Rejestracja
 Strona główna    Profil    Dodaj tekst   Katalog    Kontakt 
Patronujemy
 
Menu
Menu główne
Strona główna
Tytułem wstępu
O fantasy
Autorzy
Recenzje
Zapowiedzi
Fragmenty
Wywiady
Artykuły
Opowiadania
Konkursy
Archiwum
Galeria
Poleć nasz serwis
Partnerzy

Katalog
Strona główna
Książki
Kategorie
Terminologia

Pomocne
Kontakt
Linki
Szukaj
FAQ
Mapa serwisu
 
Losowa pozycja
Dzienny Patrol (wyd.I)
 
Katalog - dodano
 Wędrowiec
- Suren Cormudian
 Bestie i ludzie
- Jacek Piekara
 Eliza
- Roxana Wojtas-Tabiś
 Wyprawa Błazna (wyd.M)
- Robin Hobb
 Roar
- Cory Carmack
 
- skomentowano
 Zapisane w kartach
- Anne Bishop
 Ciężko być najmłodszym
- Ksenia Basztowa, Wiktoria Iwanowa
 Sopel cz.1
- Paweł Kornew
 HEL 3
- Jarosław Grzędowicz
 Evna
- Siri Pettersen
 

''Angelfall. Opowieść Penryn o końcu świata'' - Susan Ee



Rozdział 1



Jak na ironię, od czasu ataków zachody słońca były wyjątkowo urokliwe. Za oknem bloku, w którym się zatrzymałyśmy, niebo płonie oranżami, czerwieniami i fioletami. Wymieszane przypominają powierzchnię owocu mango. Chmury tak intensywnie rozgorzały barwami zachodzącego słońca, że niemal ogarnia mnie lęk, że i my, przyczajeni poniżej, zajmiemy się ogniem.
Czuję, jak ciepło ucieka mi z twarzy, ale teraz całą uwagę skupiam na dłoniach. Ostrożnie zasuwam nimi zamek plecaka – nie chcę, żeby zaczęły się trząść.
Wkładam ulubione buty. Stały się moimi ulubionymi, od kiedy Misty Johnson zwróciła uwagę na urodę pionowych skórzanych pasków przyszytych w kilkucentymetrowych odstępach po bokach. Misty jest – była – cheerleaderką i słynęła z wyrobionego gustu. Jej komentarz uznałam za wyraz uznania dla mojego wyczucia smaku, mimo że buty zostały wyprodukowane przez Ermę specjalizującą się w obuwiu trekkingowym, a ich główną zaletą jest wytrzymałość. Teraz są moimi ulubionymi butami, ponieważ skórzane paski idealnie nadają się do przechowywania noża.
Wsuwam kilka zaostrzonych kuchennych noży do kieszeni w wózku inwalidzkim Paige. Po krótkim wahaniu umieszczam kolejny w wózku sklepowym mamy. Kiedy nie patrzy, wtykam go między stos Biblii i puste butelki po napojach gazowanych, na koniec przykrywam go ubraniami.Mam nadzieję, że go nie zauważy.
Jeszcze przed zapadnięciem zmroku pcham wózek inwalidzki Paige w kierunku windy. Paige spokojnie przejechałaby przez korytarz sama, ponieważ zawsze wolała tradycyjne wózki od elektrycznych, ale widzę, że czuje się bezpieczniej ze mną u steru. Oczywiście nie ma sensu korzystać z windy, no chyba że ktoś byłby gotów zaryzykować utknięcie między piętrami, kiedy znów wysiądzie prąd.
Pomagam Paige wstać i znoszę ją na plecach trzy piętra. Mama sprowadza wózek po schodach. Niepokoją mnie sterczące kości u siostry. Waży mało nawet jak na siedmiolatkę, a jej wychudzona sylwetka przeraża mnie bardziej niż wszystko inne razem wzięte.
Wholu na parterze sadzam Paige z powrotem na wózek. Odgarniam jej kosmyk czarnych włosów za ucho. Ma wysokie kości policzkowe i ciemne oczy – wyglądamy niemal jak bliźniaczki. Paige ma jednak bardziej lisią twarz i choć za dziesięć lat całkowicie upodobni się do mnie, nikt by nas nie pomylił, bo różnimy się od siebie tak bardzo jak miękkie od twardego, ciepłe od zimnego. Musi być przerażona, a i tak dostrzegam cień uśmiechu w leciutko uniesionych kącikach ust. Nawet w takiej chwili myśli o mnie, a nie o sobie. Odwzajemniam uśmiech, starając się, by wyglądał pokrzepiająco.
Wbiegam po schodach, aby pomóc mamie staszczyć wózek sklepowy. Siłujemy się z niezgrabnym kolosem, który z potwornym łoskotem podskakuje na kolejnych stopniach. Dopiero teraz doceniam fakt, że budynek jest pusty i nikt nas nie słyszy. Wózek mamy jest wypełniony pustymi butelkami, kocykami Paige, czasopismami i Bibliami, wszystkimi koszulami, które tato zostawił w szafie, kiedy się wyprowadził, oraz oczywiście największym skarbem: pudełkami ze zgniłymi jajkami. Mama wypchała sobie nimi również wszystkie kieszenie swetra i kurtki.
Chętnie zostawiłabym wózek, ale scysja z mamą trwałaby dłużej i byłaby głośniejsza niż sprowadzenie go po schodach. Mam nadzieję, że oczekującej na nas Paige nie przydarzy się nic złego. Robię sobie wyrzuty, że nie sprowadziłyśmy wózka najpierw, zostawiając Paige w relatywnie bezpiecznym miejscu na górze, a nie w holu na parterze.
Nie dotarłyśmy jeszcze do bramy prowadzącej na ulicę, a już jestem spocona i strasznie podenerwowana.
– Tylko pamiętajcie – mówię – w razie kłopotów biegnijcie w kierunku El Camino. Na wysokości Page Mill skręćcie na wzgórza. Gdyby coś nas rozdzieliło, spotkamy się na szczycie, dobrze?
Gdyby coś nas rozdzieliło, pewnie byśmy się już nigdy nie zobaczyły. Muszę jednak zachowywać pozory optymizmu, ponieważ niewiele więcej nam pozostało.
Przykładam ucho do bramy wejściowej. Cisza. Nie słyszę wiatru, ptaków, samochodów, głosów. Uchylam ciężkie drzwi i wyglądam na zewnątrz przez wąską szczelinę.
Ulice są puste, jeśli nie liczyć porzuconych samochodów tarasujących wszystkie pasy. W przygasających promieniach słońca beton i stal spłowiały, przybierając jednolity szarawy odcień.
Dzień należy do uchodźców i gangów, w nocy wszyscy wracają do kryjówek i do świtu znikają z ulic. Ludzie boją się istot nadprzyrodzonych. Wszyscy śmiertelnicy – drapieżcy i ofiary – ulegają pierwotnym lękom i kryją się przed ciemnościami. W nowym świecie nocą zawładnęły istoty, których obawiają się nawet najgroźniejsze gangi.
A przynajmniej taki układ panuje w tej chwili. Prędzej czy później co bardziej zdesperowani zaczną korzystać z osłony nocy, nie bacząc na zagrożenia. Mam nadzieję, że wybrałyśmy takie rozwiązanie pierwsze i będziemy jedynymi ludźmi na ulicy. Choćby z tego powodu, żebym nie musiała wysłuchiwać protestów Paige, że nie udzielamy pomocy obcym.
Mama chwyta mnie za ramię i wygląda przez drzwi. W jej zwężonych oczach kryje się strach. Rok temu odszedł tato, a ona tyle się od tego czasu napłakała, że ma trwale opuchnięte powieki. Panicznie boi się nocy, ale na to już nic nie poradzę. Zapewniam ją, że wszystko będzie dobrze, ale uspokajające kłamstwo grzęźnie mi w gardle. Pocieszanie mamy nie ma sensu.
Biorę głęboki oddech i otwieram drzwi na oścież.


Rozdział 2



Z miejsca ogarnia mnie poczucie, że jestem widoczna jak na dłoni. Napinam mięśnie, jakby lada chwila ktoś miał mnie postrzelić.
Chwytam wózek inwalidzki Paige i wyjeżdżam na zewnątrz. Obserwuję przez chwilę niebo, potem rozglądam się wokół, niczym króliczek uciekający przed drapieżnikiem.
Cienie szybko pogłębiają się między okolicznymi budynkami, samochodami i krzewami, których nikt nie podlewał od sześciu tygodni. Na bloku po przeciwnej stronie ulicy grafficiarz namalował złowrogiego anioła z wielkimi skrzydłami i mieczem. Długa szczelina w murze przebiega zygzakiem przez jego twarz, nadając jej opętańczy wygląd. Poniżej jakiś domorosły poeta nagryzmolił: „Kto nas ustrzeże przed stróżami?”.
Wzdrygam się, słysząc terkotanie wózka sklepowego mamy, która wyprowadza go właśnie przez drzwi na chodnik. Pod naszymi stopami chrzęści roztłuczone szkło. Ukrywałyśmy się w budynku dłużej niż powinnyśmy. Ktoś porozbijał szyby na parterze.
A w drzwi wbił pióro.
Oczywiście nie wierzę, że jest to prawdziwe pióro ze skrzydła anioła, ale taka wyraźnie była intencja. Żaden z nowych gangów nie jest dostatecznie potężny ani bogaty, aby upolować anioła. Przynajmniej na razie.
Pióro zanurzono w czerwonej farbie, która ścieka po drewnianych drzwiach. Mam nadzieję, że to faktycznie farba. W ostatnich tygodniach widywałam ten symbol na supermarketach i aptekach – gangi oznaczają w ten sposób budynki, ostrzegając samotnych uciekinierów, że wkrótce przybędą ponownie, aby splądrować resztę. Nas już na szczęście nie zastaną. Rywalizują z innymi gangami, kto oznaczy większe terytorium.
Przebiegamy do najbliższego samochodu i kucamy.
Nie muszę się oglądać, ponieważ słyszę turkotanie kół wózka mamy. Zerkam w górę i w bok. W pobliżu nie dostrzegam żadnego ruchu.
Rodzi się we mnie nadzieja – po raz pierwszy odkąd obmyśliłam ten plan. Kto wie, może dzisiejsza noc będzie należała do spokojnych. Bez gangów grasujących po ulicach, bez nadjedzonych szczątek zwierząt znajdowanych nad ranem, bez krzyków odbijających się echem w ciemnościach.
Nabieram coraz większej pewności siebie. Przemieszczamy się od samochodu do samochodu w szybszym tempie niż przypuszczałam.
Skręcamy w El Camino Real, główną drogę przebiegającą przez Dolinę Krzemową. Według mojego nauczyciela języka hiszpańskiego „El Camino Real” znaczy „Królewska droga”. Teraz nazwa ta wydaje się o tyle zasadna, że i wielcy ludzie – założyciele Google, Apple, Yahoo, Facebooka i innych podobnych Erm – zapewne utknęli na niej jak wszyscy inni.
Skrzyżowania są zatarasowane porzuconymi samochodami. Jeszcze sześć tygodni temu w Dolinie Krzemowej w zasadzie nie było korków – kierowcy wykazywali się tu zawsze wielką kulturą. O realności apokalipsy przekonuje mnie jednak coś innego: chrzęst smartfonów pod naszymi butami. Tylko koniec świata mógł skłonić miłośników gadżetów do porzucenia urządzeń na ulicy. Kiedyś takie postępowanie uznano by niemal za świętokradztwo, dziś telefony są zbędnym balastem.
Wcześniej rozważałam, czy bezpieczniej nie byłoby się poruszać bocznymi uliczkami, ale uznałam, że odsłoniętych miejsc unikają zapewne również gangi. Gdybyśmy wkroczyły na ich teren, nawet w nocy mogliby zaryzykować przejęcie wózka wypełnionego łupami. Bo niby skąd mieliby wiedzieć, że w środku znajdują się puste butelki i łachmany.
Mam akurat wyjrzeć zza SUV-a, aby sprawdzić kolejny odcinek drogi, kiedy Paige wsadza głowę do środka przez uchylone drzwi i bierze coś z siedzenia.
Batonik. Nie otwarty.
Leżał w rozsypanej stercie ulotek. Najrozsądniej byłoby zabrać batonik, uciec i zjeść go później w bezpiecznym miejscu, ale – o czym przekonałam się w minionych tygodniach – żołądek potrafi czasami przejąć kontrolę nad umysłem.
Paige rozdziera opakowanie i rozłamuje batonik na trzy części. Rozpromieniona podaje nam po jednej. Jej dłoń drży z głodu i podniecenia, mimo to dla siebie zostawia najmniejszy kawałek.
Przełamuję swój i oddaję połowę Paige. Mama robi to samo. Paige posyła nam zawiedzione spojrzenie, jakbyśmy odrzuciły podarunek. Przytykam palec do ust i spoglądam na nią srogo. Ociągając się, bierze od nas po połowie kawałka.
Paige została wegetarianką w wieku trzech lat po wizycie w zoo. Choć była jeszcze dzieckiem, potrafiła skojarzyć indyka, który rozbawił ją w zoo, zmięsemna kanapkach. Nazywaliśmy ją naszą dalajlamą. Dopiero kilka tygodni temu zaczęłam ją zmuszać, aby jadła wszystko, co tylko znajdziemy. A nic lepszego od batonika nie mogłyśmy jej teraz zaoferować.
Po pierwszym kęsie chrupiącej masy na naszych twarzach pojawia się uczucie ulgi. Cukier i czekolada! Kalorie i witaminy!
Z fotela w samochodzie zsuwa się, poruszona podmuchem wiatru, kartka papieru. Przed oczami miga mi nagłówek: „Radujcie się! Pan nadchodzi! Przyłączcie się do nowego początku i jako pierwsi wstąpcie do Raju!”.
Ulotkę przygotował zapewne zwolennik jednego z nowych ruchów religijnych, które po atakach zaczęły się pojawiać jak pryszcze na przetłuszczonej skórze. Na kartkach umieszczono niewyraźne fotografie płonących miast: Jerozolimy,Mekki i Watykanu. Ktoś wyciął pojedyncze klatki z materiałów telewizyjnych i wydrukował je na domowym sprzęcie. Całość wykonano w wielkim pośpiechu.
Pochłaniam resztę batonika, nerwy nie pozwalają mi nacieszyć się jego słodyczą. Dotarłyśmy niemal do Page Mill Road, która zaprowadzi nas przez mało zaludnioną okolicę ku wzgórzom, gdzie w mojej ocenie powinnyśmy mieć znacznie większe szanse przeżycia.
Zapadła głęboka noc. Jest pełnia, opuszczone auta lśnią upiornie w blasku księżyca. Wokół panuje dojmująca cisza, co budzi we mnie osobliwie duży niepokój. Mimo wszystko powinnam słyszeć jakieś dźwięki – odgłos przebiegających szczurów, piski ptaków albo cykanie świerszczy. Nawet wiatr boi się poruszyć.
Pośród tej ciszy wózek mamy trzeszczy ze zdwojoną siłą. Żałuję, że nie zdążyłamjej przekonać do zostawienia tego żelastwa. Zaczyna ogarniać mnie zniecierpliwienie, jakbym coś przeczuwała. A wystarczy dotrzeć do Page Mill…
Ze zdwojoną energią popycham wózek z siostrą, lawirując między samochodami. Za plecami słyszę rzężenie mamy, która z coraz większym trudem łapie powietrze. Paige zachowuje się tak cichutko, jakby wstrzymała oddech.
Coś białego opada powoli z nieba i ląduje na Paige. Siostra chwyta to między palce i odwraca się, żeby mi pokazać. Pobladła, oczy ma okrągłe jak spodki.
Wdłoni trzyma kawałek pierza. Śnieżnobiałe piórko. Podobne do tych, które wyłażą czasami z puchowej kołdry, tylko większe.
Z mojej twarzy również odpływa krew.
Czyżby spotkał nas aż taki pech?
Przecież one atakują głównie duże miasta. Dolina Krzemowa to pas niskich budynków biurowych i podmiejskich domów położonych między San Francisco i San Jose. San Francisco już padło, więc gdyby chciały przeprowadzić kolejne ataki w okolicy, wybrałyby raczej San Jose, a nie Dolinę.Nad naszymi głowami przeleciał pewnie jakiś ptak i tyle. I tyle.
Mimo to ogarnia mnie panika.
Zmuszam się, żeby spojrzeć w górę.Widzę tylko bezkresne czarne niebo.
Chwilę później coś przykuwa moją uwagę. Kolejne, większe pióro wiruje powoli obok mojej głowy.
Czuję, jak kropelki potu pokrywają moje czoło.
Ruszam pędem przed siebie.
Z tyłu wózek mamy klekocze jak szalony. Nie muszę wyjaśniać, co się stało, ani jej ponaglać. Żeby tylko któraś z nas nie upadła, żeby tylko wózek Paige się nie wywrócił. Ale przecież nie mogę się zatrzymać. Musimy znaleźć schronienie. Szybko, szybko, szybko.
Jakiś wielki ciężar niespodziewanie zgniata samochód hybrydowy, przy którym chciałam przycupnąć. Rozlega się tak straszliwy huk, że niemal wyskakuję z butów. Na szczęście w tym huku ginie krzyk mamy.
Widzę zarys płowych kończyn i śnieżnobiałych skrzydeł.
Anioł.
Muszę zamrugać, aby się upewnić, że jest prawdziwy.
Nigdy wcześniej nie widziałam anioła na żywo. Wszyscy pamiętamy, oczywiście, emitowane na okrągło nagranie złotoskrzydłego Gabriela, Posłańca Bożego, który padł pod gradem kul na gruzach Jerozolimy. Ale kiedy oglądało się te sceny w telewizji, choć nadawano je całymi dniami na wszystkich kanałach, można było sobie wmawiać, że nie są prawdziwe.
Teraz jednak ponad wszelką wątpliwość mam przed sobą prawdziwego anioła. Jedną z uskrzydlonych istot. Aniołów Apokalipsy. Nadprzyrodzonych istot, które starły na proch współczesny świat i wymordowały miliony, a może nawet miliardy ludzi.
Teraz jedna z tych przerażających istot wylądowała kilka metrów ode mnie.









Copyright © by Fantasy Book All Right Reserved.

Opublikowano dnia: 2013-02-16 (730 odsłon)

[ Wróć ]



Wszystkie znaki na tej stronie są zastrzeżone. PHP-Nuke Copyright © 2006 by Francisco Burzi.
Komentarze, artykuły, szata graficzna należą do ich twórców.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Dowiedz się więcej