maszerujących postaci.
W powietrzu musiało teraz znajdować się już ze trzydzieści kapsuł, które natychmiast ruszyły nad miasto, a z tunelu wyłaniały się wciąż nowe. Wormhol widziany pod tym kątem jawił się Chrisowi jako wąskie okno wychodzące na rozległe pole po drugiej stronie. Ciepłe popołudniowe słońce miło oświetlało rzędy opancerzonych postaci, tysiące postaci – dziesiątki tysięcy. Większość stała w cieniu rzucanym przez armadę kapsuł regrawowych zawieszonych w powietrzu nad nimi.
Chris Turner odwrócił się i zaczął biec.
– Stój! – rozlegał się czyjś srogi głos. – Jesteśmy legalną policją Viotii, uznaną przez waszego premiera. Natychmiast się zatrzymaj, bo poniesiesz konsekwencje.
Chris biegł dalej. To nie może się dziać. To jest Wspólnota. Bezpieczna i wygodna. Ludzie z bronią nie dokonują inwazji z innych planet, nawet w takich niespokojnych czasach jak te. To się nie dzieje!
– Ostatnie ostrzeżenie. Stój.
Rodzina zaczęła odpowiadać na jego rozpaczliwe wezwania. Ci, z którymi połączył się przez gajasferę, reagowali takim samym przerażeniem jak on. A potem uderzył go impuls janglowy i Chris, już nieprzytomny, zwalił się na mokry beton.


* * *



„Rewanż Elvina” znajdował się tylko o godzinę lotu od Viotii, kiedy gówno uderzyło w wentylator. Mniej więcej jednocześnie u‑adiunkci zaczęli podawać wiadomości, które przedostały się do unisfery i wszyscy na pokładzie ucichli. Ze zdziwieniem odbierali obrazy, na których opancerzona, paramilitarna policja i jej kapsuły wspierające wylewają się z wormholu w dokach Colwyn City. W starannie wyreżyserowanej sekwencji posunięć politycznych biuro Kleryka Konserwatora na Ellezelinie wydało formalne publiczne zaproszenie dla Viotii, by przyłączyła się do Strefy Wolnego Handlu. Zaraz po tym nastąpiło wystąpienie premiera Viotii, przyjmującego to zaproszenie w imieniu planety. Chwilę później wormhol został otwarty.
Tak więc Oscara Monroe zupełnie nie zdziwiło, że po paru minutach wywołała go Paula.
– Wiedzieliśmy, że planują aneksję – oznajmiła. – Decydującym bodźcem musi być Drugi Śniący.
– To by się zgadzało – zgodził się Oscar. – Wszyscy robią w majtki ze strachu z powodu fazy pożerania. Jeśli zdołamy go dopaść, sam chciałbym wbić głupiemu sukinsynowi do głowy nieco rozsądku.
– Sądzę, że pożeranie zaskoczyło Żywy Sen w takim samym stopniu, jak wszystkich innych. Sen po prostu stanowił dla nich potwierdzenie miejsca pobytu Drugiego Śniącego. Działają na tej podstawie.
Oscar przejrzał obrazy przekazane przez reporterów zebranych na skraju doków.
– Więc możemy bezpiecznie przyjąć, że znajduje się w Colwyn City.
– Owszem, ale oni nie wiedzą, gdzie dokładnie. Gdyby wiedzieli, ich stali agenci po prostu przeprowadziliby tajną operację porwania. To wskazuje na desperację Ethana. Nasze źródła na planecie podają, że zamyka on cały ruch z miasta i do miasta. Naziemny, powietrzny i kosmiczny.
– Zaciska pętlę.
– Właśnie.
– To wcale nie ułatwia naszej misji. Będziemy musieli przeniknąć przez blokadę.
– Nie komplikuj spraw. Sugeruję, byś po prostu poleciał prosto do doków.
– Kpisz sobie ze mnie, co?
– Wcale nie. Każ smartkorowi zademonstrować sobie funkcję maskowania. Nie wierzę, by Żywy Sen miał na Viotii cokolwiek, co pozwoliłoby cię wykryć w deszczową noc.
– O, cholera. W porządku.
Połączenie zakończyło się. Odwrócił się do współtowarzyszy, by wyjaśnić sytuację.
– Mogę wpuścić trochę oprogramowania, które ułatwi nasze podejście – powiedział Liatris McPeierl. – Ich sieć już wykipiała z doków. Monitoruję jej rozwój przez unisferę, ale mogę się włamać do węzłów połączeń. To dopuści mnie do ich czujników i ogniw sterujących.
– Doki będą dobrą pozycją – zauważył Tomansio. – To ustawia nas dokładnie w sercu ich operacji. Obojętne, jak gęsta jest ich sieć, jak potężne są ich smartkory, kiedy się zacznie, na dole będzie chaos. To da nam wspaniałą okazję.
– W porządku – oznajmił Oscar. – Jesteście, chłopcy i dziewczęta, ekspertami. Powiedzcie mi, którędy chcecie podchodzić.


* * *



Czterdzieści minut później „Rewanż Elvina” wynurzył się w przestrzeni rzeczywistej, tysiąc kilometrów nad Colwyn City. Był już w pełni zamaskowany, zdolny do ominięcia najnowocześniejszych czujników klasy wojskowej. Wspaniały przypadek nadmiaru środków. Cywilne detektory kosmiczne Viotii z trudnością zlokalizowałyby statek na orbicie geosynchronicznej, gdyby nawet włączył radiolatarnię. Jak dotychczas siły Ellezelinu wlewające się do doków nie ustanowiły żadnego nadzoru czujnikowego nad atmosferą. Były skupione na ruchu kapsuł w mieście i zatrzymywaniu wszystkich próbujących wyjechać z miasta. Nikt nie szukał statków wlatujących do tego obszaru. Komercyjne gwiazdoloty, przybyłe po rozpoczęciu aneksji, pozostawały na orbicie. Oczekiwały na rozwój wydarzeń i na wyraźne rozkazy właścicieli.
Zgodnie z zaleceniami Tomansia, Oscar sprowadził statek prosto w dół, nad ujście rzeki, parę kilometrów za miastem. Nadal padało, ciężkie chmury ciągnęły nad wezbraną rzeką. Wokół kadłuba jajowatego statku drżało zniekształcenie optyczne wysokiej intensywności, sprawiając, że w kilku smugach ponurego światła przedzierającego się przez chmury, statek wyglądał jak jakaś wyjątkowa gęsta łata mżawki. Czujniki elektroniczne po prostu traciły ostrość, skanery masy nie mogły znaleźć tam nic cięższego od powietrza. Nawet wyższe funkcje Elewata – gdyby jakiś tam działał – miałyby wielkie trudności w znalezieniu czegokolwiek. W pełnym świetle dnia być może ktoś by coś zauważył. Ale nie tej ponurej cienistej nocy.
Oscar zszedł do trzech metrów ponad błotniste wody i prowadził statek w górę rzeki. Posługiwał się jedynie czujnikami biernymi. Kilka wielkich kapsuł pomocniczych sił Ellezelinu przemknęło nad nimi, starając się przechwycić uciekających obywateli. „Rewanż Elvina” pozostawał niewidzialny. Mimo to, Oscar wstrzymał oddech i głupio wpatrywał się w sufit kabiny, kiedy kapsuły przelatywały mu nad głową. Wspomniał filmy wojenne, które oglądał w swym pierwszym życiu, filmy już wtedy starodawne, które przedstawiały ciche przebiegi w łodziach podwodnych. Tutaj zasady były podobne. Kusiło go nawet, by zejść statkiem pod wodę i tak posuwać się dalej. To pogłębiłoby podobieństwa. Tomansio odwiódł go od tego pomysłu, wskazując, że hałas i przesunięcia wody, które nastąpiłyby w chwili ich zanurzania, prawdopodobnie zdradziłyby obecność statku.
Dryfowali więc nad opustoszałymi nadbrzeżami jak duchy przez mgłę. Według informacji, którą Liatris wydobył z sieci najeźdźców, wokół doków ustawiono kilka oddziałów paramilitarnych, wspartych dziesięcioma uzbrojonymi kapsułami, zabezpieczającymi ich bezpośrednie tyły. Nikt nie obserwował długiego frontu rzecznego.
Beckia McKratz przeniknęła do oryginalnej komercyjnej sieci doków. Zręcznie manipulowała węzłami sieci, stosując oprogramowanie, które otwierało kanały bez wzbudzania podejrzeń monitorów zarządu. Jeszcze zanim dotarli do lądu, wzięła pod całkowitą kontrolę gigantyczny magazyn cargo należący do firmy importowej Bootel & Leicester. Kiedy przelatywali nad wielkim dokiem remontowym dla barek, położonym tuż przed tym magazynem, otworzyła jedne z poliplastikowych drzwi i statek wślizgnął się w ciemną, zamkniętą przestrzeń, ociekając zimnym deszczem na enzymatycznie wiązany beton podłogi. Drzwi cicho zamknęły się za nimi, a z kadłuba pojazdu wypączkowało pięć zaokrąglonych nóg cokołowych. Oscar wylądował nimi przy wysokim stosie zielonych i czerwonych skrzyń z cargo, zawierających koparki pozaplanetarnego pochodzenia.
– Na dole, bezpieczni – oznajmił Oscar, wzdychając z ulgą.
– To my jesteśmy bezpieczni – powiedział radośnie Tomansio. – Nie jestem zbyt pewny co do bezpieczeństwa wszystkich innych.


* * *



„Pokuta Melanii” wypadła z hiperprzestrzeni cztery tysiące kilometrów nad Sholapurem. Troblum spojrzał na kontynent w dole, wsuwający się z wolna w świt. W jasnym blasku nowego dnia rysował się szeroki monsun formujący się tuż przy subtropikalnym wybrzeżu. Tam, wśród kamienistego krajobrazu, przycupnęło miasto‑państwo Ikeo. Troblum z zainteresowaniem obserwował pogodę. Na Sholapurze nieczęsto występowały monsuny, ale te, które się już pojawiały, były na ogół bardzo gwałtowne. Monsun dotrze do lądu przed upływem dwóch godzin.
Na fotelu naprzeciw niego, w kabinie statku, rozłożyło się z uśmiechem zadowolenia solido Catriony Saleeb. Dziewczyna pogładziła dłonią swe czarne loki – leniwy gest, który zawsze uważał za zmysłowy.
– Ta burza może nam pomóc – stwierdziła chropawym głosem.
Solido Trishy Mariny Halgarth przebyło niewielką przestrzeń kabiny i podeszło do Catriony. Trisha miała na sobie obcisłe skórzane czarne dżinsy i śnieżnobiały T-shirt, który uwydatniał jej przyjemne, wysportowane ciało. Zielone OCtatuaże w kształcie skrzydeł motyla zatrzepotały wolno na jej policzkach, kiedy wciskała się na poduszki obok Catriony. Obie dziewczyny oplotły się wygodnie ramionami. Trisha zgięła palce u nóg.
– Tak myślisz? – zapytała Catriony.
– Przejście przez Ikeo zajmie jej kilka godzin. Zakłóci to pracę czujników, bez względu na to, jak są wyrafinowane. Nad większością rezydencji będą pola siłowe, co w znacznym stopniu zablokuje skanowanie kątowe. To zadziała na naszą korzyść, prawda, kochany Troblumie?
– Niewykluczone – przyznał. Właściwie wolałby mieć opinię Isabelli Halgarth na temat sytuacji, ale stracił program jej I-rozumnej osobowości przy opuszczaniu stacji Progresywistów. Wykorzystał ją w projektorze, by przekonać czujniki, że jego statek nadal biernie stoi w doku. Isabella, ogólnie rzecz biorąc, spoglądała na świat w sposób bardziej chytry i pokrętny od pozostałych dziewcząt, co sprawiało, że nadawałaby się idealnie do analizy możliwego przebiegu zdarzeń.
– Nie wtedy, kiedy podchodzisz do lądowania podczas burzy – odparła Tricia. – Nawet przy użyciu ingrawu trudno będzie utrzymać stateczność przy wiejących wiatrach. Później lepiej zostawić ingraw włączony. Łatwiej będzie startować, gdybyś musiał odlatywać w pośpiechu.
Troblum znowu wywołał obrazy z zewnętrznych czujników. Wielka burza. Nawet z tej wysokości widział rozświetlane błyskawicami ciemne chmury. Na żądanie Trobluma smartkor nałożył na obraz wzorce czujników, strzegących Ikeo od nieproszonych gości. „Odkupienie Melanii” mogło prześlizgnąć się niezauważone. Prawdopodobnie. Ale byłaby to bitwa elektroniczna w zwarciu. I Tricia miała rację, burza wytworzy środowisko trudne dla pilotażu. Przeprowadził pasywne skanowanie, szukając orbitujących statków, ale ani nic nie przylatywało, ani nie wylatywało. Na orbicie krążyła tylko gromadka satelitów geosynchronicznych.
– Zaktywizuj zespół pełnego maskowania i sprowadź nas na dół – polecił smartkorowi. Potem wyciągnął plan miasta i wyznaczył dolinkę, siedem kilometrów od domu Stubsy’ego Floraca, tuż za oficjalną granicą posiadłości.



* * *



Schodząc przez najniższe warstwy chmur, Troblum pocił się z niepokoju. Potem wylecieli z zimnej pary, a skalisty teren znajdował się jedynie dwa kilometry pod nimi. W bladym świetle przedświtu, w przejrzystym powietrzu, szybko opadający statek wtapiał się doskonale w szare, zachmurzone niebo. Wylądowali przy kilku wysokich odpowiednikach palm, które już zaczynały się zginać pod naporem narastającego wichru.
Na wizytę u Stubsy’ego Floraca Troblum wybrał jednoczęściową bieliznę z pancernego materiału, którą mógł nosić pod togaturem. Potem szybko sprawdził biononikę wytwarzającą indywidualne pole siłowe i upewnił się, że działa. Pancerz połączony z polem ochronnym mógł zatrzymać mnóstwo broni, ale Troblum nie żywił złudzeń co do ich ostatecznej wartości, gdyby przyskrzynił go w pełni zmodyfikowany agent Progresywistów. Przez chwilę rozważał zabranie ze sobą jakiejś broni. W szafkach miał schowane dwa pistolety żelowe. Oba wymagały załadowania. Ale nie miał doświadczenia w bezpośrednich starciach fizycznych. Jego biononika, przymuszona, mogła wytworzyć przyzwoity impuls dystorsyjny, a poza tym Stubsy’emu nie podobałoby się, gdyby wnosił taki sprzęt do jego domu. Wystarczająco niezręczna była niezapowiedziana wizyta i prośba o wyświadczenie dodatkowej przysługi. Zostawił więc pistolety w szafkach i wszedł do śluzy.
W środkowej ładowni znajdował się jeden skuter regrawowy. Kiedy pojazd wyleciał ze statku i zawisł parę centymetrów nad gęstą niebieskawą trawą, Troblum obdarzył go podejrzliwym spojrzeniem. Nie używał pojazdu od dziesięcioleci. Wyglądał teraz na nieprzyjemnie mały i kiedy próbował przerzucić nogę nad siodełkiem, skuter alarmująco kołysał się pod jego ciężarem. Troblum dopiero po trzech próbach zdołał usiąść okrakiem na skuterze. Krzywił się – bolał go naciągnięty mięsień tuż nad biodrem. Biononika zabrała się do roboty, wyszukując i naprawiając komórki w nadwerężonym ciele. Przezroczysta osłona z biplastiku odwinęła się z przodu skutera i utworzyła opływową półkulę, chroniącą jeźdźca przed strumieniem zaśmigłowym. Osłona musiała jednak bardzo ­rozszerzyć się na boki, by objąć Trobluma. Skierował swój mały pojazd do wspaniałej wilii Stubsy’ego, tuż przy wylocie doliny. Utrzymywał szybkość na rozsądnym poziomie pięćdziesięciu kilometrów na godzinę, trzy metry nad gruntem.
Kiedy leciał, jego u‑adiunkt zanalizował kosmoporty, których sieci dołączono do rzadkiej cybersfery planety. Sporządził listę statków obecnie przebywających na planecie – żadnego nie zarejestrowano na Ziemi. Troblum przyjął, że lista jest raczej niekompletna, ale z drugiej strony był pewien, że Paula Myo nie chciałaby przyciągać do siebie uwagi, a ziemska rejestracja przyciągnęłaby taką uwagę niewątpliwie. Nie było też żadnych statków pasujących do profilu agenta Progresywistów. Jeśli ktoś tutaj po niego przyleciał, nie występował otwarcie.
Skuter dotarł do linii szczupłych srebrnych słupów, znaczących granicę posiadłości Stubsy’ego. Funkcje polowe zameldowały mu, że kiedy zwalniał, namierzyło go kilka czujników. Wywołał kod Stubsy’ego. Zanim handlarz odpowiedział, upłynęło niepokojąco wiele czasu.
– Troblum, człowieku, czy tam na zewnątrz to ty?
– Oczywiście, że ja. Wpuść mnie, proszę.
– Nie wiedziałem, że jesteś na Sholapurze. Nie wylądowałeś w kosmoporcie Ikeo.
– Uprzedzałem cię, że nasza ostatnia transakcja będzie wymagać dyskrecji.
– Taa. Taa, owszem.
Troblum obrzucił srebrne słupy niespokojnym spojrzeniem. Tu, na zewnątrz, czuł się bardzo samotny i odsłonięty.
– Czy wpuścisz mnie wreszcie?
– Słusznie. Taa. Jasne. Zawiadomiłem o tobie systemy obronne. Wchodź.
Wierzchołki dwóch słupów przed nim zzieleniały. Troblum wprowadził między nie skuter i z niepokojem przeleciał nad granicą posiadłości. Kiedy nic się nie stało, odetchnął z ulgą.
Za wielką białą willą, przez stalowozielone morze zbliżała się kurtyna gęstego deszczu. Troblum zatrzymał się przed wysokimi szklanymi drzwiami i spojrzał na małą zatoczkę u podnóża długiego zbocza. Nigdzie nie widział zakotwiczonego poduszkowca Stubsy’ego.
Stubsy otworzył drzwi i z nerwowym uśmiechem patrzył na Trobluma.
– Cześć, olbrzymie, jak leci?
– Bez zmian – odparł Troblum. Omiótł wzrokiem Stubsy’ego, który stał z boku drzwi, uniemożliwiając sprawdzenie wzrokiem wielkiego holu za sobą. Mężczyzna włożył swój zwykły drogi i pozbawiony gustu strój: zbyt ciasne złote spodnie sportowe i rozchyloną aż do talii koszulę z jaskrawym, kwiatowym, pomarańczowo‑czarnym wzorem. Na wymizerowanej, jakby wymęczonej przez króla wszystkich kaców twarzy widniały podkrążone oczy i zarost co najmniej dwudniowy. Stubsy miał rumianą, gorącą i spoconą skórę.
– Przyjechałem po swoją kolekcję.
– Taa – powiedział Stubby, drapiąc się w szyję. – Ta. Taa. Właśnie. Przyjechałeś.
Gdzieś z domu dobiegł odgłos bosych stóp kogoś biegnącego po kafelkach.
Troblum musiał skonsultować swój program interakcji towarzyskich.
– Czy mógłbym dostać ją teraz, jeśli jesteś tak miły? – przeczytał ze skryptu w swojej egzowizji.
– W porządku – odparł niechętnie Stubsy. Otworzył drzwi na oścież i usunął się z przejścia.
Otwarta przestrzeń pośrodku domu wyglądała dokładnie tak jak poprzednio – woda z wodospadów spływała szybko z bulgotem po głazach do basenu. Zielone i żółte rośliny kwitnące, dwa razy wyższe od Trobluma, falowały w podmuchach wiatru, już przelewających się przez niski dach. Nikt nie pływał. W patio przebywały trzy towarzyszki Stubsy’ego – kobiety-wojowniczki o atletycznej budowie ciała. Jedna leżała na ogrodowym fotelu, a pozostałe dwie stały nieruchomo przy barze. Dyskretne skanowanie polowe Trobluma poinformowało go, że modyfikacje bojowe kobiet pozostają nieaktywne.
Przez niebo przetoczył się grzmot. Na ten dźwięk wszystkie trzy towarzyszki Stubsy’ego spojrzały w górę.
– Czy włączysz pole siłowe? – spytał Stubsy’ego Troblum, sadowiąc się na leżaku. Krzesło i materia zatrzeszczały pod jego ciężarem. Wybrał leżak obok towarzyszki w szmaragdowym bikini. Kobieta ściskała poręcze leżaka, jakby broniła się przed skutkami odwróconej grawitacji. – Ta burza z góry wyglądała na sporą.
– Pole siłowe – poowiedział Stubsy. – Taa. Świetny pomysł, chłopie. Eh, taa, możemy to zrobić, pewnie.
– Czy moja kolekcja dotarła nieuszkodzona?
Stubsy kiwnął głową i przysiadł na leżaku obok towarzyszki w zielonym bikini.
– Taa – rzekł. – Jest tutaj. Przywieźliśmy ją z frachtowca, tak jak uzgodniliśmy. Kapitan był bardzo dociekliwy, wiesz. Musiałem mu dosypać trochę grosza. Mam to wszystko na dole. Chłopie, nie oczekiwałem tyle barachła, wiesz.
– Kolekcjonuję od dłuższego czasu. I to nie barachło. – Troblum zerknął w górę, kiedy nad willą włączyło się pole siłowe. Odgłos wiatru ucichł zupełnie. – Chciałbym, by załadowano to dzisiaj na mój statek.
– Gdzie masz statek, chłopie?
– Niedaleko – odparł Troblum. Nie miał ochoty niczego zdradzać, póki nie ureguluje należności i kolekcja nie będzie przygotowana do przenosin. – Czy masz kapsułę cargo?
– Jasne, jasne.
– Chciałbym od ciebie coś jeszcze, jeśli nie masz nic przeciw temu. Zapłacę, oczywiście, za kłopot.
Stubsy wciągnął głośno powietrze, jakby miał trudności z oddychaniem.
– O co chodzi, chłopie?
– Chciałbym spotkać się tu z kimś na osobności. Z kimś, kogo normalnie nie przyjmowałbyś u siebie w domu. Będziesz musiał to załatwić z systemem obrony miasta.
– Spotkać z kim?
– Możesz o niej myśleć jako o funkcjonariuszce policji.
– Policja? – Stubsy wykrzywił usta w uśmiechu. – Ho, ho. No cóż... Do diaska, wszyscy i tak zginiemy w otoczce Pustki, prawda?
– Niewykluczone – odparł Troblum. Nie wiedział jeszcze, co myśleć o fazie ekspansji. Jeżeli naprawdę nie da się jej zatrzymać, to ucieczka do świata kolonialnego nie miałaby zupełnie sensu. Musiałby polecieć aż do innej galaktyki, tak jak rzekomo zrobił to Nigel Sheldon. Dla „Odkupienia Melanii” byłoby to olbrzymie wyzwanie. Na szczęście, sprzęt, który zabrał ze stacji Progresywistów, powinien umożliwić taki lot. Musiałby tylko złożyć miriady komponentów i zmusić je do działania. – Więc mogę ją wywołać i zaaranżować spotkanie?
Stubsy zaśmiał się i zmrużył oczy.
– Jasne.
– Dziękuję – odparł Troblum. Wykorzystał bezpieczne połączenie, które utrzymywał ze swoim statkiem i wywołał wydział bezpieczeństwa ZAN:Władze.
– Tak, Troblumie – powiedział ZAN:Władze.
– Bądź łaskaw połączyć mnie z Paulą Myo.
– Jak sobie życzysz.
Paula Myo zgłosiła się na linii.
– Czy jesteś gotów się spotkać?
– Mówiłem ci, żebyś nie maskowała statku.
– Nie maskowałam.
– Więc gdzie jesteś?
– Blisko Sholapuru.
– W porządku. Jestem w Ikeo City, willa Floraca. Załatwiłem z nim, że obrona miasta cię przepuści. Kiedy do mnie dotrzesz?
– Mogę tam być za parę godzin.
– Doskonale, będę czekał. – Troblum zakończył połączenie. Spojrzał na Stubsy’ego, który się nie poruszył. – Będzie tu za dwie godziny.
Niezupełnie tak się wyraziła, przyznała pedantyczna część jego mózgu. Paula nigdy by nie skłamała, ale w jej sposobie formułowania myśli było wiele niejednoznaczności.
– Dobra – powiedział Stubsy.
– Czy mogę zobaczyć kolekcję?
– Jasne, chłopie. Jest na dole.
Stubsy poprowadził go z powrotem do willi. Trzy towarzyszki pozostały przy basenie. Ich oczy śledziły idącego za Stubsym Trobluma niczym czujniki namierzające cel.
Otwarły się łukowate drzwi na wiodące w dół betonowe schody. Stubsy zatrzymał się na ich szczycie, kiedy włączyły się paski fotopolimeru. Nie bardzo miał ochotę schodzić.
– Tam na dole? – spytał Troblum.
– Tak – szepnął Stubsy.
Troblum zauważył, że handlarz znowu się poci. Cokolwiek brał ubiegłej nocy, jego ciało dotychczas nie poradziło sobie ze skutkami używek.
Stubsy zaczął schodzić. Troblum był tuż za nim. Śpieszył się upewnić, że jego cenna kolekcja pamiątek z wojny Gwiazdokrążcy pozostaje nieuszkodzona. Wszystkie obiekty znajdowały się w osobnych skrzynkach z polem stabilizującym, ale przy przewozie na Sholapur musiał polegać na wynajętych przewoźnikach komercyjnych. I nie nadzorował tego transportu – tylko w ten sposób mógł uniknąć zwrócenia uwagi Mariusa. Tak wiele rzeczy mogło się nie udać.
Na dole schodów znajdowało się szerokie przejście, wycięte w nagiej skale. Co kilka metrów odgałęziały się od niego mniejsze korytarze. Po obu ich stronach ciągnęły się rzędy plastmetalowych drzwi. Podziemia Stubsy’ego przewyższały rozmiarami willę na górze.
„Co takiego tu trzymasz?” – chciał zapytać Troblum. Ale jego program interakcji towarzyskich poinformował go, że Stubsy’ego zdenerwuje takie pytanie.
Stubsy skręcił w jedno z bocznych przejść. Plastmetalowe drzwi otworzyły się przed nim. W pomieszczeniu za nimi włączyły się światła. Troblum wszedł do dużej okrągłej komnaty, wypełnionej niskimi stołami. Jego kolekcja była tu i czekała na niego. Wszystkie bezcenne skrzynki, każda w migoczącej ochronnej osłonie. Uświadomił sobie, że wciśnięcie tego wszystkiego w „Odkupienie Melanii” będzie trudne, niektóre większe obiekty będą musiały zostać odrzucone. Jego u‑adiunkt wykonał szybkie sprawdzenie inwentarza na podstawie listów przewozowych skrzynek. Rzucano nimi – Troblumowi nie bardzo się to podobało – ale skrzynki przechowały swą zawartość idealnie. Z uśmiechem przebiegł dłonią po małym układzie procesorowym z foksorową obudową – droga jednostka należała do samej Mellanie Rescorai, była podarunkiem jej kochanka Mortona przed jego procesem. Troblum niewyraźnie rozróżniał zarys pamiątki pod migotaniem pola.
– Dziękuję – powiedział Troblum. – Wiem, że nie musiałeś tego robić.
Kiedy podniósł wzrok na Stubsy’ego Floraca, zobaczył minę, którą jego program analizujący kontekst emocjonalny zinterpretował jako gniew i pogardę.
Węzły willi, przekazujące jego bezpieczne połączenie do „Odkupienia Melanii”, zdechły.
– Dzięki temu czuję się jak w domu – powiedziała Kotka.
Ciało Trobluma doznało wstrząsu, zupełnie w taki sam sposób, jakby to był fizyczny ból. Kolana niemal się poddały, musiał kurczowo uchwycić się stołu. Kotka wyszła zza ogromnej skrzyni zawierającej tępy nos bojowego aerobota z Wessex. Jej szczupłe ciało okrywał prosty biały kostium, emitujący mglistą poświatę – wyglądała jak jakiś historyczny święty. Kostium spowijały ciemne, z wolna falujące wstęgi – dziesięć z nich tworzyło wokół twarzy kobiety dziwaczną klatkę. Troblum wiedział, że kostium stanowi rodzaj pancerza. Czuł strach tak mocny, że omal się nie rozpłakał, ale musiał przyznać, że Kotka wygląda znakomicie.
– Troblum, kochanie – powiedziała radośnie, jakby dopiero teraz go zauważyła. – Jak miło cię znowu widzieć. Zabawa z tobą jest świetna. Rozegraliśmy naprawdę wspaniałą grę. Przynajmniej tak mi się wydawało.
– Grę? – odparł słabym głosem. Natychmiast włączyło się jego zespolone pole siłowe, choć wiedział, że przeciwko tej kobiecie będzie ono bezużyteczne.
Kotka postąpiła ku niemu kilka kroków. Troblum zatoczył się wstecz niemal w panice. Nawet teraz nie mógł się powstrzymać od podziwiania jej ruchów. Naprawdę były kocie.
– Ależ tak, kochanie – powiedziała Kotka. – To zabawne, że się w tym nie połapałeś. Marius miał rację, prawda? Nie masz kontaktu z ludźmi na poziomie emocjonalnym. Wmaszerowałeś tutaj, zupełnie nie zwracając uwagi na kochanego starego Stubsy’ego i jego niegrzeczną gromadkę. Czy nie widziałeś ich twarzy, Troblum? Spójrz na nich teraz.
Troblum spojrzał błędnym wzrokiem na Stubsy’ego. Twarz handlarza była sztywną maską, zęby miał zaciśnięte tak mocno, że drżały mu wargi. Dwie z jego towarzyszek pojawiły się w drzwiach komnaty, wysokie i potężne. Troblum rozpoznał je ze swojej poprzedniej wizyty: Somonie w fioletowej krótkiej sukience, Alcinda w błyszczącym czarnym bikini, z tak napiętymi mięśniami, że jego materiał niemal pękał.
Kotka gwizdnęła szyderczo.
– Czyż nie są zachwycające? I udają nieprzyjemne, co jest świetną zabawą. – Pochyliła głowę ku Troblumowi. – Nadal nie łapiesz, prawda? Fantastyczne. Zapuść program rozpoznawania kontekstu emocjonalnego, kochanie. On cię poinformuje, że oni wszyscy są bardzo, ale to bardzo wkurzeni. Byli tacy, kiedy wszedłeś przez frontowe drzwi i, niestety, nadal są wściekli. I to wszystko z powodu mnie, małej staruszeczki.
– W porządku – odparł Troblum. – Masz słuszność. Nie załapałem tego. Gratulacje.
– Wiem o tym. – Kotka wydęła mocno wargi. – Ja i Stubsy założyliśmy się o coś. Myślałam, że zdasz sobie z tego sprawę, zanim jeszcze dojdziesz do basenu. Stubsy twierdził, że nastąpi to natychmiast, jak przyjedziesz i go zobaczysz. Oboje przegraliśmy. To twoja wina.
– Jak mnie znalazłaś? – spytał Troblum.
Tak naprawdę nie miał żadnych taktycznych programów, które mógłby uruchomić, żadnego sprytnego pomysłu, jak uciec z podziemnej komnaty z jednymi drzwiami i bez żadnej łączności. Ale z drugiej strony był całkiem pewien, że nawet najlepszy program taktyczny poinformowałby go, że zaraz zginie. Niestety, we własnym mózgu zmagazynował już wiedzę o mnóstwie wyjątkowo nieprzyjemnych sposobów, w jaki Kotka uśmiercała swych wrogów (i przyjaciół). Wiedział o tym nawet przedtem, zanim otworzył plik z informacjami o kobiecie. Jeśli tylko uda mu się spowodować, by nadal mówiła... Zerknął znowu ku drzwiom.
– O, Boże! – Radosny śmiech Kotki zabrzmiał w komnacie, kiedy zauważyła jego mało subtelny ruch. – Kochany Troblumie, czyżbyś chciał zwiać? Wiesz co, dam ci pięciominutowe fory. Czy myślisz, że zdołasz wcześniej dojść na swych tłustych nogach do schodów? Czy też będziesz musiał usiąść i odetchnąć?
– Pieprz się.
– Troblum! Jakie to wspaniale niegrzeczne!
Taka uwaga w ustach kogoś innego byłaby śmieszna. Usłyszana z jej ust jeszcze bardziej go przeraziła.
– Jak mnie znalazłaś? – powtórzył.
Kotka zatrzepotała powiekami.
– To było trudne. Jesteś mistrzem kamuflażu. Pomyślmy: czy to możliwe, że wskazały mi to nielegalne wpłaty twych przyjaciół Progresywistów na twój rachunek w świecie Zewnętrznym, co dość łatwo doprowadza do Stubsy’ego? A może to, że wywołałeś ZAN:Władze i poprosiłeś moją starą, kochaną kumpelkę Paulę Myo, by się tu z tobą spotkała? Hm, co to było? Moja pamięć nie jest już taka jak dawniej.
– Och.
Troblum nieczęsto czuł się głupio, ale sposób w jaki to powiedziała, uświadomił mu, jakim był idiotą. Podejrzewał, że unisfera może być podsłuchiwana przez jakąś frakcję, a jednak nie przedsięwziął żadnych środków ostrożności. A jeśli chodzi o pieniądze, każdy haker-półgłówek, mógł je wyśledzić.
– Gdzie masz statek? – spytała Kotka.
Troblum pokręcił głową.
– Nie.
Smartkor dostał pewne bardzo szczegółowe instrukcje na wypadek przerwania bezpiecznego połączenia. W jego egzowizji pracował stoper. Był to słaby promyk nadziei, choć Troblum podejrzewał, że statek, w który Progresywiści wyposażyli Kotkę, spaliłby na niebie „Odkupienie Melanii” jednym strzałem. Dalszy przykład złego planowania. Zostawała tylko jedna szansa.
– Troblumie – powiedziała takim tonem, jakby beształa dziecko. – Chciałabym wiedzieć, gdzie jest twój statek, i chcę dostać kody sterujące. I chyba właśnie ty wiesz najlepiej ze wszystkich, że naprawdę nie powinieneś mnie irytować.
– Wiem. Po co ci statek?
– Och, daj spokój, wiesz po co, kochanie. Marius może być lekko zirytowany, że wobec swoich panów wyszedł na kompletnego durnia, ale to mnie raczej nie motywuje, prawda, panie ekspercie od Kotki?
– Paula. Chcesz złapać Paulę.
Klasnęła w dłonie.
– Ona i ja spędzimy razem mnóstwo czasu. Widzisz, mam własne plany. Wielkie plany na temat naszej wspólnej przyszłości. I potrzebuję Pauli nienaruszonej. W tym właśnie mi pomożesz, przekonasz ją, że wszystko tutaj idzie jak po maśle.
– To bezcelowe. Nikt już nie ma przyszłości. Galaktyka jest zjadana żywcem. Wszyscy umrzemy w ciągu kilku lat.
Przez twarz Kotki przebiegł błysk irytacji. Przez długą chwilę patrzyła na Trobluma.
– Chcę, by wkroczyła tutaj, spodziewając się, że cię tu zastanie. Raczej bez podejrzeń, choć to paranoidalna suka. Tak więc... statek. Natychmiast.
– Nie.
– Co robię z ludźmi, których nie lubię?
Wzruszył ramionami; nie chciał myśleć o szczegółach, które tak pracowicie przez dziesięciolecia wyciągał z różnych raportów policyjnych.
– Pomożesz mi – oznajmiła. – Nie zmuszaj mnie, żebym ci groziła. Jestem cierpliwa tylko dlatego, że wiem, że rozumiesz konsekwencje swej głupoty. Więc zadaj sobie pytanie: dlaczego Stubsy i jego przyjaciółki tak chętnie współpracują?
Troblum odwrócił się do handlarza. Nie rozważał tego wcześniej. Następna pomyłka, pomyślał.
– Po prostu jej pomóż – powiedział Stubsy rwącym się głosem.
– Oszukiwałam – powiedziała Kotka i przyłożyła palec do ust. – Zła ze mnie dama. Wykorzystałam małą wtyczkę. – Uśmiechnęła się szeroko do towarzyszek, które, zaciskając zęby, patrzyły na nią z wściekłością. – I dość trudno było ją włożyć, prawda, dziewczęta? Wiesz, naprawdę musiałam je przytrzymywać, żeby to zrobić, nie obyło się bez dziewczęcych pisków i szamotaniny. A teraz popatrz na nie: wykonują rozkazy i są szczęśliwe.
Troblum pomyślał, że może zwymiotować. Jego biononika ciężko pracowała, by kontrolować gruczoły dokrewne. I wreszcie nie potrzebował żadnych programów, by zinterpretować wyrazy twarzy zarówno Somonie, jak i Alcindy – ich strach i wstręt. Somonie wyciekła z prawego oka łza.
– Dziewczyny przytrzymają cię teraz dla mnie, Troblumie – powiedziała Kotka. – Nawet ich głupiutkie modyfikacje zbrojeniowe mogą sobie poradzić z twoim żałosnym polem siłowym. Kultura Elewatów – powiedziała, kręcąc głową. – Jak wpadliście na taka nazwę? Czyżby kompensacja braku pewności siebie? I myślisz, że to ja mam jakieś wady psychiczne.
Obie towarzyszki ruszyły ku Troblumowi. Polecił wyłączenie się wszystkim polom na wszystkich skrzynkach, jak również wyłączył własne pole siłowe. Kotka zareagowała natychmiast. Znikła wewnątrz srebrzystej poświaty, jakby została zapakowana w omyty księżycem jedwab.
– Stop – powiedział Troblum dziewczętom.
Zawahały się, spoglądając na żarzący się kształt Kotki, czekając na instrukcje.
– Troblumie? – Z ochronnej aury dobiegł go łagodny głos Kotki. – Co robisz? Nie masz teraz żadnej ochrony.
– Pamiętasz to? – zapytał i wskazał na szary jajowaty przedmiot na stole przy drzwiach.
– Nie – odparła Kotka.
– Był na Ables ND47, na którym wjechałaś w Boongate – wyjaśnił Troblum. Wolałby się nie pocić tak bardzo i nie drżeć. – Ktoś go zachował i wziął ze sobą na nowy świat swej planety. Nigdy nie dowiedziałem się po co. Może myślał, że da mu to przewagę nad swymi bliźnimi osadnikami. Ale rząd to skonfiskował i obiekt zagubił się wśród archiwów wojennych na kilkaset lat. Potem znalazło to jedno z muzeów i...
– Troblum! – Gniewny głos Kotki rozległ się w komnacie niczym trzask bicza.
– Tak, przepraszam. To dozownik porażacza strefowego – objaśnił łagodnie Troblum. – I naprawdę miałem szczęście. Kiedy go kupiłem, muzeum trzymało go w polu stabilizującym, tak że jest nadal funkcjonalny i aktywny. To rzecz staromodna, ale wątpię, by w takiej zamkniętej przestrzeni ktoś miał jakieś szanse, nawet w polu siłowym takim jak twoje. Jak ci się wydaje?
– Grozisz mi, kochanie? – spytała Kotka po chwili milczenia.
– Trzymam go na przełączniku podwójnej aktywacji – oznajmił Troblum. – Mogę go odpalić, jeśli uznam, że masz zamiar mnie skrzywdzić. Albo, jeśli będziesz dla mnie zbyt szybka i mnie wyeliminujesz, obiekt odpali również.
– Och, wsadźcie mi w dupę nóż siłowy – jęknął Stubsy. Nogi mu zwiotczały, osunął się na podłogę. – Nie zniosę tego dłużej. – Zakrył dłońmi głowę i załkał. – Po prostu zrób to, do cholery, chłopie. Skończ z tym, na miłość jeba. Zabij nas.
– Nie zrobi tego – skomentowała Kotka. – Nie jest odpowiednim typem. Jeśli odpalisz tę rzecz, tłuściochu, zginiemy wszyscy, nie tylko ja. Jeśli zrobisz, jak mówię, i pomożesz mi złapać Paulę, mogę nawet zapomnieć o tym małym występku. Dalej, Alcindo – rozkazała.
Troblum wysłał rozkaz do tablicy sterującej dozownika. Metalowa powierzchnia obiektu zafalowała, otwierając pięćdziesiąt małych portali.
– Nie.
Alcinda zdołała wykonać krok ku niemu. Teraz znów się zatrzymała.
– Zrób to – powiedziała Kotka.
– Oni nie rozumieją – rzekł Troblum. – To nie wkład pomaga ci ich kontrolować. Oni mają nadzieję. Ja jej nie mam. Ja wiem, jakie to głupie. Znam cię. Jesteś prawdopodobnie jedną z niewielu osób, które rzeczywiście rozumiem. Właśnie dlatego wyłączyłem swoje pole siłowe. Tak że nie ma szans, bym przeżył eksplozję. Wiem, że masz zamiar mnie zabić, bez względu na to, co zrobię. I obydwoje wiemy, że nie zostanę ponownie ożywiony, nawet jeśli galaktyka przeżyje. Dla mnie to będzie prawdziwy koniec. Nie po prostu utrata ciała, ale prawdziwa śmierć. Więc równie dobrze mogę wyświadczyć rasie ludzkiej przysługę i zabrać cię ze sobą.
– A co ze Stubsym i dziewczętami? – zapytała Kotka.
– Zrób to, pieprzony sukinsynu! – wrzasnął Stubsy.
– Tak – warknęła Alcinda. – Weź nas...
Jej ciało zesztywniało, plecy wygięły się konwulsyjnie. Kręgosłup przegiął się tak mocno, że Troblum pomyślał, że grozi złamaniem. Dłonie zacisnęła na głowie, eleganckie paznokcie wydrapywały długie krwawe pasma na czaszce, kiedy chciała z niej wyrwać źródło bólu. Wrzasnęła, a nogi załamały się pod jej ciężarem.
– Nie zaciemniajmy tej kwestii kiepskimi radami postronnych – powiedziała Kotka. – Nadal myślisz, że się z tego wywiniesz? W przeciwnym razie od razu odpaliłbyś porażacz. O co ci chodzi?
– Nie wiem – oznajmił Troblum. – Nie mam programu taktycznego. To nie ma logicznego rozwiązania. Po prostu czekam, aż zrobisz coś przerażającego, wtedy to odpalę. Umrzemy razem.
Gapił się na Alcindę, która bezradnie wiła się na podłodze. Futrzaste grzyby wyłaniały się z jej oczu, ust i uszu. Rozkwitały z jej pępka. Zaczęły rozlewać się szeroko, puchnąć.
Kotka zaśmiała się.
– Och, kochanie, jesteś uroczy. Jestem jedyną osobą, którą rozumiesz, i z tego właśnie powodu chcesz się zabić. A może byś wyszedł przez drzwi i pognał do statku, a ja poczekam na Paulę?
Troblum jak urzeczony patrzył na Alcindę, która zaczęła trząść się w ataku konwulsji. Miała teraz głowę częściowo pokrytą futrzastymi naroślami, inne wysuwały się spod majteczek. Na koniuszku każdego kudłatego pasma połyskiwała mała kropelka przezroczystej cieczy. Konwulsje wzmogły się. Troblum poważnie rozważał, czyby nie zabić dziewczyny impulsem dystorsyjnym, jeśli jego biononika zdoła taki impuls wygenerować.
– Nigdy nie dotarłbym do schodów – powiedział, rozpaczliwie próbując się skupić na słowach Kotki. Śmierć dla Alcindy byłaby wybawieniem, a ona z całą pewnością składuje pamięć w bezpiecznym magazynie i jej ubezpieczenie obejmuje ożywienie. – Inne towarzyszki Stubsy’ego by to zagwarantowały.
Kotka wykonała nieznaczny gest dłonią. Alcinda przestała drżeć, jej ciało bezwładnie opadło na kamienną podłogę.
– Widzisz. Jeśli tylko tym się niepokoisz, dziewcząt można się z łat­wością pozbyć.
Troblum pomyślał, że sam opadnie na podłogę. Przerażona Somonie wpatrywała się w ciało Alcindy. Szare futro nadal rosło. Troblum nigdy wcześniej nie widział, jak ktoś umiera, a już z pewnością nie w taki straszny sposób.
– Nie rób tego – wydyszał.
– Czemu? Myślałam, że i tak masz zamiar nas zabić.
Troblum pogodził się z myślą, że zginie. W pewien sposób dobrze się składało, że uczyni to, jednocześnie eliminując najbardziej przerażającego człowieka, jaki istniał kiedykolwiek.
Węzły willi nagle się włączyły, przekazując krótką, zaszyfrowaną wiadomość, której nie mógł odcyfrować. Spróbował z nich skorzystać, by połączyć się znowu ze swym statkiem, ale nie chciały autoryzować jego u-adiunkta.
– Jest tutaj – warknęła uszczęśliwiona Kotka. – Czy dlatego starałeś się tak zyskać na czasie, kochanie? Myślałam, że ma przylecieć za dwie godziny.
– Przykro mi – odparł Troblum. Nie mógł powstrzymać szerokiego uśmiechu.
– Nie pozwolę, by cię ocaliła, kochanie. – Kotka uniosła ramię, wybrzuszając poświatę.
– Możesz odejść – powiedział szybko Troblum.
– Co takiego?
– Idź. Stocz swoją bitwę. Jeśli ktoś może cię pokonać, to będzie Paula. Poczekam tu na dole. Jeśli chcesz, zostaw tu Somonie, by mnie pilnowała. Nie mogę wysłać żadnej ostrzegawczej wiadomości do Pauli. Jeśli wygrasz, odpalę porażacz. Jeśli przegrasz, nie będziesz przecież panią sytuacji.
– Sprytny chłopak – powiedziała Kotka z podziwem. – Zgadzam się. Stubsy, wstawaj. Teraz, kiedy Troblum się nie bawi, będziesz musiał robić za przynętę.
– Nie! – zawył Stubsy. Jego ciało szarpnęło się i wstał z trudem, tak szybko, jakby podłoga rozżarzyła się nagle do białości.
– Zrób to do cholery, ty wszechmocny gówniarzu! – zawołał Stubsy do Trobluma. – Zabij nas wszystkich. Zabij ją!
Stubsy gwałtownie zamilkł. Z kącika zaciśniętych ust wypływał mu powoli strumyczek krwi.
– Somonie, zostajesz tutaj – poleciła Kotka i wyszła z komory. Stubsy Florac pokuśtykał za nią, rzucając ostatnie zrozpaczone spojrzenie na Trobluma. Drzwi z plastmetalu zamknęły się jak źrenica, obramowując stojącą w nich Somonie ciemnym kręgiem.
– Przepraszam – powiedział do niej Troblum.
Nic nie odpowiedziała, choć widział, jak bezgłośnie porusza ustami.
Kotka musi zdalnie nią kierować, odgadł. A więc nie miał wiele czasu. Potem zauważył, w jaki sposób wzrok dziewczyny wciąż wędruje tam i z powrotem od niego do ciała Alcindy. Ohydny szary porost całkowicie pokrył trupa – teraz zaczął rozprzestrzeniać się po podłodze, wypuszczając kosmate liście, rozpływające się jak ciecz.
Troblum znów aktywował swoje indywidualne pole siłowe i pośpieszył przez komorę do najdłuższej skrzynki w kolekcji. Był pewien, że na zewnątrz coś huknęło, może kilka razy, ale drzwi skutecznie go oddzielały i nie chciał wyłączać znowu swego pola siłowego. Paula musiała przybyć do samej willi. Do podniesienia wydłużonego cylindra z kołyskowych zamocowań musiał wykorzystać swoje wzmocnienie biononiczne. Broń okazała się niewiarygodnie ciężka, ale z drugiej strony projektanci starych okrętów klasy Moskwa nie musieli martwić się o masę. Ledwo zdołał postawić go pionowo, czując się jak prehistoryczny rycerz wznoszący lancę. Kraniec cylindra znajdował się zaledwie kilka centymetrów od sufitu komory – kołysał się, gdy Troblum usiłował go ustabilizować. Nie miał gwarancji, że starożytne elementy nie rozsypią się po włączeniu broni. Nie miał też pewności, czy jego indywidualne pole siłowe wytrzyma awaryjny wybuch albo pomyślne wyładowanie. Ale Kotka wyeliminowała z jego życia niepewność, teraz igrał z logiką i ze śmiertelnymi skutkami swych działań.
Spojrzał prosto na Somonie, która zatrzepotała prawą powieką. Po raz drugi w tym dniu Troblum nie potrzebował programu, który interpretuje ludzkie emocje. Skinął jej głową i odpalił laser neutronowy statek––statek.


* * *



Dla Pauli odkrycie, kto jest sprzymierzeńcem Trobluma na Sholapurze, nie przedstawiało żadnej trudności. Tajne przekazy pieniężne Trobluma były przedmiotem księgowości śledczej prowadzonej przez departament Ministerstwa Skarbu Senatu Wspólnoty od chwili, kiedy Justine zameldowała o jego dziwnym, pustym hangarze w kosmoporcie na Daroce. Skarbówka szybko odkryła, że na konta Stubsy’ego Floraca przez lata wpłynęły wielkie pieniądze, i Bezpieczeństwo ZAN miało grubą teczkę na temat działalności handlarza. Florac – osobnik raczej dokuczliwy niż groźny – przewoził różne obiekty na terenie Wspólnoty. Bezprawnie. Większość tych obiektów zasadniczo była nieszkodliwa, jak pamiątki wojenne Trobluma, jednak dostarczał również broń rozmaitym grupom agitatorów. O ile ZAN się orientowała, Florac nie był związany z żadną frakcją ani z jej agentami. Wbrew swoim wyobrażeniom Stubsy był bardzo małą płotką w porównaniu z prawdziwymi politycznymi czy gospodarczymi wywrotowcami działającymi na obrzeżach społeczeństwa Wspólnoty.
Wobec tego Paula przyleciała swym statkiem „Alexis Denken” na dzień przed umówionym spotkaniem. Zeszła przez atmosferę w nocy, w trybie maskowania, i zapadła pod wodę trzydzieści kilka kilometrów od willi Floraca. Kiedy zbliżyła się do brzegu, zainteresowało ją znalezisko: wrak łodzi-poduszkowca wysokiej mocy, spoczywający na piasku niedaleko uroczych białych plaż Floraca. Autonomiczne czujniki zbadały wrak i pokazały, że łódź została pocięta impulsem dystorsyjnym. Paula odgadła, że nie jest jedyną osobą, pragnącą się spotkać z nieuchwytnym Troblumem. Dla jakiejś frakcji przechwycenie rozmów z bezpieczeństwem ZAN:Władz byłoby trudne, ale mieściło się w granicach możliwości. A Troblum obiecał ujawnić coś, co uważał za ważną informację związaną z Progresywistami. Ilanthe z pewnością wysłałaby kogoś, by go przechwycił. Możliwe, że nawet samego Mariusa. Paula z radością by go zaaresztowała, choć prawdopodobnie uruchomiłby samozniszczenie, zanim poddałby się tak upokarzającej procedurze.
Pięć dron z czujnikami wychynęło z morza i zajęło pozycję w różnych wysoko położonych punktach wokół rezydencji. A Paula czekała. Z wyściełanej niszy składowania wysunął się fortepian. Miał trzysta lat, został zrobiony z jodrzewa, migotał w przyćmionym oświetleniu kabiny łagodnym czerwonobrązowym światłem. Instrument wykonał ręcznie w warsztacie na Lothian artysta – Elewat, który przez sto pięćdziesiąt lat doskonalił swe rzemiosło i przewyższał kunsztem nawet legendarnych ziemskich wytwórców fortepianów. Paula zamówiła instrument u mistrza, a jego bogaty dźwięk był wart dziewięćdziesięciu lat czekania.
Usiadła na wyściełanym aksamitem stołku, wyciągnęła nuty i kolejny raz spróbowała zagrać „Dla Elizy”. Kłopot polegał na tym, że nie miała czasu na ćwiczenia. Wykorzystanie programu muzycznego połączonego z funkcjami sprawności manualnej byłoby bardzo łatwe. Ale Paula chciała zagrać ten utwór właściwie. Ten piękny fortepian zasługiwał na taki poziom szacunku i oddania. Używać dłoni prowadzonych programem to jak odtwarzać nagranie.
Zaciekawione miejscowe ryby, które węszyły wokół niezwykłego jaja spoczywającego na piaszczystym dnie, poddano starodawnej melodii, powtarzanej kilkadziesiąt razy, przerywanej i rozpoczynanej od nowa z niestrudzoną determinacją.
Dzień później, grając już ze znacznie większą pewnością siebie, Paula musiała przyznać, że statek Trobluma jest wyjątkowo dobrze zamaskowany. Została zaskoczona wielką postacią w sfatygowanym togaturze wyjeżdżającą na małym skuterze z lasu na krańcach posiadłości Floraca. Żaden z jej czujników nie uchwycił „Pokuty Melanii”, kiedy ta schodziła z orbity. Palce Pauli zawisły nieruchomo nad klawiszami ze sztucznie wyhodowanej kości słoniowej, jakby w oczekiwaniu, co się stanie.
Skuter zatrzymał się tuż przed słupami znaczącymi granicę posiadłości. Zakołysał się dziwacznie, a Troblum otworzył połączenie z Florakiem. Potem systemy strzegące posiadłości rozbroiły się i Troblum niepewnie poleciał ku willi.
Wkrótce po tym, jak wpuszczono go do środka, willę przykryto polem siłowym. Nadeszło czoło monsunu.
Troblum wywołał departament bezpieczeństwa ZAN:Władz, które przekazało wywołanie Pauli. Jej drony czujnikowe nie mogły zbliżyć się dostatecznie do willi, by dać wyraźny obraz jej rozmówcy, stojącego przy basenie, ale z pewnością podczas rozmowy widziała linię egzotycznych żółtych i zielonych roślin kwitnących, które osłaniały otwartą stronę podwórza z basenem. Nie kłamała. Z pewnością byłaby w willi w ciągu dwóch godzin.
Paula poleciła smartkorowi wciągnięcie fortepianu z powrotem w niszę, włożyła pancerz, aktywowała trzy z bojowych robotów zmagazynowanych w przedniej ładowni i wyszła przez śluzę. Szybko przeleciała po niskiej krzywej na szczyt klifu nad białą plażą i wylądowała obok jednego ze srebrnych słupów na granicy posiadłości. Trzy roboty bojowe, trudne do wykrycia w ulewie, unosiły się opiekuńczo nad jej głową. Wciąż błyskały wyładowania atmosferyczne. Czujniki ją zlokalizowały, a smartkor willi zażądał, by się przedstawiła.
– Oczekujecie mnie. Jestem Paula Myo, przedstawicielka ZAN z wizytą oficjalną. Teraz mnie wpuśćcie.
Żadna odpowiedź nie nadchodziła. Słupy graniczne pozostały aktywne, wykorzystała więc laser protonowy, by unieszkodliwić osiem stojących najbliżej. Skafander przeniósł ją ku willi, utrzymując wysokość pięciu metrów nad ziemią. Przed nią pole siłowe twardniało. Krążyła, aż doleciała do otwartego końca trójbocznego budynku. Woda falowała po polu siłowym, rozmazując obserwowane obrazy. Paula zobaczyła jednak trzy kobiety w bikini o budowie ciała Amazonek, śpieszące wokół basenu i zajmujące pozycje za głazami wodospadu. Mały plik wywiadowczy o Floracu wspominał o jego ulubionym typie ochroniarzy.
– Och, dajcie spokój – powiedziała cicho. Nie miały nawet pancerzy. Głupie amatorki.
Ustawiły się w szyku standardowym, broniąc dostępu do willi. Paula zgadywała, że właśnie tam kuli się ze strachu ich szef razem z Troblumem.
Dwa z robotów bojowych zrzuciły chmarę pochłaniaczy energii na szczyt kopuły pola siłowego wilii. Niewielkie czarne kule ślizgały się i zjeżdżały po krzywej. Jaskrawe płomienie energii smagały wokół wszystkich punktów kontaktowych i pochłaniacze zwalniały, tak jakby kopuła z jakichś przyczyn stała się lepka. Pioruny błyskały z obłoków nad głową, przyciągnięte przez krzepki strumień jonów, musujący spod każdego pochłaniacza, i uderzały w pole siłowe. Mrok otaczający pochłaniacze zaczynał się rozszerzać i powoli zapadać w pole siłowe, które obecnie, niebezpiecznie naciągnięte, migotało szkarłatem.
Gorąca, parująca woda zaczęła przesączać się przez pole siłowe i obryzgiwać teren basenu. Pole ochronne willi świeciło jak czerwony karzeł, zjadany przez czarnego raka. Pełne polowe skanowanie Pauli wypalało drogę przez słabnącą kopułę. Dostrzegała w Amazonkach kilka modyfikacji obronnych, nabierających mocy. Ani śladu Trobluma.
– Gdzie jesteś? – powiedziała cicho.
Jeszcze jeden silnie zmodyfikowany człowiek poruszał się powoli w willi. Trudny do namierzenia, kiedy znękane pole siłowe nadal uparcie funkcjonowało. Funkcje polowe Pauli ciągle nie mogły zlokalizować Trobluma, musiał być głębiej, możliwe, że pod ziemią.
Piorun znów smagnął. Roboty bojowe dodały do uderzenia trzy ciosy laserów protonowych. To było już za dużo. Pole siłowe zapadło się w niszczycielskiej dźwiękowej fali uderzeniowej, która porwała na strzępy rośliny nad basenem i wysłała w mokre niebo kaskadę nadpalonych liści. Okna rozleciały się, rozrzucając po posadzce długie kawał-ki szkła.
Kiedy ulewa nasyciła willę, Paula spikowała na teren basenu. Kobiety-Amazonki przywitały ją salwą laserów rentgenowskich i impulsów dystorsyjnych. Pociski z pistoletów żelowych biły nieszkodliwie po polu siłowym jej pancerza. Zaintrygowało ją to. Przecież Stubsy – czy ten, kto rozwalił poduszkowiec – musiał mieć jakieś silniejsze bronie?
– Natychmiast dezaktywujcie wasze modyfikacje – poleciła Paula.
Roboty bojowe pomknęły przez ulewę ku kobietom. Dwie z nich, wycofując się do willi, otworzyły ogień do ciężkich robotów. Paula pchnęła impuls dystorsyjny w jeden z głazów wodospadu, tuż po tym, jak dziewczyna w jaskrawozielonym bikini porzuciła go i czmychnęła przez zrujnowane drzwi patio. Głaz rozprysnął się na tysiące kawałków, które wbiły się w mury willi.
– Stójcie! – wrzasnęła.
Ale kobiety rozpierzchły się po długim holu. Znów utworzyły szyk obronny.
– Troblum, wyłaź. Na litość boską, przecież zaprosiłeś mnie tutaj.
Następna kanonada wystrzałów energetycznych zabębniła po jej polu siłowym. Oślepiające fioletowe sieci ładunków elektrycznych wyrywały się z rykiem z miejsc uderzeń, zamieniając w parę spływający po Pauli deszcz. Westchnęła: trudno będzie zneutralizować te głupie kobiety bez czynienia im krzywdy. Jej funkcje polowe omiatały willę. Zmodyfikowana osoba, którą dostrzegła wcześniej, skradała się przy tylnej ścianie pomieszczenia ochranianego przez kobiety. Paula nadal nie mogła zlokalizować Trobluma.
– Dość tego – zdecydowała.
Regraw pancerza uniósł ją z ziemi, przenosił w przód. Wystrzeliła im-puls dystorsyjny. Rozwalając ścianę przed sobą i pół dachu powyżej, otworzyła hol. Kaskada gruzów spadała razem z deszczem. Kobiety natychmiast zanurkowały pod osłony, reorganizując wzorzec ogniowy.
Drony czujnikowe spoza willi zameldowały, że przez potoki deszczu coś zbliża się do willi. Wielki statek, lecący bardzo nisko, tą samą drogą, którą skuter Trobluma wynurzył się z lasu. Jego kosmolot. Paula zwolniła nagle; nie znała możliwości statku. Z podłogi holu przed nią wytrysnęły żółte i fioletowe płatki energii egzotycznej. Osiem, zawijających się w górę, jak szczęki jakiegoś brutalnego drapieżnika. Przemknęły zaledwie metr od jej pancerza, zderzając się ze sobą, by uformować szeroką kolumnę. Kolumna zaczęła się skręcać, płatki znowu oddzieliły się od niej, wyciągnęły się do Pauli, wydłużały się szybko.
Regraw skafandra Pauli pchnął ją gwałtownie, odepchnął w tył. W szoku łapała powietrze. Razem z trzema przeciwniczkami wyzwoliła potoki energii ku podstawie tego przejawu energii egzotycznej. Próbowały zniszczyć generator. Koniuszek energii egzotycznej pogłaskał przód pola siłowego pancerza Pauli. W jej egzowizji wykwitły dziwaczne symbole ostrzegawcze.
Ziemia eksplodowała ku górze.
Paulę wyrzuciło wysoko w powietrze ponad willę. Wirowała bezradnie. Przez sekundę sądziła, że przebiła generator energii egzotycznej. Ale żółte widma nadal skakały wokół, jak płomienie w huraganie. Trwały jeszcze sekundę i zgasły.
Paula ustabilizowała swój koziołkujacy lot na pięćdziesięciu metrach nad willą. Kiedy jej czujniki omiotły scenę poniżej, zobaczyła ogromny krater i zupełnie zrujnowany bok budynku. Miał szerokość dwudziestu metrów, zbocza stanowiła goła, tląca się ziemia. W dnie ział otwór, prowadzący do jakichś podziemnych pomieszczeń. Wszędzie leżały pogięte metalowe szczątki.
– Przyleć tu natychmiast – rozkazała Paula „Alexisowi Denkenowi”. Trzem robotom bojowym poleciła zaatakowanie punktu o współrzędnych generatora energii egzotycznej.
Zabójcza salwa impulsów dystorsyjnych i laserów protonowych smagnęła w dół, oświetlając zburzoną willę, żarzącą się aureolą o wiele jaśniejszą od blasku błyskawic na niebie.
Teraz Paula opadała szybko, pragnąc uniknąć wszelkich kontaktów z energią egzotyczną. Dotychczas miała szczęście, ale ten generator był w stanie ją schwytać, całą, razem ze skafandrem. Ktoś wdrapywał się po wewnętrznych zboczach krateru. Skanowanie polowe wykazało, że to duża osoba. Elewat, którego indywidualne pole siłowe ledwo działało.
– Troblum – nadała.
Potknął się i zatrzymał na górze krateru. Kołysał głową jak pijany.
„Alexis Denken” wychynął na powierzchnię i ostro przyśpieszał. Dziesięć robotów bojowych wystrzeliło z jego przedniej ładowni, by dodać swoją osłonę ochronną. I jeszcze jeden statek nagle mknął ku willi z dziewięciokrotną szybkością dźwięku, pędząc wokół otaczających pagórków w kakofonii gwałconego powietrza.
Paula wylądowała na łacie błotnistej gleby, która jeszcze przed kilkoma minutami była przyjemną rabatą kwiatową. Pierwszy kosmolot dotarł do krateru. Z boku wyglądał jak klasyczny stożek rakiety z ośmiu radialnymi, skierowanymi naprzód płetwami ogonowymi. Dziób zanurkował ku Troblumowi, śluza otwierała się źrenicowato.
– Stop – nakazała mu Paula.
Wtem funkcje polowe ukazały jej inną postać wychodzącą spod ziemi do ruin willi Floraca. Ta żarzyła się na biało i żadne polowe skanowanie nie było w stanie jej zbadać. Paula instynktownie zignorowała Trobluma. Wiedziała, że teraz grozi jej prawdziwe niebezpieczeństwo. Stała naprzeciw postaci – oddzielały ją od niej parujące resztki basenu.
„Alexis Denken” nadleciał z hukiem przez monsun, w otoczeniu swych robotów bojowych. Zatrzymał się za Paulą, unosząc się parę metrów nad gruntem, i rozciągnął swe pole siłowe, okrywając ją. Siła ognia, wystarczająca do zamiany miasta średniej wielkości w parę, skoncentrowała się na błyskającej postaci stojącej spokojnie pośród strzaskanych murów. Troblum zniknął w śluzie swego statku, a sam pojazd obrócił się o dziewięćdziesiąt stopni i dziobem wskazywał burzowe chmury. Wtedy przybył trzeci kosmolot. Paula spodziewała się, że otworzy on ogień do statku Trobluma. Ale zamiast tego statek zajął pozycję za białą postacią, lustrzane odbicie Pauli i „Alexisa Denkena”. Statek Trobluma pomknął w górę z przyśpieszeniem dwudziestu pięciu g. „Alexis Denken” zameldował, że w statku-intruzie są uruchamiane liczne systemy obronne.
– Marius, czy to ty? – spytała Paula.
Biała postać na coś wskazała. W jakiś sposób Stubsy Florac przeżył rzeź. Pełzł po zniszczonej drewnianej podłodze, krew ciekła mu z kilkudziesięciu ran szarpanych.
– Do diabła – syknęła Paula.
Jeśli zajmie się porachunkami ze swym przeciwnikiem, nie da się przewidzieć ich wyniku. ZAN dobrze ją wyposażyła, ale przedstawiciel frakcji, z którym najwidoczniej miała do czynienia, również dysponował potężnym arsenałem. Jeśli wygra, nigdy się nie dowie, kto tak bezczelnie rzucił wyzwanie jej, a za jej pośrednictwem ZAN. Po pokonanym nie zostanie żadnego śladu z wyjątkiem rozpraszającej się chmurki jonów. I ktokolwiek wygra, będzie to oznaczało stratę ciała dla Stubsy’ego Floraca, a prawdopodobnie i jego śmierć. W ruinach willi mogą się nawet ukrywać inni ocaleli – zatrudniał kilka tych głupich Amazonek jako ochroniarzy. Paula przez stulecia odrzuciła wiele swych cech, ale jej pewność co do tego, co jest złe, a co dobre, pozostała bezwzględna. Ona, Paula Myo, nie miała prawa wystawiać cywili na niebezpieczeństwo, nawet cywili tak odrażających jak Florac. Jej rola we wszechświecie polegała na pilnowaniu przestrzegania prawa. I choć w tej chwili Florac jej zawadzał, nie mogła ryzykować, że stanie mu się krzywda.
W każdym razie Florac był cennym świadkiem. Lepiej, żeby to ZAN radziła sobie z przeciwnikiem takim jak frakcja. Potyczka Pauli z przedstawicielem frakcji niczego nie załatwiała.
Stała bez ruchu, patrząc na zimną, świetlistą postać po drugiej stronie basenu. Skanowała polowo lśniące pole siłowe, ale nie zauważyła w nim żadnej usterki. Jedna rzecz była pewna – to nie Marius – postać była za niska.
Biała postać została wciągnięta w swój kosmolot. Uniosła dłoń w szyderczym pozdrowieniu. Głupie zakołysanie pośladkami, a potem śluza zamknęła się, odcinając lśniącą zorzę. Kosmolot gładko wszedł w chmury burzowe, utworzył na niebie ciemny zawijas i zniknął w stratosferze. Paula wykorzystała czujniki „Alexisa Denkena”, by śledzić go jak najdłużej. Kiedy kosmolot opuścił jonosferę, włączył się efekt maskujący. Została drobna sygnatura kwantowa – smartkor wykrywał, jak przyśpieszała nad równikiem. Potem statek prawdopodobnie wszedł w hiperprzestrzeń. Najczulsze czujniki ZAN złowiły drobne zakłócenie wśród pól kwantowych, co wskazywało na ultranapęd. Potem nie było już nic.
Paula zacisnęła wargi i zagwizdała długą pojedynczą nutę. Roboty bojowe, unoszące się nad willą, ukazały jej Stubsy’ego Floraca wijącego się z bólu na zniszczonej drewnianej podłodze. Pośpieszyła ku niemu i zdążyła zobaczyć dziwne szare narośla wylewające się mu z uszu i z nosa.
Jej u‑adiunkt otworzył połączenie bezpośrednio do skupisk makrokomórkowych Stubsy’ego.
– Florac? Czy to odbierasz?
Z oczu mężczyzny zaczęła wylewać się futrzasta szara substancja.
– Kto to był, Florac? Czy wiesz, kto to zrobił?
W odpowiedzi otrzymała tylko napływ białego szumu w łączu.
– W porządku, zabieram cię do komory medycznej. Mój statek ma ją najlepszą we Wspólnocie. Będziesz zdrów.
Podniosła go i wleciała prosto w śluzę, polecając smartkorowi, by zainicjował procedury odkażające pierwszego stopnia. Naprawdę nie podobał jej się widok grzybiastej masy.
– Trzymaj się, Florac, wyzdrowiejesz. Zostajesz ze mną, rozumiesz?
Dostanie się do kabiny zabrało jej tylko kilka sekund, ale kiedy opuściła mężczyznę do komory medycznej – pudła wielkości trumny – miał już konwulsje. Połyskująca stalowo plastmetalowa pokrywa płynnie zamknęła się nad rannym.
Skanowanie wykryło, że szara substancja zaatakowała całe ciało chorego, zjadając i niszcząc wszystkie organy. Owinęła się wokół nerwów, nie uszkadzając ich, lecz je obejmując. Paula obserwowała odczyty ze wstrętem i przerażeniem. Intruz pakował ciągły strumień impulsów do wszystkich włókien nerwowych w ciele Floraca. Paprociowate liście w jego mózgu stymulowały wybrane drogi neuronowe, by zagwarantować, że jego świadomość pozostaje nienaruszona.
Nie pozostało wystarczająco dużo oryginalnego ciała, by komora medyczna mogła je podtrzymać. Paula patrzyła, jak Florac umiera w największych bólach, jakie może przetransportować ludzki system nerwowy.
– Wydostań jego komórkę pamięci – poleciła komorze medycznej.
Ale nawet to okazało się niemożliwe. Szare liście wyżarły komórkę pamięci, rozłamały ją na części. Jeszcze raz przejrzała komunikaty komory ze wzrastającym niepokojem. Szara masa wyglądała na jakiegoś biononicznego wirusa, zdolnego niszczyć zarówno składniki organiczne, jak i nieorganiczne. Wirus już przenikał do instrumentów i manipulatorów, które dotykały ciała Floraca, przekształcał je w siebie, wgryzał się w osłonę komory medycznej.
– Cholera! – warknęła.
„Alexis Denken” wystrzelił z atmosfery na wysokość pięciu tysięcy kilometrów, a potem wyrzucił całą komorę medyczną. Koziołkując, oddalała się od kosmolotu; odbite słońce jasno pobłyskiwało na jej powierzchniach metalowych i plastikowych. Paula kilka razy omiotła komorę potężnym laserem promieni gamma, zapewniając, że wszystkie molekuły wirusa się rozlecą, a potem dokończyła dzieła pojedynczym impulsem dystorsyjnym. Rozpalony do białości żużel, który pozostał po komorze medycznej, rozpadł się iskrzącym się, spienionym rojem.
Kilka czujników na powierzchni planety namierzyło „Alexisa Denkena”. Smartkor otrzymał żądania identyfikacji od wszystkich miast na planecie. Paula po prostu je zignorowała i poleciała znowu w dół ku willi.
Monsun nadal moczył gruzy, nad którymi krążyły roboty bojowe. Na popękanych płytach gulgotały długie strumyczki, napęczniałe śmieciem i pylistym błotem. Paula ostrożnie podchodziła do krateru, a buty jej pancerza rozbryzgiwały wodę. Porozrywana ziemia była lekko radioaktywna. Roboty szpiegowskie zanurkowały, by przeskanować resztki podziemnej komory. Między zwałami zwęglonego plastiku i pogiętego metalu znalazły spalone ciało. Wydawało się, że to jeszcze jedna ochroniarka Floraca. A potem roboty znalazły sygnaturę szarej substancji. Jej pasemko przyczepiło się do kawałka połamanej skały. Krańce pasemka falowały, kiedy próbowały znaleźć miejsce do wzrostu.
– Niech to cholera! – zaklęła Paula.
Nie można było nic zrobić. Zawezwała na dół dwa roboty bojowe i zaczęła systematyczną sterylizację tego miejsca laserami gamma. Wywołała ZAN.
– To wszystko tu na dole wydaje się trochę zwariowane – przyznała.
– Progresywiści wydają się zdesperowani, by uciszyć Trobluma.
– Nie. Tutaj wydarzyło się coś innego. – Paula stała w pozostałościach holu i polowym skanerem badała połamane fragmenty generatora materii egzotycznej. Nie zostało z niego dużo i była dość pewna, że nie tylko jej ogień jest za to odpowiedzialny. W pewnym momencie walk uległ samozniszczeniu. – Ktokolwiek tutaj był, mógł wyeliminować Trobluma w tej samej sekundzie, w której się pojawił. Nie zrobił tego. Chciał go wykorzystać jako przynętę dla mnie. System materii egzotycznej miał mnie uwięzić. To wyjątkowo wyrafinowana pułapka. Ktoś zadał sobie wiele trudu. Miałam szczęście, że statek Trobluma przybył w tamtym momencie. Jeszcze sekunda i zostałabym pochłonięta.
– Przez te wszystkie lata zyskałaś sobie wielu wrogów.
– Tak, ale ten ma poparcie frakcji. Miał statek z ultranapędem, w zasadzie równorzędny z „Alexisem Denkenem”, miał tego wstrętnego wirusa i wiedział, że przylecę tu na spotkanie z Troblumem. Logicznie rzecz biorąc, musi być sprzymierzony z Progresywistami, a jednak nie wyeliminował Trobluma. Do kogo zwróciliby się Progresywiści w takiej sprawie i kto by w decydującej chwili Trobluma jednak nie załatwił? To nielogiczne. Z pewnością ta osoba nie cofnęłaby się przed zabijaniem kogoś z powodu dylematów moralnych. I z pewnością przeznaczono dla mnie jakiś wariant izby tortur. – Gdy to mówiła, w jej mózgu zaczęło narastać naprawdę przykre uczucie. Wspomniała ten śmieszny ruch bioder, który wykonała biała postać, gdy wchodziła do statku. Z pewnością istniała pewna osoba, do której to wszystko pasowało... ale to przecież niemożliwe. Ona z pewnością przebywała w zawieszeniu, cały czas od dziewięciuset lat. Oczywiście, jeśli ktoś byłby zdolny ją stamtąd wydobyć, byłaby to jakaś frakcja... – Nie śmieliby – szepnęła. Ale Progresywiści stawali się coraz bardziej aroganccy. I planowali swoje ruchy od dziesięcioleci.
– Co zamierzasz teraz zrobić? – spytała ZAN.
Paula, przy świetle kolejnej błyskawicy, rozejrzała się po zalanym deszczem terenie.
– Chcę, by dokładnie zbadano to miejsce. Szanse są małe, ale jeśli jest tu coś, co nam powie, gdzie zbudowano klatkę z materii egzotycznej i kto ją zbudował, chciałabym o tym wiedzieć.
– Natychmiast wysyłam zespół.
– Dzięki. Mam zamiar zainteresować się Troblumem nieco bliżej. Muszę się dowiedzieć, dokąd się udał. Nic więcej nie mogę zrobić, dopóki Oscar nie dorwie dla nas Drugiego Śniącego.
– Jak sobie życzysz.
Paula spojrzała na wzburzone obłoki. Żałowała, że nie widzi gwiazd.
– Czy coś się zmieniło, jeśli chodzi o fazę pożerania?
– Jeszcze nie.
– Czy zdołasz ją przetrwać?
– Nie wiem. A co ty zrobisz?
– W ostateczności? Jeśli nie można będzie jej zatrzymać? Nie jestem pewna. „Wysoki Anioł” zabierze mnie do innej galaktyki, jeśli zechcę. Ale w chwili obecnej musimy zrobić wszystko, by nasz kochany gatunek nie pogarszał sytuacji.


* * *



Araminta nie spała przez całą noc. Jakżeby mogła spać?
„Nie”, powiedziała.
„Nie” dla Władcy Niebios. „Nie” do istoty, która oferowała się, że poprowadzi część ludzkości ku czemuś, co ci ludzie uważają za swoją nirwanę.
Nie. Tak powiedziałam ponieważ: jestem Drugim Śniącym.
To ja. Ja!
Och, Ozzie, proszę, pomóż mi. To po prostu nie może się dziać.
Ja, powtarzała w kółko w myślach. Jak to mogę być ja? Z powodu jakiegoś odległego przodka, o którym nigdy nie słyszałam, aż do przedwczoraj, z powodu tej Mellanie i jej przyjaźni z silfenami. I to wszystko, wszystkie te niewiadome sprzed wieków przybyły, by wywrzeć na nią nacisk, zabrały jej przeznaczenie, jej samookreślenie. Los ją wybrał.
Mnie!
A teraz miliony, miliardy wyznawców Żywego Snu u niej szukałyby pomocy, by się połączyć z Władcą Niebios. A ona powiedziała „nie”.
Władca Niebios był zaskoczony. Nawet zszokowany. Kiedy wycofywała swój umysł z kontaktu, czuła, jak trwa jeszcze to zranione zdumienie. Ta odpowiedź nie pasowała do rzeczywistości. Mogła równie dobrze powiedzieć „nie” grawitacji – miałoby to taki sam sens.
To, co zrobiła, przerażało ją. Ale to reakcja instynktowna. Nie chciała być Drugim Śniącym. Tylko parę godzin przed kontaktem, po dniach rachunków sumienia i samopoznania, zdecydowała o swej przyszłości. Miała zamiar zostać panią Bovey. Miała zamiar dostać dla siebie więcej ciał i stać się wielokrotną. I mieszkaliby tutaj, w tym wspaniałym domu, albo w innym, który by zbudowała, a który byłby równie rozkoszny. I połowa ich ciał byłaby przez cały czas razem w łóżku. Dałaby mu szczęście takie, jakie on dał jej. A przyszłość byłaby jasna, piękna i pełna obietnic. Mogłyby się pojawić dzieci. Jaki rodzaj dzieci mają wieloosoby? Czy on ich pragnie? Nigdy jeszcze nie rozmawiali na takie tematy. Tyle na nią czekało w nadchodzących latach, tyle odkryć. Tak wiele radości.
Oczywiście, że powiedziała „nie”. Cóż innego mogła powiedzieć?
Nie będę w tym brała udziału. To nie jestem ja.
Miliardy pragnęły, żeby wzięła w tym udział. Zamierzały nalegać.
Ale oni nigdy się nie dowiedzą, kim jestem. Nigdy już nie będę rozmawiała z Władcą Niebios.
Taką właśnie decyzję podjęła, kiedy na niebie poza sypialnią zagościł świt. Była koszmarnie zmęczona, cała się trzęsła. Ślady łez na policzkach – płakała cicho podczas samotnych godzin, a łagodny deszcz bębnił o szyby. Ale teraz wiedziała, czego chce. Pozostanie niewzruszona.
Kilkunastoletni pan Bovey, blondyn, leżał obok niej na wielkim łożu na plecach. Lekko się chmurzył, usta mu drgały, kiedy zmagał się z nieprzyjemnym snem.
Nie tak nieprzyjemnym jak mój, powiedziała mu w myślach. On również nigdy się nie dowie, to brzemię byłoby zbyt ciężkie. To się skończy. W końcu zniosę to i z tego wyjdę.
Araminta pochyliła się i pocałowała młodzieńcze ciało. Z początku łagodnie. W czoło. W policzek. W usta.
Poruszył się. Grymas na twarzy się wygładził. Uśmiechnęła się na ten widok i pocałowała go w szyję. Dłońmi pieściła mu elastyczne mięśnie torsu, a z jej spacji pamięci włączył się program mieszający. Pędzące myśli uspokoiły się, oddychała powoli i ostrożnie, zgodnie ze swymi wewnętrznymi głębokimi rytmami, aż osiągnęła pożądane panowanie nad sobą. Teraz mogła się w pełni skoncentrować na leżącym obok ciele.
Przez następną godzinę nic nie zakłócało jej spokoju, żadne zewnętrzne myśli ani wątpliwości. Tak dobrze było zapomnieć o Władcach Niebios, Drugich Śniących i Żywym Śnie, i zastąpić ich dobrym, brudnym, ludzkim seksem.





* * *



– Wybacz, że ci to mówię, zwłaszcza tego ranka, ale nie wyglądasz dobrze – powiedział pan Bovey.
Araminta, która w końcu wyszła z wielkiej wanny, niechętnie kiwnęła głową. To taki luksus po prostu leniuchować w pachnącej olejkami wodzie. Nie ma porównania z minutowym sporowym prysznicem, wziętym w wyrwanej wolnej chwili. Jej biedne ciało zasługiwało na ten luksus.
– To twoja wina – przekomarzała się.
Nie powiedziała tego z odpowiednim naciskiem. Jej myśli z pewnością przypływu podryfowały znowu ku rewelacjom zeszłej nocy.
Młody Celt wręczył jej ogromny ręcznik.
– Czy wszystko w porządku? Nie rozmyśliłaś się?
– Na Ozziego, nie. To jedyna dobra decyzja, jaką podjęłam. Prawdopodobnie jedyna w życiu.
Uśmiechnął się z dumą, ale nie mógł całkiem ukryć swego zatroskania.
– Wyglądało na to, że... czymś się trapisz. Niepokoję się.
Zaczęła wycierać nogi.
– To był pracowity tydzień. Czuję się dobrze, po prostu źle spałam, to wszystko. Kiedy dotrę do domu, wezmę coś na zwiększenie wigoru.
– Do domu?
– Muszę skończyć remont. Obydwoje wiemy, że potrzebuję pieniędzy.
– Słusznie.
Podrapał się w głowę z wyrazem zakłopotania. Araminta nie była przyzwyczajona do takiego zachowania. Kiedy prowadzili poważne rozmowy, pan Bovey zawsze wolał wykorzystywać swoje ciało w średnim wieku, czarnoskóre, to, z którym spotkała się na pierwszej z nim randce, niemal przypominające jej ojca. Nigdy się nie dowiedziała, czy robi to rozmyślnie.
– Posłuchaj – powiedział. – Nie cierpię przekazywać złych wieści, ale najwyraźniej rano nie zajrzałaś do unisfery.
Sam jego ton sprawił, że serce w niej zamarło. Zeszłej nocy, przed pójściem spać, kazała swemu u‑adiunktowi zawiesić wszelkie kontakty z unisferą. Teraz ponownie się podłączył i wyciągał priorytetowe wiadomości.
– Ozzie drogi – wydyszała.
Było tam wszystko. Inwazja sił Ellezelinu przez doki. Siły paramilitarne przemierzają miasto. Wielkie kapsuły patrolują niebo, zatrzymują wszelki ruch cywilny.
Czym prędzej podeszła do okna i zobaczyła kilka kapsuł unoszących się nieruchomo nad rzeką Cairns – podstępne ciemne jaja na tle mrocznych chmur skąpanych w świetle świtu. Włączone pole siłowe ochrony pogodowej Colwyn przykrywało całe miasto. Najeźdźcy nie interesowali się burzami – pilnowali, by z miasta nie wydostała się żadna kapsuła.
I – co było znacznie gorsze – wiadomość dyrektora Trachtenberga ze Stacji Centurion: Pustka zaczęła się rozprzestrzeniać. Faza pożerania, tak nazywali to komentatorzy. I równie jasno stwierdzali, że to wina Drugiego Śniącego, który odrzucił Władcę Niebios. „Nie ma zbiegów okoliczności” – to zdanie odbijało się echem w jej mózgu. Wszyscy je powtarzali.
– Nie mogę tu zostać – jęknęła Araminta.
– Nie mówisz chyba poważnie? Na zewnątrz jest niebezpiecznie. Cenzurują wiadomości, ale jednak wiadomo, że nasi obywatele nie lekceważą tego. Już było kilka potyczek, a jeszcze jest przed śniadaniem.
Przybyli tu po mnie, uświadomiła sobie. Cały świat najechany, zgwałcony z mego powodu. Ozzie, wybacz mi.
– Po prostu pójdę bezpośrednio do domu – powtórzyła. – Muszę się dostać do mieszkań. To wszystko, co mam, przecież to rozumiesz, prawda?
Czuła się podle, że tak mówi, był to emocjonalny terror, ale chciała tylko oddalić się od niego. To było absolutnie złe, to była osoba, którą planowała poślubić, powinna ufać onym. Po prostu nie mogła ryzykować, wierząc mu w sprawie aż tak istotnej. Zgodził się poślubić dziewczynę, która walczy o sukces jako przedsiębiorca budowlany, a nie jakąś chodzącą katastrofę galaktyczną.
– Rozumiem – powiedział, z ogromną niechęcią. – Ale oni zamknęli ruch kapsułowy. Połowa ze mnie utknęła w mieście.
Araminta zaczęła naciągać ubrania. Cała szafka w łazience należała do niej, więc przynajmniej mogła ubrać się praktycznie, w ciemne dżinsy i niebieski sweter.
– Mój trycykl stoi w garażu. Zostawiłam go tu parę tygodni temu.
Jej u‑adiunkt pośpiesznie sprawdzał ograniczenia podróży w Colwyn City. W sieci zarządu transportem znajdował się pełny zakaz ruchu nieoficjalnych pojazdów latających. Zakaz zaopatrzono w certyfikat biura burmistrza i Federalnej Agencji Transportowej na Viotii. Jednakże pojazdy naziemne mogły w obrębie miasta w dalszym ciągu funkcjonować. Radzono jednak, by obywatele wykorzystywali je tylko do podróży niezbędnych. Było wiele odnośników do oficjalnych rządowych biuletynów Viotii, o przyłączeniu się do Strefy Wolnego Handlu na poziomie planet centralnych i o tym, jak po krótkim okresie przejściowym wszystko wróci do normy i rozpocznie się faza silnego wzrostu gospodarczego, co przyniesie gwałtowny wzrost jakości życia zwykłych obywateli. Przez chwilę Araminta wspominała Likana i jego wielkie plany związane ze Strefą Wolnego Handlu, ale natychmiast odrzuciła te myśli.
– Wyślę paru ze mnie – zaproponował pan Bovey. – Mogę sprawdzić dla ciebie to miejsce.
– Nie mam zamiaru rozpoczynać naszego wspólnego życia od uzależniania się od ciebie – oznajmiła, nienawidząc się za te słowa.
Miał nieszczęśliwą minę.
– W porządku. Na Ozziego, ale jesteś uparta.
– Myśl o tym jako o wytrwałości i jak to działa na twoją korzyść w łóżku.
– Niech Ozzie wspomaga paramilitarnych, którzy wejdą ci w drogę. – Jego współczujący uśmiech nie był do końca szczery. – Nie sądzę, by jakiś ja mógł ci towarzyszyć?
– Masz pojazd naziemny? – zapytała.
– Nie.
– Jesteś naprawdę słodki. Nadal chcesz mnie poślubić?
– Tak.
– Nawet jak mnie będzie wiele?
– Po prostu uważaj na siebie.
Cała drużyna onych zebrała się, by pomachać jej na pożegnanie, gdy pakowała się do trycykla. Nieco ją zdziwiło, że akumulator zachował ładunek. Kiedy nonszalancko pomachała im ręką, wszystkie jego znajome twarze miały ten sam żałobny wyraz. Potem wyruszyła po wąskiej żwirowej ścieżce, która przecinała tereny posiadłości, prowadząc do szosy na zewnątrz. Kiedy mijała ostatniego z onych, w pewnym momencie pomyślała, że się złamie, pogna z powrotem i wyzna wszystko. Poczucie łączyło się z przerażeniem, że nigdy już go nie zobaczy, że bez względu na swoją determinację, nie poradzi sobie z tym wszystkim, że to ją przerasta.
Jeśli tak jest, nie mogę go w to wciągać.
Tak więc stabilnie utrzymywała kurs trycykla. Przejeżdżała przez ogród, nadal połyskujący wilgocią po nocnym deszczu. Stara żelazna brama na końcu ścieżki skrzypiała, gdy siłowniki otwierały ją przed trycyklem. A potem znalazła się na zewnątrz, na pustej szosie obsadzonej wysokimi drzewami lakfolowymi, o czerwonawozielonych liściach, które świergotały w łagodnym powiewie pod kopułą pola siłowego miasta.
Najgorszy na trasie był przejazd na północny brzeg po długim moście wiszącym. Czuła się okropnie nieosłonięta przed wielkimi kapsułami w powietrzu po obu stronach mostu. Widok miasta bez zwykłego ruchu, bez kapsuł pomykających wokół, wydawał się dziwny, jakby metropolię w jakiś sposób zraniono. Ludzie na moście chyba podzielali to uczucie. Wiele osób postanowiło pójść do pracy piechotą, okazując obywatelskie nieposłuszeństwo upartym przestrzeganiem codziennej rutyny. Taksówki publiczne nadal brzęczały na centralnych szynach, zapchane ludźmi ­dojeżdżającymi do pracy. I nie wiedziała, że tyle osób rzeczywiście posiada trycykle gondolowe; od lat nie wyciągano ich z garaży.
Kiedy dotarła na szczyt mostu, pozwoliła sobie na krótkie zanurzenie w lokalnej gajasferze i odebrała wojownicze emocje od swych bliźnich – rezydentów, determinację i gniew, które promieniowały i wspierały się wzajemnie. Ta wspólnota napawała optymizmem. Araminta nie pozwoliła jednak, by jej własne uczucia wyciekły na zewnątrz. Doskonale zdawała sobie sprawę z istnienia takich ludzi jak Danal, którzy kopali w gniazdach konfluencyjnych, w poszukiwaniu najmniejszego śladu jej myśli, jej tożsamości. I co za ironia losu: jeden z polujących na nią myśliwych kupuje od niej mieszkanie, rzeczywiście żyje tuż obok swej zwierzyny i żadne z nich o tym nie wie. Zastanawiała się, czy byłby zdolny wyczuć w niej poczucie winy.
Przed sobą widziała kapsuły unoszące się nad dalekim końcem mostu. Zgromadziło się tam kilkudziesięciu paramilitarnych w skafandrach. Sprawdzali wszystkich przechodzących. Już chciała zawrócić, ale wtedy ściągnęłaby na siebie uwagę. A oni obserwowali cały most, czekając, czy ktoś tak nie zareaguje, była tego pewna. Gnała więc naprzód, zastanawiając się, co zrobiłaby jej przodkini Mellanie: ona, która zostawiła w spadku tyle kłopotów zakłócających spokojne życie Araminty. Czy była jakimś twardym agentem rządowym, bohaterką wojenną? Jak została przyjacielem silfenów? Araminta obiecała sobie solennie, że kiedy wróci do mieszkań, natychmiast sprawdzi całą informację o kobiecie, która to wszystko spowodowała.
Paramilitarni stali w rzędach. Przez piersi przewiesili długie karabiny, a wszyscy przechodzący mostem musieli przejść lub przejechać obok nich. Węzły unisfery przesłuchiwały u‑adiunktów. Araminta wysłała swój certyfikat tożsamości i zerkała nerwowo na zwaliste figury, zastanawiając się, jak wyglądają ich twarze. Nic nie dzielili z gajasferą, co było dziwne, gdyż wszyscy związani z Żywym Snem z pewnością mieli gajafejsy. Czy się denerwowali? Musieli wiedzieć, że cała planeta ich nienawidzi.
Smartkor, który Żywy Sen wykorzystywał do testowania i identyfikacji Drugiego Śniącego, nie wydawał się nadmiernie zaciekawiony Aramintą. Żaden z paramilitarnych nie okazał jej zainteresowania, kiedy trycykl przetoczył się koło nich. Po drugiej stronie drogi gromadziła się akurat grupa lokalnych młodziaków. W wilgotnym powietrzu niosły się krzyki kierowane do paramilitarnych. Boty budowlane rozmaitych marek człapały i toczyły się ku ciemnym szeregom, wywijając groźnie warczącymi narzędziami i nadając łotrowskie programy, które blokowały i zniekształcały węzły cybersfery.
Gdy wjechała już sto metrów w Gathano Avenue za mostem, oddział paramilitarnych nareszcie przedsięwziął kroki przeciwko szyderstwom i wojowniczym botom. Krzyki stały się bardziej gniewne i głośniejsze. Zagłuszał je od czasu do czasu nieprzyjemny, wysoki dźwięk „hamm” pochodzący z broni energetycznej skierowanej na boty. Araminta zwiększyła szybkość, a nad jej głową przemknęły dwie kapsuły, śpieszące, by wspomóc kolegów. Ostatnią rzeczą, na jaką mogła sobie teraz pozwolić, było zaaresztowanie jej.
Kiedy po czterdziestu minutach dotarła do swych mieszkań w dzielnicy Bodant, zaniepokoiło ją to, że tyle ludzi kłębi się w pobliskim parku. Araminta wiedziała, że ma uprzedzenia, ale większość z tych ludzi wyglądała jak członkowie gangów – wiadomości w unisferze zawsze twierdziły, że mają one swoją warownię w sąsiedniej dzielnicy Helie. Kiedy odebrała ich emisje do gajasfery, znalazła tam nastrój mrocznego niezadowolenia, który wirował w tłumie i przerażał bardziej niż gniew dojeżdżających do pracy. Niezadowolenie ukierunkowane. Przemoc była tuż-tuż.
Skierowała trycykl do podziemnego garażu, dziękując w duchu za jego podwójne zabezpieczenie, a potem wsiadła do windy i pojechała na górę. Kiedy dojechała na czwarte piętro, modliła się, by Danala i Mareble nie było w domu albo by przynajmniej nie słyszeli, jak idzie przez westybul. Czy dobrze wykonała izolację dźwiękową? Wyznawcy Żywego Snu wprowadzili się dopiero dwa dni temu, oświadczając, że nie mogą dłużej czekać na oficjalne oddanie mieszkania, więc został jej nawał prac wykończeniowych, zanim pełna cena zostanie przelana na jej konto.
Ale dziś mam inne sprawy na głowie!
Drzwi używanego przez nią mieszkania zamknęły się za nią, a ona oparła się o nie plecami, jakby wzmacniając uroczy staromodny mosiężny zamek. Dyszała z sykiem, płaczliwie. Powoli ześlizgnęła się po drzwiach na podłogę.
Mogę po prostu tu zostać. Nie potrzebuję wychodzić. Mogę kazać, by pompowano tu ciecz odżywczą do jednostki kulinarnej. Mogę pracować i wykańczać ostatnie dwa mieszkania. Zanim skończę, cała sprawa się rozwieje.
Z wyjątkiem fazy ekspansji Pustki. Ale raielowie będą z tym walczyć, o tym właśnie mówią spektakle w unisferze.
Wiedziała, że to żałosne samooszukiwanie.
Jakieś trzydzieści minut później zadzwoniła Cressida. Sam widok ikony wywołania niesłychanie podniósł Aramintę na duchu. Jeśli ktokolwiek wie, co robić w takiej sytuacji, to będzie to Cressida. A może, być może, powie kuzynce, że jest Drugim Śniącym.
– Kochanie, co słychać? Gdzie jesteś?
– Wszystko w porządku, dziękuję. Jestem w mieszkaniach.
– Och. Myślałam, że jesteś z panem Boveyem.
– Byłam. Wróciłam do domu dziś rano.
– Sama przemierzyłaś miasto?
– Tak. Nie było z tym żadnych kłopotów. Wykorzystałam swój trycykl.
– Dobry Ozzie, to było głupie, kochanie. Nie rób więcej takich rzeczy, rozumiesz? Mówię poważnie. Życie tutaj zaraz zrobi się bardzo nieprzyjemne. Rozmawiałam ze znajomymi z biura burmistrza i z biur rządu. Te sukinsyny z Żywego Snu nie mają zamiaru wracać do domu. Nasza gównomózga premierka po królewsku wydymała Viotię.
– Tak, wiem o tym – odparła słabo Araminta.
– A najgorsze miejsce pobytu w tej chwili to Colwyn City. Wydaje im się, że ten durny Drugi Śniący tutaj mieszka. I w żaden sposób nie ucieknie. Najeżdżając nas, złamali chyba wszystkie, co do jednego, artykuły Konstytucji Wspólnoty i teraz się nie zatrzymają. Czy wiesz, kogo przysłali, by nadzorował poszukiwania?
– Nie.
– Cóż, nie powtarzaj nikomu, ale sam Kleryk Phelim przeszedł przez wormhol, by objąć dowodzenie.
– Kto to taki?
– Och, kochanie, nadążaj za sytuacją. To jest szef sztabu Ethana, sam egzekutor. Większego dupka nie spotkasz, nawet uwzględniając twego starego kumpla Likana.
– Och, dobry Ozzie. – Araminta podciągnęła kolana pod podbródek i ciasno objęła nogi.
– Przepraszam, kochanie, nie chciałam cię nadmiernie niepokoić. Z nami oczywiście nic się nie stanie. I właśnie dlatego dzwonię. Istnieje sposób, by się stąd wynieść, jeśli cię to interesuje.
– Jak się wynieść? Włączyli kopułę pogodową, nikt nie może się wydostać.
– Ha, ona powstrzymuje tylko kapsuły. Mimo wszystko to cholerstwo jest tam tylko po to, by chronić nas przed chmurami i wiatrem, a nie odpierać Imperium Ocisenów czy granicę Pustki. Tak naprawdę istnieje wielka luka, w każdym razie dobre dwadzieścia metrów, między dolną krawędzią kopuły i ziemią, by pozwolić na przepływ powietrza. Bez niej podusilibyśmy się wszyscy w ciągu tygodnia.
– Więc można się przedostać?
– Możemy po prostu wyjść pieszo, póki żołnierze tego nie zablokują. A nawet wtedy są do dyspozycji rozmaite tunele, jeśli znasz właściwych ludzi. Mój u‑adiunkt wyśle ci pliki. W każdym razie chodzi o to: kilku moich znajomych i ja wynajmujemy kosmolot. Wylatujemy stąd, nie tylko z Colwyn, ale i z Viotii. Jest na nim dla ciebie miejsce, jeśli tego chcesz. Trzymam je jako rezerwację grupową dla rodziny.
– Hm... ale pan Bovey?
– Kochanie, potrzebowałabyś pięciu statków, by go wywieźć. Patrz na sprawy realistycznie. I bądź rozsądna. W czasach takich jak te musisz myśleć o własnej dupie.
– Ale oni nie wypuszczają nikogo z miasta, nie mówiąc już o planecie.
– Zostaw to nam. Wszyscy, którzy sądzą, że Żywy Sen to jakiś rodzaj nieodpartej siły, zapominają o prawnikach. Wynajęliśmy statek kosmiczny, który należy do cudzoziemców i ma pełen status dyplomatyczny. Jeśli Phelim spróbuje to ograniczać, spojrzy wprost w działo dystorsyjne floty Wspólnoty. Zobaczymy, komu pierwszemu drgnie powieka.
– Rozumiem.
– Więc wchodzisz w to czy nie?
– Ja... Nie wiem.
– Jest pewna sprawa, kochanie, którą muszę poruszyć. To nie będzie tanie. Jak stoisz ze sprzedażą mieszkań?
– Och. Nie najlepiej. Nadal nie mam depozytów na dwa ostatnie i nie dokończyłam pozostałych. Teraz nikt nic nie kupi.
– Tak, to problem. Nie znalazłaś nabywcy, frajera, tak jak ci wtedy mówiłam? Trudno. Nie powinnaś lekceważyć rynku, kiedy dochodzi do robienia różnych rzeczy dla zysku. Poczekajmy dzień, a na połowie światów Zewnętrznych pojawią się grupy przedsiębiorców, oferujących obywatelom Viotii gotówkę za ich własności i firmy. Będzie to znacznie poniżej wczorajszych cen rynkowych, ale oni myślą długookresowo. Kiedy Żywy Sen dopadnie Drugiego Śniącego, sprawy zaczną się stabilizować. Jeszcze dwadzieścia lat i wszystko wróci do normy, a ta własność będzie warta pięć razy więcej.
– Jeśli sądzisz, że sytuacja się unormuje, czemu wyjeżdżasz?
– Normalna jak na hagiokratyczne planety ze Strefy Wolnego Handlu, kochanie. Na której nie mam zamiaru spędzać reszty życia, wielkie dzięki. Chcę miłej demokracji liberalno‑rynkowej, a wraz z nią wszelkich okazji do nieporozumień i konfliktów. Gdzie mamy kłótnie, znajdziesz nas, prawników, oferujących pomoc. A pomoc oznacza masę pieniędzy. À propos: już przeniosłam moje konta gotówkowe na inne planety.
– Już?
– Jasne, kochanie. Banki bardzo chętnie mnie powitały. Nie ja pierwsza. Poza planetę wypływa dostatecznie dużo pieniędzy, by zgotować naszej ukochanej pani premier gospodarczy koszmar już dziś przed obiadem, o jutrze nie wspominając. Jedyna rzecz, o którą jeszcze się musi martwić, to o to, jak bolesna będzie utrata ciała, kiedy jej elektorat, uprzednio lojalny, dostanie ją w swoje łapy. Więc chcesz, żebym sprawdziła, czy uda mi się zbyć w twoim imieniu te mieszkania? Mam kilka kwaziinteligentnych programów finansowych, którym mogę powierzyć ten problem.
– Hm, tak. Tak mi się wydaje.
– Doskonale, więc zarezerwuję dla ciebie bilet.
– Tak. Zrób to – powiedziała Araminta bez namysłu. Nie chciała wyjeżdżać, ale Cressidę trzeba było jakoś ugłaskać, a każda inna reakcja byłaby podejrzana. Och, Ozzie, jak mało czasu mi zabrało zostanie paranoiczną intrygantką.
– Nie martw się – powiedziała Cressida. – Za dziesięć dni będziemy sączyć koktajle na tarasie basenu w La Cinal na Etinnie. To będzie zabawa, nowy start.
Rozmowa skończyła się, a Araminta, lekko oszołomiona, patrzyła na wykończony w połowie, pozbawiony ścianek działowych salon. Nie mogła uwierzyć, że ktoś może równie łatwo porzucić całe swoje dotychczasowe życie, nawet Cressida. Ale z drugiej strony, to była właśnie Cressida, szybciej myśląca i sprytniejsza od innych. Ona prawdopodobnie przeszła te wszystkie etapy – szoku, gniewu, oceny sytuacji, obliczeń i działania – w pierwszej godzinie po wydarzeniach. Araminta nadal brnęła przez pierwszy etap. Z pewnością nigdy nie rozważała, jak będzie wyglądało życie na Viotii, kiedy sprawy się ułożą. I oczywiście Cressida miała rację, będą od tej pory już zawsze częścią Strefy Wolnego Handlu. Chyba żeby interweniowali senat, flota, albo żeby mieszkańcy Viotii zorganizowali powstanie.
Albo jeśli Pustka nas pożre.
Bez względu na przyszłe rezultaty, Cressida miała rację co do jednego. Araminta nie mogła po prostu tu czekać i mieć nadzieję, że jej nie złapią. Zaczęła się zastanawiać nad politycznymi i gospodarczymi kosztami najazdu na planetę. Kleryk Konserwator Ethan i jego pomagier Phelim nie zrobiliby czegoś takiego, a potem po prostu siedzieli bezczynnie i mieli nadzieję, że wpadną na Drugiego Śniącego. Mieliby plan. I to dobry.
Araminta zmusiła się do powstania na nogi. Nie wiedziała, co zrobi, ale nierobienie niczego nie wchodziło w rachubę.


* * *



Trwało to dwie godziny plus pobyt w komorze medycznej statku, ale Troblum w końcu przestał się trząść. Kiedy wyszedł z komory, z trudem poczłapał parę metrów do swego wielkiego fotela. Zapadł się w tapicerkę, obawiając się nawrotu drżenia. Medyczny odczyt w egzowizji pokazywał mu, jak wiele leków krąży w jego krwiobiegu w tej właśnie chwili, pracując łącznie z jego biononiką, by zdławić zwierzęce reakcje ciała. Był przerażony.
Był też dość zaskoczony, że nadal żyje. Wszystko, co pamiętał ze strzału z lasera neutronowego, to oślepiający błysk i hałas tak wielki, że raczej odczuł go kośćmi niż uszami. Jego biononika nadal naprawiała siatkówki oczu i uszy środkowe. To, że dotarł do śluzy statku, było rodzajem cudu – smartkor musiał dawać mu instrukcje, informując, jak ma poruszać każdą kończyną.
Ale był żywy i niemal bez szwanku. Smartkor wykorzystał czujniki, by śledzić kosmolot Kotki. Widział, jak odlatuje z willi, a potem znika. Jej systemy maskujące były równie dobre jak systemy Trobluma, jeśli nie lepsze. Nie czekał, by sprawdzić, jaki dobry jest statek Pauli, po prostu zamaskowany wystartował i wszedł w hipernapęd. Teraz siedział w zawieszeniu transwymiarowym, dziesięć lat świetlnych od Sholapuru.
– Miałeś szczęście – zauważyła Catriona Saleeb.
– Wiem.
Spojrzał na jedyny ocalały obiekt z kolekcji. Układ procesorowy Mellanie Rescorai leżał na pomoście tam, gdzie go upuścił. Foksorowy futerał miał poczerniałe rogi, jego zarys wyraźnie rysował się na dłoni. Zamknął oczy i odwrócił głowę, chciał być pewien, że kiedy otworzy oczy, będzie patrzył na sufit. Wszystko przepadło. Cała kolekcja. Zniszczona ­własnoręcznie. Wszystkie unikatowe, ważne obiekty. Tak jakby osłabiono samą historię.
– Drugi raz ci się nie uda – powiedziała Trisha Halgarth, nawijając na palec wskazujący pasmo włosów Catriony, kiedy ta umościła się przy przyjaciółce. – Jestem zaskoczona, że Kotka cię nie wykończyła.
– Ja nie – odparła Catriona. – Ona będzie cię ścigać. Ma zamiar cię złapać. A wtedy umrzesz. To prawdopodobnie zajmie kilka lat.
– Zamknij się! – ryknął. – Zamknij się. Wesprzyj mnie.
– W porządku – powiedziała Catriona. Przytulała Trishę. – Nie jesteś bezpieczny, dopóki w okolicy kręci się Kotka.
– A Paula jej nie odstrzeliła – powiedziała Trisha, nieco zaintrygowanym tonem. – Więc pozostają ci tylko dwie opcje.
– Dwie? – zapytał.
– Sam poleć za nią i skończ robotę.
– Nie! To żadna opcja. Tylko Paula może to zrobić. Ona jest nadal jedyną osobą, której mogę ufać. Nie mogę uwierzyć, że ZAN jest taka niewiarygodna. To musi mieć źródło w wadach unisfery, którą jakaś frakcja może manipulować.
– Przemyśl to – odparła poważnie Catriona. – Kotka jest sprzymierzona z Progresywistami. Dali jej wszystko, czego chciała, statek, broń, towarzystwo. I w jakiś sposób dowiedziała się, gdzie będziesz. Nie możesz ufać ZAN, już nie. Ja z pewnością nie ufam – dodała wyniośle.
– To musi być unisfera – powiedział, bardziej do siebie niż do dziewcząt. – Przejęli moją wiadomość.
– Co tylko pogarsza twoją pozycję – odparła Trisha. – To pozostawia opcję numer dwa. Uciekaj! Uciekaj daleko i szybko. Musimy dotrzeć do innej galaktyki. „Odkupienie Melanii” może to zrobić. Będziesz tam bezpieczny.
– A jeśli Żywy Sen ma słuszność i Pustka pracuje dla nich? – zapytał. – A jeśli Kotka dostanie się do wewnątrz? A jeśli zdoła nią manipulować, tak jak to robił Stąpający po Wodzie?
Dziewczyny spojrzały po sobie. Obie wydęły usta.
– Co sobie myślisz? – spytała Catriona.
– Powinienem ich ostrzec – odparł Troblum. – Przynajmniej Paulę. Ona rozumie, jak to jest z Kotką. Paula wie, że trzeba ją zatrzymać. Paula nie zrezygnuje.
– Więc zadzwoń do niej, a potem zwiewaj – doradziła Catriona.
Troblum nic nie mógł na to poradzić, jego wzrok padł znowu na układ procesorowy Mellanie.
– Przez nią moja kolekcja przepadła. Taka szkoda. – Samo myślenie o tym groziło ponownym szokiem fizycznym. Medyczne odczyty powróciły ku bursztynowym poziomom alarmowym. – To było wszystko, co kiedykolwiek posiadałem – łkał Troblum. Zaczął zwijać się w ciasny kłębek, ściśnięty brzuch przelewał mu się po udach. – Zgromadzenie tego wszystkiego zajęło mi wieki. Obiekty były ze mną bezpieczne, byłem ich strażnikiem. – Łkał tak bardzo, że słowa stały się niemal niezrozumiałe. – Były takie drogie, takie cenne. Pomogły ukształtować nas w to, czym jesteśmy, były częścią naszej ewolucji. Czemu nikt nigdy nie rozumiał, jakie te artefakty są ważne?
– Troblum – zanuciła Tricia. – Biedny Troblum.
– Są inne obiekty – zauważyła Catriona. – Pamiętasz, odwiedzałeś Smithsonian i naprawdę pozwolili ci dotknąć „Charybdy”. Kustosz była aż do tego stopnia pod wrażeniem twojej pracy konserwatorskiej. Wiedziała, że jesteście równi. Widzisz, tak wiele nadal pozostało. I to spuścizna na zawsze.
– Nie, jeśli Kotka nadal żyje – powiedział. Sięgnął ręką, by wytrzeć z oczu wilgoć. – Jest niszczycielem. Jest śmiercią. Jest pustką: Pustka to ona.
– Dzwoń do Pauli – powiedziała Tricia. – Zrób to.
– Muszę wiedzieć – szepnął. – Muszę wiedzieć, że jesteśmy bezpieczni. Że jest martwa na dobre. Nie mogę żyć, myśląc, że mogłaby pojawić się za mną. Że wzięłaby mnie i... I...
Catriona westchnęła.
– Nigdy nie można tego przewidzieć.
– Owszem, można.
Wypchnął się z fotela i poszedł na tył kabiny. Otworzyły się małe drzwi, przecisnął się przez nie. Równie mała schodnia poprowadziła go do prawej środkowej ładowni. Za mało miejsca, by stać, musiał przykucnąć i przygarbić ramiona. Bez względu na to, jak się wykręcał, jego znoszony togatur zawsze ocierał się o skradzione cargo. Niewielka przestrzeń była zapchana maszynerią, ułożoną przypadkowo na stosie, niczym skarb cybernetycznego smoka. Tysiąc trzysta siedemdziesiąt dwa elementy, przypomniał sobie Troblum. Nachmurzył się i podniósł pierwszy z nich. Rozmaitość zasilania hiperpola, pokrzywiony kawałek jakiejś substancji, która wydawała się na przemian kryształem i metalem. Wiedział, czemu służy każdy składnik, ale stosy nie miały struktury. Wszystko zostało ­wepchnięte przypadkowo, kiedy jego zarekwirowane boty łupiły replikatory stacji Progresywistów.
Musiał więc tylko to wszystko złożyć, zaczynając od jednostek centralnych, i powoli, w odpowiednim porządku, stworzyć nową maszynę, a następnie zintegrować ją z istniejącym hipernapędem statku. Dostanie wtedy w pełni funkcjonalny statek z ultranapędem, całkowicie zdolny do rejsu do Andromedy, a nawet dalej.
– Możesz to zrobić? – spytała Catriona. Wsadziła głowę przez luk, na twarzy miała wyraz powątpiewania.
– To będzie działać – odpowiedział Troblum. – Teoretycznie.
Pod stosem nawet nie widział jednostek centralnych.
– Potem co?
– Będziemy mieli konkretną drogę ucieczki. Ale nadal zamierzam skontaktować się z Paulą.
– Przez unisferę?
– Nie. Przerażają mnie możliwości Progresywistów. To oni napuścili na mnie Kotkę. Następnym razem to będzie Marius czy ktoś inny, którego nie będą rozpraszały stare pretensje.
– Więc jak się z nią skontaktujesz?
Troblum podniósł węglowo czarny dwudziestościan, próbując go zaklasyfikować.
– Pozostał jeszcze jeden człowiek, któremu bezgranicznie wierzę. Jest związany z Paulą, a przynajmniej był wtedy, podczas wojny. Powiem mu, co wiem o Progresywistach. Będzie mógł przekazać wiadomość Pauli. Może kiedy ZAN dowie się o roju, zatrzyma Progresywistów. Wtedy Kotka będzie sama. I wtedy Paula zdoła ją wykończyć.
– Kto to jest? – spytała Catriona. – Komu ufasz?
– Oscarowi Męczennikowi.








Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2012-09-19 (791 odsłon)

[ Wróć ]
Content ©



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej