Już po okładce, na której ujrzeć można grającego na tle górskich szczytów gęślarza, domyślić się można, że akcja książki rozgrywać się będzie w znanych z „Wichrów Smoczogór” pejzażach. Podobnie jak w debiucie książkowym tego autora, bohaterami są górale i ich świat, rządzący się odwiecznymi prawami i zwyczajami, równie niezmiennymi jak odwieczne piękno i zarazem surowość górskich szczytów.
Pretekstem do snucia góralskich opowieści staje się tu malowanie pieca, na którego kaflach zawarta zostaje stara legenda o nieszczęściu, jakie dotknęło Smoczogórskich górali. Najpierw na Jasionkę, a później na inne wioski, spada bowiem wraz z porywistym wiatrem istna plaga czartów nudy, gniewu, zazdrości i zapomnienia. A kogo taki czart się uczepi, temu zmienia się charakter, przestaje szanować góralskie prawa lub też traci wszelkie wspomnienia. W tej sytuacji samo przetrwanie tradycji góralskiej wydaje się być zagrożone. Górale ratunku wyglądają w młodym Koredzie, podrzuconym do ich przysiółka przez dziwożony, a dzięki temu mogącemu prosić o pomoc istoty nie należące do świata ludzi. Chłopak przemierzy wiele szczytów, spotyka różne osoby, dzięki opowieściom których pojmie nie tylko, jak uratować wioskę, ale też kim sam jest.
W powieści tej przemieszanie góralskiej mądrości, poglądów na życie i umiłowania muzyki tworzą niezwykły nastrój, podsycany przez szkatułkową budowę opowiedzianej tu historii – są tu opowieści w opowieściach, a każda okazuje się mieć znaczenie dla zrozumienia całości. Z kawałków opowieści powstaje saga o zapomnianym przez prawie wszystkich górali rodzie Koźliców, usiłujących wypełnić zadanie dane im przez Władcę Wichrów. Przy tej okazji Szostak mówi o potrzebie dialogu między ludźmi – bez wzajemnego zrozumienia i kontaktu nie uda się nigdy znaleźć sposobu na rozwiązanie tajemnicy nieśmiertelności.
Dzięki pięknym opisom górskich krajobrazów i obyczajów można swobodnie wyobrazić sobie smoczogórski świat i zagłębić się w tą urokliwą góralską gawędę. Wydaje mi się, że każdemu książka ta pozwoli odegnać od siebie czarta nudy, choćby i tylko na czas lektury.

[Wit Szostak, „Poszarpane granie”, Runa 2004]

      Dodane: October 14th 2007
      Recenzent: Amanda
      Wynik:
      Link: Informacja o książce
      Odsłon: 1088
      Język: polish